Dowód prawdy

Spotkałam się z Johnem Hartem ponownie. Oprócz kryminału, znów dostałam kawał dobrej psychologiczno-obyczajowej prozy. Tu akcja nie pędzi, trup za trupem nie pada. Tu wchodzę w świat emocji. W świat psychiki bohaterów. I nie chce mi się z tego świata wyjść. To świat faceta, któremu się w życiu nie układa. Który żyje życiem ojca, według jego zasad. Dla ojca godzi się na życie z niekochaną kobietą. Dla ojca wyrzeka się marzeń. Wyrzeka się własnej duszy. Czy uda mu się zerwać z takim życiem? John Hart jest jak dobre wino, wystarczy jeden łyk i już chce się więcej. Zaczęłam od tych najlepszych książek Harta. Ta, była jego debiutem, ale nic złego o niej nie powiem. I przymknę oko na słodkawą końcówkę – nie ma znaczenia w ogólnym odbiorze.

Nie mogę powiedzieć, że spotkało mnie rozczarowanie, bo niczego błyskotliwego się nie spodziewałem. Książkę ściągnąłem z półki, opisanej jako "Sensacyjne", chcąc sobie zapewnić lekką lekturę na majówkę. Ku mojemu zaskoczeniu, powieść była całkiem niezła, znacznie lepsza niż się spodziewałem. Atutem jest dobrze przygotowane tło, dokładne opisy miejsc i sytuacji, co sprawia, że czytelnik "widzi" te miejsca w wyobraźni i sprawia to wrażenie solidnie wykonanej roboty. Akcja przeprowadzona jest dobrze - nie błyskotliwie, ale dobrze. Zwalnia, gdy bohater jest zmęczony i targają nim niepewności, przyspiesza, gdy trzeba działać szybko. Postaci są wyraziste, przynajmniej te najważniejsze - poboczne mogą się czytelnikowi mylić, ale nic to nie szkodzi, bo wkrótce i tak będą martwe. To właśnie jest słaby punkt książki - trupów więcej niż w Hiroszimie. Autor tak szafuje tu ludzkim życiem, że po pewnym czasie gdy tylko pojawia się nowa postać, możemy być pewni, że końcowej strony nie dożyje. Niepotrzebnie też wpleciono tu wątek miłosny, który spłyca powieść i czyni ją przewidywalną. Prawa fizyki traktowane są tu dość dowolnie. Wspomnę tylko o cięciu skalpelem w temperaturach bliskich zeru bezwzględnemu. Tak, jakby w takich temperaturach cokolwiek można było uciąć. Urąbać, ukruszyć, rozbić - jak najbardziej - ale uciąć? I to jeszcze tak precyzyjnie? Już w minus 70 st. Celsjusza większość przedmiotów robi się krucha jak szkło. Akcja rozwija się dość długo. Niepotrzebnie długo. Gdy dochodzi do kulminacji, czytelnik zaczyna się trochę gubić, ale to uwaga na plus - bowiem podobnie gubią się śledczy. Zakończenie trudne do przewidzenia, co też jest zaletą, ale co znajduje się w tajemniczym pakunku, średnio inteligentny czytelnik domyśli się od razu - nie trzeba było zwlekać z tym do ostatniego słowa. Ostatniego - dosłownie! W sumie, nie była to lektura na dwa wieczory, jak się spodziewałem. Trochę wysiłku jednak kosztowało przebrnięcie przez zagmatwaną akcję. Jeśli ktoś to lubi - polecam. Ale moim zdaniem, to po prostu niedoskonałość formy. Treść na czwórkę, forma na trójkę. Wychodzi ocena przeciętna. Dodatkowa gwiazdka za oryginalny pomysł.

Dość ciekawa powieść, idealna na urlopowy czas. Nie mam po lekturze jakiegoś megaciśnienia na nią, ale nie nazwę też tego gniotem bo tak nie jest. Fabuła książki nieodparcie kojarzy mi się z filmem "Obsesja namiętności" z Kurtem Russellem i Madeleine Stowe; jeśli ktoś z Czytelniczek/Czytelników zna ów film, i się jej/mu podobał, to może spokojnie sięgnąć po "Instynkt zabójcy". Analogie bardzo widoczne. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Josepha Findera, ale raczej nie ostatnie.

pierwszą książkę jaką sięgnęłam przez tego autora to właśnie "Zagubiona tożsamość" od pierwszej kartki mnie zaciekawiła,no więc sięgnęłam po następną książkę myśląc że inna też będzie ciekawa ale zawiodłam się na "nie zapomnisz mnie"jakoś do mnie nie przemówiła,fanom tego autora polecam tę książkę jak i inne jeśli ich zaciekawi.

Tom trzeci cyklu Frank Clevenger. Wcześniej przeczytałem czwarty i szósty (tak mi wpadły w ręce). Tym razem jednak czytanie nie w kolejności chronologicznej okazało się pomysłem chybionym. Powieści z tego cyklu składają się z dwóch głównych wątków: kryminalnego i ten zwykle jest zamkniętą całością oraz osobistego, psychologicznego, dotyczącego emocjonalnych rozterek głównego bohatera, jego narkomanii, problemów z kobietami i z adoptowanym synem. Ten drugi wątek w każdym tomie jest kontynuowany chronologicznie. W „Przymusie” czytelnik poznaje Billa Bishopa, problematycznego nastolatka, którego później doktor Clevenger adoptował, przedstawiona jest też zbrodnia w Nantucket – o rozwiązaniu tej zagadki czytałem w późniejszych tomach. Na wyspie milionerów, Nantucked, zamordowana została kilkumiesięczna córka milionera Bishopa. Podejrzenie pada na przybranego syna Bishopów, Billa. Psychiatra, Frank Clevenger, rozpoczyna rozwiązywanie zagadki – choć na początku kompletnie nie ma ochoty zajmować się tą sprawą, ale to dość częste w powieściach sensacyjnych. Reasumując – wiedziałem, jak się to wszystko skończy, ale czytałem, żeby poznać detale. Powieść, a raczej cykl, całkiem niezły, ale radzę jednak czytać we właściwej kolejności.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Davida Rosenfelta i jakże udane. Thriller spełnił moje oczekiwania, a nawet lepiej. Mamy tu całe mnóstwo akcji i jeszcze więcej zaskakujących jej zwrotów. Bardzo dobrze mi się ją czytało i ani na moment nie chciałam jej odłożyć. Sposób pisana pana Rosenfelta przypomina nieco sposób prowadzenia narracji w prozie pana Cobena. Ps. Do miłośników Harlana Cobena i nie tylko: przeczytajcie koniecznie, nie będziecie zawiedzeni. Polecam! #davidrosenfelt, #niemownikomu, #lubimyczytac, #rosenfelt, #harlancoben, #thriller

Jak wielką moc sprawczą może mieć laborant? Ile od niego zależy? A jeżeli celowo zmieni dowód rzeczowy, dokona analizy, która wskaże niewłaściwą osobę jako sprawcę przestępstwa? O tym właśnie problemie mówi ta książka. Problemie na tyle ważnym, że natknęłam się na niego już wcześniej. Nie mogę sobie jedynie przypomnieć gdzie. Pamiętam za to, że wystarczy jedna czarna owca, ktoś nierzetelny lub celowo nieuczciwy (nawet, gdy jest to nieuczciwość poparta przekonaniem lub poczuciem misji ukarania przestępców), by mnóstwo spraw sądowych musiało trafić ponownie na wokandę. Na szczęście środowisko techników laboratoryjnych nieczęsto ma do czynienia z osobami nieodpowiednimi. Powieść wciągająca do tego stopnia, że po dwóch popołudniach odkładacie ją na półkę kręcąc głową. Towarzyszyć będzie wam myśl - oby tylko nie podpaść laborantce. Polecam.

Uwielbiam Pana Abbota :-) Kolejna jego świetna książka. Jest napięcie, jest energia i akcja czyli jest bardzo dobra sensacja. I nawet rym się pojawił:-))) Polecam "Strach" cudzymi słowami:" zacznij czytać a strony będą odwracać się same"

Joseph Finder, amerykański autor thrillerów politycznych i korporacyjnych, kryminałów i książek sensacyjnych. Tak naprawdę trudno go łączyć z jednym określonym gatunkiem literackim. Zadebiutował powieścią „Moscow Club” w 1991 roku, gdy był jeszcze na studiach. Opisywał w niej wyimaginowany zamach na Michaiła Gorbaczowa zorganizowany przez KGB i co ciekawe, zamach taki się dokonał pół roku po wydaniu powieści. Książkę przetłumaczono na 30 języków, stała się bestsellerem i przyniosła autorowi światowy rozgłos. „Paranoja” wydana w 2004 roku należy do gatunku thrillerów korporacyjnych. Znakomita, trzymająca w napięciu historia. Adam Cassidy, młody pracownik wielkiej korporacji elektronicznej Wyatt Telecommunications defrauduje fundusze firmy i aby uniknąć odsiadki, godzi się na propozycję szefa by zatrudnić się w konkurencyjnej firmie Trion Systems i wykradać dla niego poufne informacje. Z każdym kolejnym dniem pracy w nowej firmie zaczynają dręczyć go coraz większe wyrzuty sumienia, zwłaszcza że zdobywa tu coraz wyższą pozycję. Znakomite tempo, pełna zwrotów i nieoczywista akcja, świetni bohaterowie i zakończenie, które kompletnie zaskakuje. Jest tu również sporo humoru i groteski, gdy Joseph Finder opisuje korporacyjny świat Ameryki i bezwzględnej walki o rynki zbytu. W roku 2013 na podstawie powieści powstał film w reżyserii Roberta Luketic’a z gwiazdorską obsadą. Zagrali tu m.in. Liam Hemsworth, Gary Oldman i Harrison Ford. Polecam.

Kolejny tom "Klubu Wielbłądów", czyli spotkanie z czwórką starszych ekscentrycznych panów był równie emocjonujący jak pierwszy. Tym razem akcja działa się dwuwątkowo i przez bardzo długi czas wydawało się, że wątki Anabelle i jej zemsty na Jerrym Baggerze, oraz waszyngtońskich morderstw ze szpiegami w tle, nie mają ze sobą nic wspólnego. Do czasu jednak... Prawdziwe emocje zaczęły mniej więcej od połowy, wtedy akcja zaczęła przyspieszać i nie zabrakło zaskakujących zwrotów, oraz dramatycznych momentów. Zakończenie też może zaskakiwać. Zanosi się na ciąg dalszy potyczki Anabelle z Jerrym Baggerem...

Panika. Z całą pewnością i niejednokrotnie czuł ją główny bohater tej książki - młody filmowiec Evan, który pewnego poranka odbiera tajemniczy telefon od matki. Ta rozmowa zmienia całe jego życie. Śmierć matki, zagrożenie życia, walka, pogoń, tajemnicze pliki i wciąż odkrywane nowe informacje o pochodzeniu i przeszłości rodziców są dla Evana sporym wyzwaniem. Pytanie, czy uda mu się z tego wyjść cało... Fabuła książki sama w sobie dość ciekawa. Akcja dość prędko się dzieje i to na plus. Są momenty słabsze i lepsze, ale w ogólnym rozrachunku na plus.

Lubię Roberta Craisa, choć wcale nie uważam go za mistrza ... no właśnie - jakiego gatunku? - thrillerów, powieści sensacyjnych, kryminalnych czy detektywistycznych? Powoli zaczynamy się gubić, choć uczono mnie, że tam, gdzie głównym bohaterem jest detektyw, mamy do czynienia z powieścią detektywistyczną, więc tego będę się trzymać, tym bardziej, że mamy tu Pike'a - tajemniczego faceta z mroczną przeszłością, byłego marines, który nie zawsze przestrzega zasad, ale zawsze staje w obronie niewinnych.

Książka ta jest oparta na faktach i opowiada o katastrofie samolotu lotu numer 800 linii TWA, która wydarzyła się koło Long Island w Nowym Jorku 17 lipca 1996 roku. John Corey, agent federalny o niewyparzonym języku i dość niekonwencjonalnym sposobie bycia, były oficer nowojorskiej policji zwerbowany do oracy w jednostce antyterrorystycznej FBI to główny bohater kilku książek Nelsona DeMille. 17 lipca 1996 roku o godzinie 20.31 Boeing 747 linii TWA runął do oceanu u wybrzeży Long Island. Zginęło 230 osób. Oficjalnie przyczyną katastrofy była przypadkowa eksplozja paliwa w centralnym zbiorniku samolotu, spowodowana iskrą elektryczną. Tego dnia w rejonie zatoki trwały ćwiczenia marynarki wojennej USA. Pojawiły się spekulacje, że samolot został zestrzelony - albo przez terrorystów, albo przez amerykanską flotę. W piątą rocznicę katastrofy John Corey dowiaduje się od żony Kate, agentki FBI pracującej w tej samej jednostce antyterrorystycznej, że być może istnieje nagranie filmowe z ostatnich chwil Boeinga. Wbrew decyzji zwierzchników stara się dotrzeć do taśmy, która może obalić oficjalną wersję tragedii, ale CIA i FBI pilnie strzegą tajemnic. Świetna książka od pierwszej do ostatniej strony!

Trochę męczyłam tę książkę. Pewnie gdybym ją przeczytała z piętnaście lat temu, byłabym zachwycona. Teraz, po przeczytaniu setek nowszych kryminałów, dostrzegam pewne braki. Przede wszystkim ta historia jest mocno przegadana. Spokojnie można by ją było skrócić o sto stron, wycinając niepotrzebne według mnie gadki bohaterów. Jasne, dialogi są ważne, ale w tej opowieści ciągnęły się zbyt długo i często mocno odpływały od głównego nurtu. Zakończenie było chaotyczne, nastawione na szokowanie i trochę mało realne, ale ok. Jakoś przebrnęłam, zdarzały się dobre fragmenty. Motyw główny też jest dobry. Szkoda, że przytłumiło go te wszystkie wstawki.

Kiedy twoja przeszłość upomina się o Ciebie, a pewnie niezałatwione sprawy uderzają rykoszetem w Twoich najbliższych, wszystko, wokół podlega rewolucji. Pewien szczęśliwy dzień w rodzinie Brice’ów zamienia się w koszmar, kiedy po meczu małej ligi sprzed oczu ojca i trenera znika gwiazda boiska – dziesięcioletnia Grace. Wydaje nam się, że rozumiemy więcej, kiedy dowiadujemy się, że rodzina dziewczynki jest bardzo zamożna, a za kilka dni jej majątek dodatkowo się powiększy, ponieważ firma jej ojca – Johna – wchodzi na giełdę, w czym mężczyzna upatruje możliwość szybkiego wzbogacenia. Jednak im dalej w las tym wiemy mniej. Okazuje się, że dziewczyna nie została porwana dla okupu, a spec jednostka od zaginionych dzieci nie daje rodzinie żadnej nadziei na odnalezienie Grace żywej. Drugą warstwą powieści są wspomnienia dziadka dziewczynki z wojny w Wietnamie, na której stracił przyjaciół. Do tego wojna rządzi się brutalnym prawem „zabij, albo Ciebie zabiją”, co doprowadza do wynaturzeń i usprawiedliwionego okrucieństwa. Ben – zmotywowany pewną wizją wróżki – wyrusza na misję odzyskania wnuczki, przekonany o tym, że mała żyje. Ta książka zaskoczyła mnie tym, jak bardzo mi się podobała. Chociaż podeszłam do niej bez przekonania i raczej bez oczekiwań okazała się całkiem dobrze poprowadzoną historią z ciekawym twistem. Oczywiście opowieść jest z grubsza przewidywalna i czytelna, ale zaskakująca w ostatecznym rozwiązaniu zagadki. Ta powieść to też historia o rodzinie i relacjach. Rodzicom Grace od dawna nie układa się w małżeństwie, a sytuacja, w której córka znika niemal sprzed oczu ojca, nie pomaga. Sama Elizabeth jest postacią na wskroś zimną i nieprzystępną, co nie ułatwia z kolei Johnowi podejmowania prób dotarcia do żony i otworzenia jej na niego. Do tego bardzo ważną relacją okazuje się relacja Johna z Benem – ojcem, który tak długo żył wojną, a po niej traumą, że zupełnie nie umiał zająć się rodziną. Ich wspólna wyprawa w poszukiwaniu Grace odmienia ich spojrzenie na siebie nawzajem, a także odmienia ich samych wewnętrznie. Z czasem czytając tę książkę odnosi się wrażenie, że ta mała dziewczynka nie jest tylko córką i wnuczką, a jej brak staje się impulsem do tego, żeby wszyscy inni zdali sobie z tego sprawę. Grace przy okazji jest jak na dziesięciolatkę niewiarygodnie rezolutna i mądra. Widać, że nauczyła się więcej od swoich najbliższych, niż oni sami zdawali się jej dawać. Fantastycznie poprowadzona postać dziecięca – a to nie jest łatwe, żeby dać jej inteligencję, ale nie arogancję. Bardzo mocnym elementem są monologi wewnętrzne bohaterów, bardzo prawdziwe dla ich osobowości. Uważam, że Gimenez bardzo sprytnie nadaje ton każdej postaci. Ojciec Grace to nerd, informatyk nie nauczony życia w społeczeństwie, więc jego przemyślenia są pełne odniesień do słownictwa komputerowego. Elizabeth z kolei to prawniczka z krwi i kości, do tego kobieta w świecie mocno zmaskulinizowanym, próbująca przebijać szklany sufit umiejętnościami (bezskutecznie) i urodą (to już lepiej). Jej przemyślenia też są bogatsze niż w tradycyjnym thrillerze. Ja byłam zaskoczona. Jednak dla mnie najsilniejsze w przekazie były wspomnienia Bena z Wietnamu. Jego opowieści o absolutnie bezlitosnym traktowaniu Wietnamczyków, ale i Amerykanów przez Wietkong. Opisy, w jaki sposób żołnierz był traktowany w niewoli, ale i to, jak drogie okazuje się ludzkie serce na polu bitwy i jak czasem trzeba szybko podejmować decyzję, czy człowiek to wróg czy przyjaciel. Coś niesamowitego. Bardzo wiarygodne i bolesne. Te historie pełne są takich małych ciekawostek, o których autor musiał słyszeć od ojca albo kogoś bliskiego, bo tego raczej nie znalazł w książkach historycznych. Przy tym wszystkim tylko istota tego porwania nie ma moim zdaniem sensu. Fabuła jest dobrze poprowadzona, bardzo podoba mi się zakończenie tej historii, ale to porwanie staje się bardziej pretekstem do opowiedzenia czegoś więcej. Nie przeszkadzało i to, jednak jeśli spodziewacie się adaptacji „Bez śladu” w powieści to nie w tej. Ja książkę przeczytałam w jeden dzień (w większości), ponieważ ta historia naprawdę wciąga. To kolejny mało znany w Polsce autor, którego brakuje w księgarniach. Moim zdaniem na polskim rynku promowane są gorsze pozycje w tym stylu i lepiej sobie radzą niż Gimenez, a szkoda. Ja z uporem maniaka będę Was namawiać do czytania tego, co was zainteresuje, a nie tego, do czego namówi Was reklama. Ja często jestem zaskoczona eksperymentami książkowymi i o nich będę mówić dobrze i chętnie.

W dzieciństwie bardzo lubiłam serial JAG, może było to spowodowane moim zainteresowaniem rozprawami sądowymi, a może tym że prawnicy na co dzień chodzili w mundurach. "Tajna sankcja" pozwoliła mi wrócić do tej fascynacji prawem wojskowym. Przedstawiona w książce historia może nie jest odkrywcza lub nieprzewidywalna, lecz czytelnik może wyciągnąć parę wniosków z jej rozwiązania. W mojej opinii dwoma największymi zaletami tej pozycji jest kontekst historyczny, który łatwo można odnieść do dzisiejszych działań wojennych oraz postać głównego bohatera. Czasami na okładkach książek jest napisane, że główny bohater to arogancki, cyniczny i czarujący mężczyzna. Zazwyczaj do takiej reklamy podchodzę sceptycznie i czuję, że nie wróży ona dobrze, jednak w tym przypadku faktycznie tak było. Major Sean Drummond czasami trochę za bardzo gra na cierpliwości swoich przełożonych, stara się być zabawny w nieodpowiednich momentach i ma osobie wysokie mniemanie, jednak jest profesjonalistą dążącym do prawdy oraz wierzącym w zasady. Dlatego tak bardzo go polubiłam i od razu sięgnę po drugi tom jego przygód.

Książka niezwykle ciekawe, ukazująca prowadzone dochodzenie w sprawie morderstw na wysokich urzędnikach w Stanach Zjednoczonych. Wkrótce okazuje się, że realnym celem jest prezydent. Podstawowym pytaniem jest kto to robi i dlaczego. W związku z tym czy możemy ufać każdemu? Musicie to przeczytać, gdyż akcja jest wartka a i ona często ma zaskakujące zwroty akcji i nie wszystko jest takie jakie jest na pierwszy rzut oka.

Pozycja w wypadku której mam problem z oceną. O ile cenię styl pisania DeMille i serię z Johnem Corey'em, tak tu tempo momentami siada i pojawiają się pewne dłużyzny, przez które człowiek przeczołguje się z mozołem. Kto nie czytał lepszych części serii może odpaść od tej ściany. Dwie gwiazdki straty w stosunku do Nadejścia nocy.

"Wygrana" Baldacci'ego jest powieścią sensacyjną, oddajacą - jak mało jaka książka - ducha tej prostej, może nawet prymitywnej, dzisiaj zwycięskiej, Ameryki sprzed kilku dziesięcioleci. Czyli - marzenia o wielkich pieniądzach i wyobrażenia o silnych i uczciwych ludziach z Południa - w powieści uosabia ją LuAnn. A jeśli ci ludzie z Południa (nie to, co fałszywi Jankesi z Północy, jak powieściowy Jackson, źródło wszelkiej nieprawości) zrobią jakiś fałszywy krok, to i tak później wszystko z poczucia patriotyzmu naprawiają i wszyscy są szczęśliwi. Zwłaszcza, że za swoją uczciwość pozytywny bohater otrzymuje nagrodę (tutaj niebagatelne 100 milionów) Naiwna i głupiutka, prostacka nawet, jest ta powieść. Ale napisana z tempem, z zębem i dlatego - ocena "dobra"

John Barron wstępuje do elitarnej jednostki specjalnej 5-2 podczas swojej pierwsze akcji sytuacja bardzo się komplikuje i zamiast jednego podejrzanego mają dwóch, do tego jeden z nich jest dobrze wyszkolony i przebiegły. Od tego momentu akcja jest bardzo dynamiczna w przeciągu krótkiego okresu czasu mimo niepowodzenia w złapaniu przebiegło mordercy jakim jest Raymond, John musi zniknąć z oddziału nie pozostawiając po sobie śladu. W tym celu wyjeżdża wraz z siostrą pod zmienionym nazwiskiem do Anglii i chociaż początkowo może się wydawać, że życie policjanta zaczyna się układać to wszystko legnie w gruzach kiedy znowu dochodzi do morderstwa tym razem w Paryżu. Czy Jonh ponownie spotka Raymonda i tym razem uda mu się go schwytać? Książka jest naprawdę dobra wciąga od pierwszych stron kiedy znajdujemy się "w środku" policyjnej akcji, później trochę się uspokaja jednak nie jest nudna bo w tym momencie możemy poznać lepiej głównego bohatera oraz zmiany jakie zachodzą za równo w jego życiu jak również jego siostry. W kolejnej części znowu mamy doczynienia z krwawym morderstwem i śledztwem prowadzonym na własną rękę i przyznam szczerze, że tutaj dzieje się dużo i chociaż były momenty do przewidzenia to książka trzymała w napięciu do ostatnich stron.