Powrót z gwiazd

Wybitna książka Lema. Mój absolutny faworyt wsród jego powieści. Świetna narracja, super styl, trzyma w napięciu. Miejscami jest humorystyczna i zarówno przerażająca. To oczywiście moja osobista opinia, ale wg mnie najlepsza którą napisał.

Wybitna książka Lema. Mój absolutny faworyt wsród jego powieści. Świetna narracja, super styl, trzyma w napięciu. Miejscami jest humorystyczna i zarówno przerażająca. To oczywiście moja osobista opinia, ale wg mnie najlepsza którą napisał.

To był swoisty powrót do „Powrotu z Gwiazd” i pierwsze wrażenie było takie, że książka w ogóle nie zestarzała się w moich oczach, a wręcz przeciwnie jeszcze jakby urosła.
Główny bohater powracający z jednej z dalekich wypraw kosmicznych w wyniku dylatacji czasu, zjawia się na Ziemi po ponad 100 latach i zderza się z kompletnie innym światem jaki znał sprzed opuszczeniem Planety. Doświadcza niewyobrażalnej samotności konfrontując się z niezrozumieniem, pogardą a nawet lękiem otoczenia. Spodziewał się, że jego dokonanie będzie miało sens. Wylatywał jako wybraniec, heros, a wrócił jako niewidzialny, bezwartościowy relikt dawnej epoki.
Lem potrafił zbudować nie tylko ciekawą historię ale także świat z jego atmosferą i dynamiką a w sumie jej brak. Albowiem przedstawił możliwy przyszły świat jako cywilizację pozbawioną poczucia lęku, zagrożenia, bez ekspozycji na zagrożenia bez agresji. Postęp ludzkości jawi się jako kastracja tego co niejako stanowiło gen ludzkości, to co motywowało i inspirowało robienia wielkich, przełomowych rzeczy. Bo czym jest eksploracja bez ryzyka? Czym miłość bez poczucia niepokoju? Czym jest sport bez rywalizacji i kontaktu z przeciwnikiem?

To był swoisty powrót do „Powrotu z Gwiazd” i pierwsze wrażenie było takie, że książka w ogóle nie zestarzała się w moich oczach, a wręcz przeciwnie jeszcze jakby urosła.
Główny bohater powracający z jednej z dalekich wypraw kosmicznych w wyniku dylatacji czasu, zjawia się na Ziemi po ponad 100 latach i zderza się z kompletnie innym światem jaki znał sprzed opuszczeniem...

"Myślę, że oni zrobili okropną rzecz. Oni zabili w człowieku człowieka."

Autor zabiera nas do świata z którego wyeliminowano zło. Świat bez agresji, ale też zdolności radzenia sobie z ryzykiem. Tylko czy taki scenariusz nie powoduje, że człowiek zostaje pozbawiony tego co stanowi podstawę życiowego postępu i poczucia wolności. Niestety brak konfliktów prowadzi do stagnacji i ogranicza zdolność do sięgania po to co nieznane.
Głownym bohaterem jest Hal Bregg, który powraca na Ziemię po blisko 150 latach pobytu w kosmosie. Zastaje świat pełen dostatku i bezpieczeństwa, gdzie ludzie unikają wszelkiej przemocy czy rywalizacji. Hal pełen jest wewnętrznych sprzeczności, bo ścierają się w jego świadomości dawne czasy, gdy świat poświęcał się eksploracji kosmosu z nowymi, gdzie zapanowały czasy życia bezproblemowego i mało ekscytującego. Po raz kolejny Lem okazał się mistrzem mistrzowsko buduje napięcie przez budowania napięcia. Autor stawia pytania, które są aktualne po dziś dzień.
Do tego jest niebywałym wizjonerem. W jego książce pojawiają się technologie, które w rzeczywistości ludzkości pojawiły się wiele lat później.
„Powrót z gwiazd” to kolejna perełka Lema. Autor prowokuje do myślenia o ludzkiej naturze, pozostawia czytelnika z wieloma tezami do przemyślenia.

"Myślę, że oni zrobili okropną rzecz. Oni zabili w człowieku człowieka."

Autor zabiera nas do świata z którego wyeliminowano zło. Świat bez agresji, ale też zdolności radzenia sobie z ryzykiem. Tylko czy taki scenariusz nie powoduje, że człowiek zostaje pozbawiony tego co stanowi podstawę życiowego postępu i poczucia wolności. Niestety brak konfliktów prowadzi do...

Lem napisał książkę o astronaucie wracającym po stu parudziesięciu latach na całkowicie społeczenie odmienioną ziemię. Natomiast ta ksiązka czytana w latach 20tych 21 wieku staje się książką o zderzeniu faceta, jakiegoś hipotetycznego gen xa, przeżartego traumami, ptsd i patriarchatem, z współczesną, powiedzmy gen zetową etyką seksualną i sposobem patrzenia na świat. Zadziwiająco współczesna rzecz.

Lem napisał książkę o astronaucie wracającym po stu parudziesięciu latach na całkowicie społeczenie odmienioną ziemię. Natomiast ta ksiązka czytana w latach 20tych 21 wieku staje się książką o zderzeniu faceta, jakiegoś hipotetycznego gen xa, przeżartego traumami, ptsd i patriarchatem, z współczesną, powiedzmy gen zetową etyką seksualną i sposobem patrzenia na świat....

„Powrót z gwiazd” wizjonerska opowieść o tym do czego zmierza świat. To nie jest o kosmosie, ktory jest tu tylko tłem do gorzkiej refleksji nad naturą ludzką i zachłannoscią decydentów w zakresie ukladania zycia ogółu. Czy jesteśmy w stanie poświęcić wolność w imię bezpieczeństwa? Ta wizja to przestroga przed światem, w którym w imię spokoju rezygnujemy z tego, co czyni nas ludźmi! Jakże to aktualne, na czasie i w związku z tym przerażające.

„Powrót z gwiazd” wizjonerska opowieść o tym do czego zmierza świat. To nie jest o kosmosie, ktory jest tu tylko tłem do gorzkiej refleksji nad naturą ludzką i zachłannoscią decydentów w zakresie ukladania zycia ogółu. Czy jesteśmy w stanie poświęcić wolność w imię bezpieczeństwa? Ta wizja to przestroga przed światem, w którym w imię spokoju rezygnujemy z tego, co czyni nas...

Jest to jedno z dzieł Lema, które lepiej słuchać niż czytać. Autor nie boi się gęstych opisów otoczenia jak Orzeszkowa, ale w swoim naukowym stylu. Lem w powieściowy sposób wyjaśnia dlaczego podróże międzygwiazdowe (przy obecnych znanych nam ograniczeniach fizycznych) nie mają sensu idąc naprzeciw do ówczesnych nurtów myślenia o człowieku i jego miejscu w kosmosie. W dziele jest podjęta tematyka m.in. szoku kulturowego. A ja pragnę odnotować jak samo zachowanie Hala Bregga (względem Nice) może być już dzisiaj inaczej postrzegane względem czasu publikacji.


Od czasu bycia gówniarza chciałem ją przeczytać z polecenia dawnego politycznego idola – demona liberalizmu

Jest to jedno z dzieł Lema, które lepiej słuchać niż czytać. Autor nie boi się gęstych opisów otoczenia jak Orzeszkowa, ale w swoim naukowym stylu. Lem w powieściowy sposób wyjaśnia dlaczego podróże międzygwiazdowe (przy obecnych znanych nam ograniczeniach fizycznych) nie mają sensu idąc naprzeciw do ówczesnych nurtów myślenia o człowieku i jego miejscu w kosmosie. W dziele...

Po raz kolejny dane mi było zadziwić się pomysłowością Pana Stanisława. Tym razem w niezwykle ciekawy sposób opisał on rozterki pilota zmuszonego do adaptacji do nowych realiów świata po swoim powrocie z gwiazd. Książka zawiera wiele alegorii jednak nawet jeśli nie chcemy zagłębiać się w szczegóły co autor chciał przekazać to treść jest wartka i ciekawa. Bardzo obrazowo opisuje poczynania głównego bohatera oraz otoczenia oddziałujące na niego.
Trochę ciążył mi wątek romantyczny jednak całość wydaje mi się dobrze zbalansowana.

Po raz kolejny dane mi było zadziwić się pomysłowością Pana Stanisława. Tym razem w niezwykle ciekawy sposób opisał on rozterki pilota zmuszonego do adaptacji do nowych realiów świata po swoim powrocie z gwiazd. Książka zawiera wiele alegorii jednak nawet jeśli nie chcemy zagłębiać się w szczegóły co autor chciał przekazać to treść jest wartka i ciekawa. Bardzo obrazowo...

Niesamowita. Powieści Lema, choć nie takie proste przecież w odbiorze, mają w sobie coś takiego, że nie sposób się od nich oderwać. Od „Powrotu z gwiazd” zdecydowanie nie mogłam.

Niesamowita. Powieści Lema, choć nie takie proste przecież w odbiorze, mają w sobie coś takiego, że nie sposób się od nich oderwać. Od „Powrotu z gwiazd” zdecydowanie nie mogłam.

„Powrót z gwiazd” Stanisława Lema to lektura, która boli. Mnie bolała. Nie chodzi tu tylko o skomplikowane słownictwo czy gęste, momentami chaotyczne opisy przyszłości, ale o fundamentalny niepokój, który został w długo po odłożeniu książki.

Filar książki to m.in. betryzacja – zabieg chemiczny eliminujący agresję. Lem stawia tu brutalną diagnozę: wolność wyboru zawiera w sobie także prawo do czynienia zła. Odbierając ludziom zdolność do agresji, odebrano im coś znacznie cenniejszego – sprawczość. Czytając o tym świecie, czułam narastający opór wobec tej wizji „dobra ogółu”. To świat, w którym ludzie nie potrafią rozmawiać o sprawach trudnych czy wstydliwych; społeczeństwo jest zabezpieczone aż do paraliżu.

Najbardziej uderzające było dla mnie odkrycie, jak silnie agresja wiąże się z pożądaniem, pasją i spontanicznością. Wizja świata bez tych „brudnych” emocji nie jest sielanką – jest przerażającą, egzystencjalną pustką.

Hal Bregg to postać, której tragizm czułam fizycznie. Jego narastające napięcie, gniew i poczucie beznadziei są w pełni zrozumiałe. Wrócił jako bohater z misji, która miała być szczytem ludzkich osiągnięć, a zastał świat, w którym jego poświęcenie nie ma żadnego znaczenia. To rozczarowanie własnymi marzeniami, wyrzeczeniami i wysiłku który nas prowadzi do spełnienia. Brutalne zderzenie z oczekiwaniami. Dla nowych ludzi Hal jest neandertalczykiem, reliktem przeszłości, którego siła fizyczna budzi raczej lęk i niesmak niż podziw. Jego zagubienie i niemożność zdobycia podstawowych informacji o nowej rzeczywistości budują duszny, kafkowski klimat.

Dla mnie ta wizji Lema to kosmiczna opowieść z eksperymentem Calhouna (myszotopią) w tle. Społeczeństwo w „Powrocie z gwiazd” to ludzie, którym „wszystko dano”. Brak zagrożeń, wyzwań i konieczności walki doprowadził do stanu, w którym nikt nie wie, kto steruje światem, a życie staje się jałowe. Lem pokazuje, że istota żywa potrzebuje oporu, by czuć, że żyje. Życie w raju okazuje się być formą wegetacji.

Nie da się ukryć, że książka bywa trudna. Autorskie słownictwo Lema (optony, gleptry) sprawiało, że opisy stają się dla mnie momentami nieczytelne, co wywołało frustrację. Dialogi z kobietami, które próbują tłumaczyć Halowi ten nowy świat, są momentami irytujące i paraliżujące – pokazują przepaść komunikacyjną, której nie da się zasypać. Czytając miałam ochotę potrząsnąć tę postać i powiedzieć "wykrztuś to wreszcie".

„Powrót z gwiazd” to nie jest lekka opowieść o kosmosie. To gorzka refleksja nad naturą ludzką. Choć styl Lema bywa wymagający, a wizja przyszłości chaotyczna, to zawarte w niej pytania o wolność, cenę bezpieczeństwa i sens ludzkiego cierpienia pozostają aktualne. To przestroga przed światem, w którym w imię spokoju rezygnujemy z tego, co czyni nas ludźmi.

„Powrót z gwiazd” Stanisława Lema to lektura, która boli. Mnie bolała. Nie chodzi tu tylko o skomplikowane słownictwo czy gęste, momentami chaotyczne opisy przyszłości, ale o fundamentalny niepokój, który został w długo po odłożeniu książki.

Filar książki to m.in. betryzacja – zabieg chemiczny eliminujący agresję. Lem stawia tu brutalną diagnozę: wolność wyboru zawiera w...

Wspaniały Lem. Nieco "zajdlowski" (wiem, wiem, Lem wcześniejszy).

Wspaniały Lem. Nieco "zajdlowski" (wiem, wiem, Lem wcześniejszy).