Dziedzictwo. Tom I

Kocham tę książkę!!! I całą serię!! Polecam każdemu!

Kocham tę książkę!!! I całą serię!! Polecam każdemu!

💜💜💜 kocham
Bardzo smutna końcówka 🌿
Polecam gorąco ✨

💜💜💜 kocham
Bardzo smutna końcówka 🌿
Polecam gorąco ✨

Bez najmniejszej nawet wątpliwości wystawiam tej książce 10tkę, bo należy ona do moich najulubieńszych książek.
O ile przez pierwszą połowę książki, czy też pierwszy tom, (w zależności od wydania),czytelnik traci już nadzieję na pokonanie niepokonalnego Galbatorixa, śledząc przebieg kolejnych bitew i wyrywanych siłą, krwią, potem, ciężkimi poświęceniami zwycięstw,
tak druga część powoli i mozolnie wlewa nadzieję w czytelnicze serce.
Pełna jest ona trudnych wydarzeń, rozterek emocjonalnych głównych bohaterów, przeżywania żałoby po utraconych bliskich, a jednocześnie nadziei, kiedy nowe życia pojawiają się na świecie i wymagają ochrony i zapewnienia lepszego świata.

Podobają mi się bohaterowie utkani na łamach tej trylogii, bowiem nie są niezniszczalni, nie są przekonani o swojej wielkości, nie są butni, bowiem zawsze znajdzie się siła większa niż oni sami, nieważne, jak bardzo starają się być jak najbardziej doskonali i wielcy.
Tak jak w poprzednich częściach Eragon przechodzi przez swoją naukę, dowiadując się o kolejnych tajnych sekretach smoków czy Alagestii, za każdym razem mając nadzieję, że wiedza ta wreszcie przyniesie mu zwycięstwo- zawsze okazuje się, że czegoś może nauczyć się więcej, mocniej, bardziej, szybciej. I kiedy myśli przez chwilkę, że super- "osiągnąłem większy poziom"- przeciwnicy również uczą się jego zachowań, wyprzedzają jego ruchy, szpiedzy donoszą o jego postępach.
Przynosi to czytelnikowi dokładnie takie odczucia, jakie ma bohater- razem z nim się cieszy, uczy, rozważa tematy teologiczne i światopoglądowe, przeżywa razem z nim straty, denerwuje się i męczy, kiedy kolejne poziomy nauki przychodzą mozolnie. Razem z nim traci nadzieję.
A sam Eragon nie jest jedynym bohaterem tej historii i na uwagę zasługuje również jego kuzyn, Roran, elfka Arya, jej matka Islanzadi, królowa Nasuada, król Orrik czy nawet nie lubiany przeze mnie król Surdy. Każde z nich zmaga się z wyborami i jest zmuszone do bardzo ciężkich decyzji, z których każda ma własne konsekwencje i na nic nie ma złotego środka.

Ktoś może mówić, że to tylko fantastyka- kolejna bajka. Że dorosły człowiek powinien myśleć raczej o świecie rzeczywistym.
Ale niektóre książki będę wielbić pod niebiosa, bowiem od świata rzeczywistego pozwalają się oderwać, a jednocześnie mogą nauczyć młodszego czytelnika, że życie zawsze wiąże się z trudnymi wyborami, zawsze zdarza się w nim jakaś strata, z która sobie trzeba poradzić, a w imię większego dobra nieraz trzeba wiele poświęcić, nawet siebie, swoje przekonania, wartości. Wielokrotnie trzeba iść na ustępstwa wobec przełożonych, a w razie sprzeciwu mogą czekać surowe konsekwencje. Książki te też uczą, że sama władza, tak pożądana przez wszystkich, jest trudna, mozolna, męcząca i wymaga niezwykłej mądrości.
A postać bohatera antagonistycznego- Murtagha uczy, że niejednokrotnie postaci "złe" są tylko odbiciem wzorców własnego życia, są zmuszone do określonych działań i skazane na życie w niesławie, odrzuceniu. I wyrazem największego bohaterstwa jest właśnie mieć siłę, aby wciąż się temu przeciwstawiać i pozostać dobrym człowiekiem w środku.

Bez najmniejszej nawet wątpliwości wystawiam tej książce 10tkę, bo należy ona do moich najulubieńszych książek.
O ile przez pierwszą połowę książki, czy też pierwszy tom, (w zależności od wydania),czytelnik traci już nadzieję na pokonanie niepokonalnego Galbatorixa, śledząc przebieg kolejnych bitew i wyrywanych siłą, krwią, potem, ciężkimi poświęceniami zwycięstw,
tak...

Fajna, lekka lektura dla nastolatków jak i starszych

Fajna, lekka lektura dla nastolatków jak i starszych

Mam wrażenie że te finalne wątki działy się straszliwie szybko w porównaniu do poprzednich 3 części, jakby auto już chciał po prostu skończyć tę sagę jak najszybciej 😅 Ale nie narzekam, bawiłam się świetnie

Mam wrażenie że te finalne wątki działy się straszliwie szybko w porównaniu do poprzednich 3 części, jakby auto już chciał po prostu skończyć tę sagę jak najszybciej 😅 Ale nie narzekam, bawiłam się świetnie

To była dla mnie bardzo nostalgiczna podróż (pierwszy raz czytałam Eragona na początku gimnazjum) i okazała się zaskakująco przyjemna. Ostatnia część, a więc ostateczne starcie, mile mnie zaskoczyło. Była zarówno walka, jak i starcie magiczne, stylowe pokonanie głównego atagonisty. Czytałam z zapartym tchem! Jestem pełna podziwu dla świata przedstawionego, bohaterów i ich historii oraz tego, w jaki sposób Autor zakończył tę długą opowieść. Będę tęsknić, bo świetnie bawiłam się przy całej sadze.

To była dla mnie bardzo nostalgiczna podróż (pierwszy raz czytałam Eragona na początku gimnazjum) i okazała się zaskakująco przyjemna. Ostatnia część, a więc ostateczne starcie, mile mnie zaskoczyło. Była zarówno walka, jak i starcie magiczne, stylowe pokonanie głównego atagonisty. Czytałam z zapartym tchem! Jestem pełna podziwu dla świata przedstawionego, bohaterów i ich...

Imo, wbrew powszechnej opinii, najlepsza część tetralogii. Pisarsko nie było to nic zachwycającego, ale pojawiły się perspektywy bohaterów, dzięki którym można było dostrzec poziom skomplikowania pewnych problemów i relacji ludów w Alagaësii. Świat przestał być tak bardzo czarno-biały moralnie i nawet główny zły w końcu ujawnił się z motywacjami nadającymi się na chwilę przemyśleń.

Imo, wbrew powszechnej opinii, najlepsza część tetralogii. Pisarsko nie było to nic zachwycającego, ale pojawiły się perspektywy bohaterów, dzięki którym można było dostrzec poziom skomplikowania pewnych problemów i relacji ludów w Alagaësii. Świat przestał być tak bardzo czarno-biały moralnie i nawet główny zły w końcu ujawnił się z motywacjami nadającymi się na chwilę...

Najgorsza część cyklu. Paolini nie dowiózł projektu. Rozczarowujące. Czytałem z obowiązku, bo jak już coś się zaczyna, to wypada skończyć. Szkoda.

Najgorsza część cyklu. Paolini nie dowiózł projektu. Rozczarowujące. Czytałem z obowiązku, bo jak już coś się zaczyna, to wypada skończyć. Szkoda.

Jak to jest, że ostatnie części cyklu zazwyczaj są trochę słabsze niż poprzednie? Nie zrozumcie mnie źle, "Dziedzictwo" to kawał dobrej literatury, ale jest, moim zdaniem, wyraźnie słabszy od dwóch poprzednich części. A to dlatego, że autor wydaje się starać trochę za bardzo, przez co wiele elementów, na szczęście raczej tych drobnych i mało ważnych, wychodzi sztucznie i z przesadą.

Zacznijmy od tego, że akcja tocząca się dotychczas w znacznej większości dwutorowo - wątek Eragona i wątek Rorana - teraz rozdziela się na trzy wątki. W poprzednich tomach również występowały rozdziały z perspektywy Nasuady, ale było ich raczej niewiele, natomiast tutaj akcja tocząca się wokół jej osoby wzrasta do rangi trzeciego wątku. I jest to ze wszystkich trzech mój ulubiony wątek, mimo że tak naprawdę najmniej w nim się dzieje i przebywamy w większości w jednym i tym samym miejscu. Jest on bowiem niezwykle emocjonalny i rozpoczyna się w nim tragiczny, rozpaczliwy wątek miłosny, a ja lubię takie klimaty.

Wątek Eragona obfituje w batalie, magię i przeróżne niesamowitości, natomiast trafia się w nim również kolejny segment samotnej podróży, który zdaniem wielu czytelników jest jednym z najlepszych w całej serii, a mnie wydawał się przesadzony i nudny. Wątek Rorana, jak zwykle skupiający się na wojnie widzianej oczami zwykłego żołnierza, choć interesujący, robi się powtarzalny i mało znaczący - można pominąć rozdziały z jego udziałem i nic nie stracić, bo jedyne, co się w nich dzieje, to kolejne bitwy przeciwko kolejnym przeciwnikom, którzy przecież muszą zostać pokonani.

Czy ta książka mnie rozczarowała? Nie. Ta seria ma wady i to nie stanowi problemu. Nadal jest to świetna, wciągająca powieść, którą warto przeczytać, i godne zwieńczenie cyklu. Poza tym nie sądzę, żeby dało się zrobić to lepiej - większość moich zastrzeżeń jest podyktowana raczej moim gustem niż faktycznymi błędami autora.

Jak to jest, że ostatnie części cyklu zazwyczaj są trochę słabsze niż poprzednie? Nie zrozumcie mnie źle, "Dziedzictwo" to kawał dobrej literatury, ale jest, moim zdaniem, wyraźnie słabszy od dwóch poprzednich części. A to dlatego, że autor wydaje się starać trochę za bardzo, przez co wiele elementów, na szczęście raczej tych drobnych i mało ważnych, wychodzi sztucznie i z...

Dla mnie najlepsza cześć z tetralogii. Wszystko płynnie opowiedziane, tym samym łatwym językiem jak poprzednie części, ale mimo wszystko najbardziej mi ta część podpasowała. Pozostałym dałem 6/10.

Przeczytana po raz drugi, po 12 latach, jakimś cudem bardziej mi się podało. Nie wiem czemu, ale wtedy odebrałem ją bardziej negatywnie.

Dobre zakończenie, bez niedomówień z zaczątkiem ewentualnym na kolejne części (czego przykładem jest Murtagh).

Dla mnie najlepsza cześć z tetralogii. Wszystko płynnie opowiedziane, tym samym łatwym językiem jak poprzednie części, ale mimo wszystko najbardziej mi ta część podpasowała. Pozostałym dałem 6/10.

Przeczytana po raz drugi, po 12 latach, jakimś cudem bardziej mi się podało. Nie wiem czemu, ale wtedy odebrałem ją bardziej negatywnie.

Dobre zakończenie, bez niedomówień z...