Kto pyta nie błądzi. Rozmowy wielkich i niewielkich

Zbiór reportaży o mniejszościach seksualnych czy też dewiacjach: transwestyci, homoseksualiści itp. Za tymi osobami stoją niekiedy dramaty, strach przed ujawnieniem. O ile można zrozumieć, że ktoś może narodzić się nie w tym ciele, czy lubić (kochać) kogoś tej samej płci, to uważam, że wychowywanie dziecka przez pary homoseksualne na zmianę jest krzywdzące dla tych dzieci, podobnie jak po rozwodzie rodziców.

Sam pomysł, żeby na towarzyszkę pieszej wyprawy wybrać młoda krowę, wydał mi się uroczy. Podobała mi się również zamierzona prostota wędrówki, wyruszenie w drogę bez pieniędzy, zdanie się na życzliwość przygodnie poznanych ludzi i ich datki, całe przedsięwzięcie wydawało się ekologiczne i niekomercyjne. Akcja dzieje się niemal współcześnie bo w 2008 roku i Hadrien wydaje się prawdziwym nonkonformista w zestawieniu ze współczesnymi nastolatkami. Ale... no właśnie ale... Przez całą książkę walczyłam ze współczuciem dla Rumianki, dla której ta wyprawa okazała się cierpieniem: pozdzierane racice, otarte przez juki boki, kąsające gzy i przerażające ją pojazdy. Smutna wydała mi się konstatacja Hadriena, że przez większą część wyprawy krowa przyspieszała raźno kroku, gdy droga skręcała w kierunku domu i zwalniała pełna oporu, gdy trzeba było iść dalej w przeciwnym kierunku. z drugiej strony, Hadrien informował na początku, że rumianka jest rasy mięsnej, więc chyba i tak nic dobrego jej nie czekało, co jest tym smutniejsze, że gdy zorientowała się, że nie ma domu i że to chłopak jest jej domem, zaczęła okazywać mu duże przywiązanie. Same zapiski Hadriena nie są tak ciekawe, jak można by się spodziewać. Rzeczywiście mógłby zaoszczędzić nam relacji, jak często robi pranie (jest tego dużo za dużo),szczegółowy opis posiłków również nuży. W sumie jednak warto książkę przeczytać. jest w niej jakaś świeżość i uniwersalność doświadczenia wolnego od współczesnej techniki i społecznych uwarunkowań. gdy czytamy t zapiski, wydaje się, ze historia ta mogłaby mieć miejsce w dowolnym momencie czasu, dowolnym stuleciu. jest w tym coś pociągającego.

"Kobieta na motocyklu" Anny Jackowskiej jest dawką pozytywnej energii. Aż człowieka ciągnie, żeby wsiąść na dwukołowiec z silnikiem i pojechać, gdzie oczy poniosą (z przerwami na herbatę). Szczerze mówiąc na początku bałam się o bohaterkę. Jak to, kobieta? Sama? Do Azji? Przecież... Jak to było... Albo wróci bez motocykla, albo bez cnoty. Albo w ogóle. Otóż nie. Gościnność tych ludzi, ich troska i życzliwość były bardzo miłym zaskoczeniem. Oczywiście zdarzały się wyjątki od reguły, ale wyjątki są wszędzie. Bardzo przypadł mi do gustu pomysł pani Anny na napisanie książki. A już zwłaszcza przedstawienie GS - a nie jako maszyny, a jako towarzysza podróży. No i jeszcze ten dystans do siebie... To wszystko sprawiło, że czytało mi się z prawdziwą przyjemnością.

Teresa Torańska nie lubiła słowa wywiad. Zatem...w książce zawarta jest rozmowa. Tym razem role się odwróciły i to nie Pani Teresa prowadzi prym. Tym razem to ona opowiada o sobie, swoim dziennikarskim warsztacie, Małgorzacie Purzyńskiej. Gdy Torańska skończyła prawo, nie chciała pracować w milicji, ani w sądzie. Zdecydowała się pójść na dziennikarstwo. W niniejszej książce opowiada o swoich początkach w zawodzie. O autorytetach, które spotykała po drodze, i które pomagały jej pracować nad udoskonalaniem się. O pierwszych rozmowach. O wpadkach, sukcesach, blaskach i cieniach dziennikarskiego życia. O tym jak zdobyć niezależność w zawodzie dziennikarza i jakich błędów nie popełniać. Relacja i rozmowa ze strajkującymi wlokniarkami w Łodzi. Rozmowa przy koniaczku z Jerzym Urbanem, wielokrotne spotkania z Jakubem Bermanem czy z członkami "Solidarności". Spotkanie z generałem Jaruzelskim, który nie chciał o niczym innym rozmawiać, jak tylko o stanie wojennym. To tylko niektóre z jej wielu osiągnięć. Jej rozmowy weszły do kanonu litetatury na uniwersyteckich wydziałach nauk politycznych na świecie. Podejście Teresy Torańskiej do jej rozmówców, nie opierało się na zadawaniu wcześniej przygotowanych pytań, tylko na przeżywaniu, uczestniczeniu. I dzięki temu była wyjątkową dziennikarką, która chciała słuchać, nie bała się wyrażać własnych opinii, nawet gdy wiedziała, że jej rozmówca ma zgoła inne poglądy. Była szczera ze sobą, jak i z innymi. W umiejętny sposób pokazywała świat oczami swojego rozmówcy. Pozycja wartka, pozbawiona nudy, z politycznym tłem, lecz może być interesująca nawet dla tych, którym z polityką czy niektórymi politykami nie po drodze.

Dobry reportaż zawsze skupi uwagę i bywa przyczyną autentycznych poruszeń. I nie mam tu na myśli emocjonalnych hien czerpiących z cudzego nieszczęścia, bynajmniej. Ten zbiór pokazuje różne drogi, cele, wybory i nic nie jest podsycane sensacją. Zaglądamy w zakamarki życie bohaterów, poznając związek przyczynowo-skutkowy, a także uświadamiamy sobie deficyty i to jak róznorodne potrafia one być. To wszystko daje nam poczucie, że nic nie zostało tutaj sfabrykowane, a emocje są autentyczne, choć nikt na naszych oczach się z nimi nie zmaga.

Reportaż. Ten dobry, po którym kilka nocy z rzędu nie mogłam zasnąć i chciałam się wyprowadzać z Polski. Mocny (z małymi wyjątkami, które są też o tyle wyjątkowe, że pokazują pozytywy, co z reportażach się nie zdarza zbyt często!). Zbudowany z kilku opowieści na różne tematy - zastraszanie, "amisze" i ich życie, przemoc w rodzinie, niepełnosprawności. Polska przedstawiona taka, jaką jest - zachłanna i fałszywa, ale jednak z wieloma przejawami piękna i dobroci. Polecam!

Małżeństwo w ramach projektu postanawia przenieść się czasowo w 1981 rok. Czytając przeniosłam się we wspomnieniach w tamte lata- byłam dzieckiem, więc inaczej się na wszystko patrzy. Powróciłam do tego co było fajne i dobre :) A bohaterzy tej opowieści musieli zrezygnować z wielu u wczesnych rzeczy - musieli dopasować się do tamtych realiów. Co im sprawiło trudności i jak sobie poradzili ? - ja się uśmiecham ja mogę westchnąć, bo czy to były początki lat 80 czy koniec to niewiele się zmieniło, a lata 90 też dla mnie nie były fajne.

Najważniejsze na początku: pod żadnym pozorem nie czytaj wstępu od tłumacza. Jest zupełnie niepotrzebny, do granic napuszony i pełen spojlerów. Nie warto, zmarnujesz tylko czas i nerwy, wpływa bardzo negatywnie na dalszą lekturę. Natomiast samą książkę postrzegam jako całkiem udany i ciekawy obraz społeczeństwa amerykańskiego lat dziewięćdziesiątych i choćby z tego powodu warto sięgnąć. Bo w samym rozkładzie mężczyzny na czynniki pierwsze chodzi oczywiście o mężczyznę amerykańskiego. Pomimo dogłębnej analizy zachowań i uwarunkowań ich życia istnieją sytuacje, z którymi nie sposób się utożsamić czy w nich odnaleźć. O samych kobietach też jest, wbrew pozorom, bardzo dużo i ciekawie. Pisana prosto i przystępnie, z całym smakiem światopoglądów przełomu wieków. Czy dziś zostałaby napisana? Może inaczej, a może w ogóle nie.

Wojciech Szczawiński poruszył w swojej książce pt. '' Myśli przy końcu drogi'' kwestię bliską naszego życiu, a szczególnie jego końca. Tak naprawdę my sami możemy zastanowić się nad naszym życiem, które jest odwieczną tajemnicą, z którą do końca nie zawsze się pomyślnie toczy, gdyż nie znamy jego przebiegu, ale mamy nad nim ciągłą kontrolę. Autor chciał pokazać, że życie wcale nie musi być kruche bądź smutne. Miejscem, które zaznaczył, do spędzenia w nim ostatnim dni jest hospicjum będące ostatnią deską ratunku wówczas, kiedy nie mamy, gdzie się udać, a bliscy już nas nie potrzebują. W przedstawionych historiach ludzkiego życia drzemie w tych ludziach ogromna silna wola życia, jeśli szans na przerwania już nie ma. Ludzka śmierć jest naturalnym zjawiskiem. Życie zależy wyłącznie od samego człowieka bez względu na jego stan zdrowia. Młody człowiek, wkraczając, w swój świat czasami nie zastanawia się nad swoim przyszłym losem, gdyż myśli o przeszłości: studiach, pracy, założeniu rodziny. Nasze życie szykuje nam wiele niespodziewanych sytuacji. Tak naprawdę nie znamy do końca planów Pana Boga, które ma dla nas. Gdy pojawi się nieszczęście mamy pretensje najczęściej do Niego i pytamy dlaczego staliśmy się ofiarami, a nie szukamy winnych wśród samych siebie? Należy śmierć akceptować mimo faktu, że jeszcze nie przychodzi na nią czas. Jest ona zjawiskiem naturalnym i nie należy się jej bać. Ta książka uświadamia pokrótce nam, że to nasze życie nie musi być takie kruche. Można zadać sobie pytanie: Czy ja muszę przechodzić to wszystko, aby potem stawiać sobie pytanie: Czy warto mieć własne myśli na końcu drogi swojego życia? Każdy z nas chce, wiedzieć jak chce żyć i czy warto żyć, aby potem na końcu życia zadać sobie pytanie: Czy ja byłam — em doskonałym? Wystarczy, odpowiedzieć na to pytanie prostymi krótkimi słowami tak lub nie. Książka jest przedstawiona przez autora w formie opowiadania oraz na prawdziwych i realnych przykładach z naszego życia. Czytając tę książkę, nie pożałujecie, że do niej zaglądaliście, a dowiecie się, że tak niewiele trzeba by poznać uroki z życia pacjentów przebywających w hospicjum opisywanego przez autora. Zdarza się nam, że do końca naszego życia nie akceptujemy słowa śmierć, gdyż nie możemy jej zrozumieć. Śmierć jest tak naprawdę blisko nas, nie zależnie czy chorujemy, czy podczas samochodowej kraksy. W książce pt. '' Myśli przy końcu drogi'' przedstawione jest i pokazane jak ten świat z drugiej strony wygląda. Tym światem jest życie w hospicjum. Autor w dokonały, sposób rozmawia z pacjentami, którzy znajdują się w owym hospicjum. Ich droga życia łatwa nie była. Każdy przypadek cierpienia jest inny. Ci ludzie cierpią w milczeniu i wielkim bólu, do którego się nie przyznają nigdy. Autor bez względu na wszystko nawiązuje kontakt z każdym pacjentem. Zdarzają się sytuację, kiedy pacjenci nie chcą rozmawiać lub są za bardzo przygnębieni swoja sytuacja i nie mają ochoty na rozmowę. Książka w doskonały sposób pokazuje obraz naszej rzeczywistości — zdrowotnej. Musimy być zdani wyłącznie na siebie. Tam, gdzie my jesteśmy, tam są nasze myśli przy końcu drogi, jeszcze tej nie jednej, tej nieznanej. Warto jest sięgnąć po tę książkę.

Lubicie pozycje z gatunku „wywiad rzeka”? Dzisiaj polecam Wam jedną z najbardziej refleksyjnych i mądrych, jakie czytałem. Z Markiem Kamińskim miałem możliwość spotkać się i porozmawiać dobre 10 lat temu. To podróżnik, polarnik i człowiek biznesu w jednej osobie. Pierwszy na świecie zdobył w jednym roku 2 bieguny Ziemi. Z pewnością pamiętacie również jego wyprawę na bieguny z niepełnosprawnym Jaśkiem Melą, którego także miałem okazję poznać kilka lat później. Tytułowe „dotykanie świata” to dla Marka Kamińskiego nie tylko dalekie wyprawy i przygody, ale przede wszystkim wyprawa w głąb siebie. I o tym jest ta książka… Opowiada o dzieciństwie Kamińskiego, pierwszych podróżach, kaszubskich korzeniach i dzisiejszych refleksjach nad ważnością tamtych czasów. „Światem albo „całym kosmosem” może być dla człowieka każde miejsce, w którym akurat żyje” – zdradza Kamiński. „Myślę, że ważniejsi od tych dziecinnych zainteresowań są ludzie, których później w swoim życiu spotykamy, i perspektywa, z jakiej oni patrzą na świat” – z przekonaniem stwierdza. Wywiad pełen jest także refleksji o ryzyku. „Życie nauczyło mnie, że czasami, aby coś osiągnąć, trzeba zaakceptować ryzyko. Nie sądzę, aby nadmierna ostrożność mogła nas uchronić przed jakimś nieszczęściem” – uważa podróżnik. „Perfekcyjne przygotowanie nie wystarczy do tego, aby osiągnąć sukces, ale do niego zbliża. Fakt, że coś jest niebezpieczne, nie powinien decydować o tym, czy zdecydujemy się to zrobić, czy nie” – podsumowuje Kamiński. Polarnik rozprawia także o przeznaczeniu. „Zastanawiałem się wiele razy, czy człowiek, gdy się rodzi, jest tą przysłowiową niezapisaną tablicą, czy też jest inaczej. Intuicja i doświadczenie własnego życia podpowiadają mi, że jednak coś jest na tej tablicy zapisane, a przeznaczenie jest jakąś próbą znalezienia harmonii między tym, co zostało zapisane, a światem tu i teraz. Przeznaczenie to podążanie za wewnętrznym głosem, ale to również próby, aby ten głos usłyszeć” – przekonuje Marek Kamiński w wywiadzie. W książce nie brakuje również filozoficznych dyskusji o odpowiedzialności, sławie, harmonii, wierze i samotności. „Trzeba iść do przodu, ciągle na nowo planować swoje życie, osiąganie celu to tylko początek następnego etapu” – mówi Kamiński. „W wielkim mieście ludzie często przeżywają dramaty, czują się straszliwie samotni, mimo że otacza ich tłum. Samotność nie jest bowiem stanem fizycznym, ale stanem ducha, naszą relacją ze światem” - opowiada. Chyba wystarczy, co? Poczuliście?

Książka o niesamowitych podróżach człowieka, który wszystko robi niesztampowo, po bandzie. Czytając byłam zauroczona autorem, jego językiem, odwagą do przeżywania takich przygód oraz pełna uznania dla jego spojrzenia na sprawy religii, kultury, podejścia do fundamentalnych spraw. Mój mąż kiedy czytałam mu wybrane fragmenty uznał, że jestem rasistką, szowinistką i jeszcze inną -istką. Od razu po przeczytaniu szukałam innych książek Piotra - szkoda, że ta jest jedyna. Serdecznie polecam

Książka zawiera zbiór wywiadów przeprowadzonych dla Gazety Wyborczej. Najstarszy z 1999r., najnowszy - z 2006r. Poruszane w niej tematy weryfikują często to, o czym myśleliśmy dotychczas na temat niektórych rozmówców. Rozmowy prowadzone bezkompromisowo, bez owijania w bawełnę. Pytania często niewygodne do tego stopnia, że w odpowiedziach czuć złość, irytację. Warto przeczytać, by "odczarować" niektóre postaci sceny politycznej w naszym kraju.

Widoczne lansowanie się pani Kamili Mścichowskiej. Umie odcinać kupony od popularności,którą przyniosło jej małżeństwo z aktorem. Te jej rozmowy z Łapickim czy też mikro wywiadziki nie dość,że kompletnie niepotrzebne i burzą całość tych felietonów to w dodatku są na żenująco niskim poziomie. Ale nie ma co mędrkować same felietony, przeczytałem z przyjemnością.

Autorka zbyt nachalnie forsuje swoje zdanie i opinie w owych rozmowach. Poza tym, jak dla mnie, trochę przeintelektualizowana to książka. Przeszkadzało mi, i trochę drażniło, nieustanne odwoływanie się do różnych pisarzy, książek czy innych testów artystycznych. Brakowało mi luzu. Jest to książka z zadęciem, a większość rozmówców okazuje się snobami oderwanymi od rzeczywistości, bo jednak ludziom, a jest to przynajmniej połowa rozmówców, na pewnym, wysokim, poziomie dostatku i dobrobytu, zbyt łatwo chyba przychodzi madrzenie się i ferowanie opinii, a co najgorsze bardzo stereotypowych. A Monika Richardson okazuje się mistrzynią hipokryzji.

Kontynuacja „www.małpa 2.pl” od 2 października 2001 do 31 października 2002. Po „Różowych tabletkach na uspokojenie" i małpie 1, to trzecia moja lektura „miła, lekka i przyjemna”, która spełnia założenia autorki tj zacieśnienie znajomości z szeroką rzeszą czytelników. Oczywiście, znajomość jest poniekąd jednostronna, lecz to niewiele przeszkadza, bo czytelnicy w mniejszym lub większy stopniu akceptują i rozumieją poruszane tematy. Mnie ten drugi tom podobał się bardziej, bo więcej wyczytałem nowinek, ciekawostek i nieznanych dotąd anegdot. Polecam 7/10

Opowieść o życiu w Hawanie - centrum socjalistycznego systemu Kuby. Unikatowe opowieści o zwykłej codzienności Kubańczyków i stojących przed nimi problemami, które tworzy chory polityczny ustrój. Miałe mczasami wrażenie pewnego nieuporządkowania narracji, ale taki jest pewnie styl autorki.

Czerwcowe wyzwanie LC - motyw podróży. Można przeczytać, ale szału nie będzie. Autorka prześlizguje się po temacie macierzyństwa w innych, często bardzo egzotycznych, krajach. Mnóstwo ciekawostek, ale nic, co by się przydało i zostałoby na dłużej w głowie. Taka niezobowiązująca rozrywka, dla przyszłych rodziców i dziadków. Innych znudzi, jak sądzę.

To książka powstała z niezgody i potrzeby. Niezgody na otaczający autora świat, w którym rządzi pośpiech, materializm, egoizm, indywidualizm i nigdy niezaspakajane pragnienia napędzające konsumpcjonizm. Z potrzeby odnalezienia cnót, nadziei na dobre życie i „baldachimu” idei, pod którym skupiałaby się wspólnota. Żeby te cele osiągnąć, postanowił wyruszyć na poszukiwanie „złotego runa nicości”, jak pisał Zbigniew Herbert. Do wspólnot, by „zanurzyć się w optymizmie i idealizmie, spędzić czas z ludźmi, którzy ciągle wierzą, że są jakieś możliwości i którzy nadal »spodziewają się, że wiek spełni obietnice młodości, a dzisiejsze niedostatki jutro zostaną zaspokojone «” – cytując brytyjskiego pisarza Samuela Johnsona. Spośród wielu wybrał tylko pięć rodzimych „sanktuariów idealizmu” albo jak kto woli – eskapizmu. Trzy we Włoszech i dwie w Anglii, dołączając bardzo pomocną mi w ich zlokalizowaniu mapkę. Uważał, „że książki o wspólnotach bywają chybione właśnie dlatego, że zwykle są zbyt egzotyczne – nie tylko odległe pod względem ideologicznym, ale także oderwane od rodzimego środowiska autorów” i głównie napisane po to, by je zdeprecjonować w myśl przestrogi Samuela Johnsona – strzeż się tych, co „dają wiarę podszeptom kaprysu i z zapałem ścigają widma nadziei”. Bo takie negujące pozycje, utwierdzające odbiorców w dotychczasowych poglądach i podbudowujące samozadowolenie, łatwiej sprzedać. Autor poprzez uczestnictwo w życiu codziennym wspólnoty chciał nie tyle ją poznać od środka, ile również zobaczyć system społeczny, w który dotychczas żył, oczami jej członków. Chciał „rozłożyć na czynniki pierwsze te wartości, którymi się kierujemy w tak zwanym »rzeczywistym świecie « i poczuć „strumień świeżej i swobodnej myśli na zgromadzone przez nas pojęcia i nawyki”, jak ładnie ujął to cytowany poeta angielski Matthew Arnold. Zobaczyć świat z ich perspektywy. Stanąć między „światem realnym” a „utopiami”. Do tego celu wybrał trzy wspólnoty chrześcijańskie i dwie komuny świeckie. Ich wybór był całkowicie przypadkowy i oparty na intuicji. Spontanicznie zostawał tam, gdzie coś pobudzało go do myślenia. W ten sposób trafił do włoskiego Damanhur wpisującego się w ruch New Age. Włoskiej Nomadelfii będącej jednym z najsłynniejszych eksperymentów społecznych i Kościoła katolickiego dającej przede wszystkim schronienie dzieciom, w którym skutecznie rozbrojono konsumpcjonizm. Angielskiego Hartrigg Oaks stworzonego z myślą o osobach starszych jako alternatywie dla oddziałów geriatrycznych. Włoskiego Libera Terra opartego na antymafijnych spółdzielniach współtworzonych przez studentów, bezrobotnych i byłych narkomanów uprawiających ziemię skonfiskowaną mafiozom. Oraz do ostatniej wspólnoty w angielskim Pilsdon będącej schronieniem „dla ludzi o złamanym życiu: walczących z nałogiem, niemogących się uporać z bolesną stratą, separacją, uciekających przed nędzą czy z innego powodu poszukujących azylu”. Każda z nich wyróżniała się odpowiednio dominującą cnotą – wyborem, braterstwem, ciszą, wolnością i prostotą. W każdej z nich autor chciał się „pięknie zabłąkać”, by się odnaleźć. Co ciekawe, podszedł do tego doświadczenia ze sceptycyzmem i małą wiarą w powodzenie. Raczej był ciekaw ludzi, sądząc, że odchodzi od znienawidzonego stylu życia tylko po to, by się trochę powłóczyć i wrócić do domu. „Ale nagle wszystko zaczęło wyglądać poważnie”. - jak zauważył - „Po tej podróży nie potrafiłem nadal być cynikiem. Uwierzyłem w coś: w to, że można żyć szlachetniej i wartościowo. Bo istnieją takie sposoby życia, dzięki którym jest ono zarazem palącą koniecznością i odprężeniem, jest groźne i piękne”. To inne doświadczenie otworzyło go na nowe możliwości, na które był ślepy. Jego „pielgrzymka”, w której trakcie analizował praktykę w kontekście poglądów gęsto cytowanych pisarzy, filozofów, teologów, psychologów i innych myślicieli, doprowadziła go do sformułowania jednej, fundamentalnej myśli – wszystkie zmiany, w tym zewnętrzne, zaczynają się od nas samych. Miałam wrażenie, że wyważył otwarte drzwi. Zrozumiałam jednak, że w jego wędrówce bardziej chodziło o gonienie króliczka niż jego złapanie. Osobiste przeżycia, uczestnictwo i doświadczenie, w których nie on mierzył i odkrywał prawdę, ale ona mierzyła i odkrywała jego, przemawiały do niego skuteczniej niż gotowe myśli, chociażby największych autorytetów. Koniec wędrówki okazał się dla autora początkiem przygody z życiem od nowa, w którym odnalazł swój „baldachim”, niekoniecznie emigrując do wspólnoty. Odnalazł ją w promieniu mili od miejsca zamieszkania w rodzinnym Bristolu. Ten efekt poszukiwania mnie zachwycił, przekonując, że właśnie przeczytałam jeden z najlepszych poradników odpowiadający pogubionym i zbuntowanym ludziom na wiele pytań egzystencjalnych. W tym jedno najczęściej zadawane – jak żyć dobrze we współczesnym świecie? Chociaż paradoksalnie poradnikiem nie jest. Jest zapisanym doświadczeniem człowieka, który odnalazł sens życia w miejscu, którego kiedyś nienawidził, bo doprowadziło go do depresji i w którym „ludzie w spokojnym, cichym nieposłuszeństwie nie ulegają temu, co wydaje się logiką tego świata, gdzie podstawą wspólnoty jest wiara w »przetrwanie najsłabszych «, gdzie łączy się solidarność z wolnością i ciszą”. Miejsce ujrzane dopiero przez pryzmat ciężkiej pracy nad sobą. To może być potencjalnie każde miejsce na ziemi. Również twoje. I nie jest to utopia! naostrzuksiazki.pl

Wielka polityka staje się tu jedyni tłem a najważniejsi są lokalni ludzi i w jaki sposób to ich dotyka. Historie małe gdzie ludzie są mali, niezwykli w swej zwyczajności. Losy Yumaczy, ludzi ujawnionych i pokrzywdzonych rykoszetem przez lustracje czy losy wioski która pogrążyła się w walce o historie zamierając całkowicie z tego powodu. Te i wiele innych opowieści oraz obrazów życia codziennego można doznać dzięki tej książce. Na szczególną uwagę i gratulacje zasługują przedmowa i posłowie które spełniają genialnie swą rolę ! Książka pozwala spojrzeć z całkiem innej perspektywy na ostatnie dzieje naszego kraju. Nieodłącznie zmienia przez to spojrzenie na nasze własne życia. Losy ludzi wryją się w świadomość. Przedmowa lekko i z humorem wprowadzi nas w sposób opisu zdarzeń. Natomiast posłowie zostawi nam całkiem interesujący i intensywny pakiet myśli i odczuć. Życzę miłego czytania :)