Cytaty z tagiem "sympatia" [78]

I może jemu nie musiała nic wyjaśniać. (...) Może wystarczy, że będzie stała w ramionach kogoś, kto się o nią troszczył, i pozwoli, by jego prosta sympatia ją uspokajała, choć przez chwilę.

Teksańczyk był człowiekiem miłym, sympatycznym i koleżeńskim. Po trzech dniach wszyscy mieli go po dziurki w nosie.

Nie rozumiem, dlaczego niby to ma być komplement, że ktokolwiek może cię polubić.

..., Frida chciała ukryć właśnie te rzeczy, które czyniły ją inną. Czasem myślę, że nie bardzo lubiła sama siebie, więc udawała, że nie obchodzi jej, czy inni ludzie darzą ją sympatią. Ale ta lekcewarząca postawa stanowiła jedynie maskę.
Nie wiem, czy to, co mówię, ma jakiś sens.

Czy nie doznawał pan nigdy nagłej potrzeby sympatii, pomocy, przyjaźni? Tak, oczywiście. Ja nauczyłem się zadowalać sympatią. Można ją znaleźć łatwiej, a poza tym nie zobowiązuje do niczego. (...) Z przyjaźnią sprawa nie jest tak prosta. Długo i z trudem się ją zdobywa, ale kiedy już się przyjaźń posiadło, nie sposób się od niej uwolnić, trzeba stawić czoło. Niech pan przede wszystkim nie wierzy, że pańscy przyjaciele będą telefonować do pana co wieczór, kiedy postanowił pan popełnić samobójstwo, lub bardziej po prostu, czy nie pragnie pan towarzystwa (...) Otóż nie, jeśli zatelefonują, będzie to właśnie wieczór, kiedy nie jest pan sam i życie jest piękne, zapewniam pana, do samobójstwa raczej pana popchną w imię tego, co w ich mniemaniu winien pan jest samemu sobie. Niech Bóg nas broni, drogi panie, żeby przyjaciele cenili nas zbyt wysoko!

Nie zawsze lubimy tych, których kochamy - nie zawsze mamy taki wybór

Gdy zaczynasz rozumieć innego człowieka, okazuje się, że on wcale nie jest taki zły, że generalnie fajny z niego gość i dziwisz się - jak mogłeś tego wcześniej nie zauważyć?

Wolę psy od ludzi. Nie znaczy to, że mam coś przeciwko ludziom, są osoby, które wprost uwielbiam. Ale ogólnie rzecz biorąc, jeśli ktoś przedstawi mi jednocześnie człowieka i psa, to do zwierzęcia zapałam większą sympatią.

Różne są sposoby okazywania komuś sympatii. Świat jest bogaty we formy, a i w treść niebiedny.

Etyka metafilozofii jest zatem etyką szacunku i życzliwości wobec osób filozofujących. Metafilozofia nie stawia sobie zadania ocenienia filozofii, nie afirmuje ona jednej, określonej koncepcji filozofowania, ani też nie neguje żadnej spośród istniejących dróg filozofii. Dobry projekt metafilozoficzny charakteryzuje się tym, że uwzględnia fakt różnorodności form kształtowania doświadczenia filozoficznego. W tym też znaczeniu metafilozofia jest dobrem wspólnym wszystkich filozofów. Jeśli dana koncepcja metafilozoficzna pomija, bądź wyklucza z dziedziny filozofii już istniejące szkoły filozofowania, to jest to moment dyskwalifikujący ją na poziomie metafilozofii. Naszym zdaniem, pewne minimum metafilozoficznej sympatii w stosunku do filozofów myślących inaczej stanowi warunek sine qua non wejścia w twórczy dialog z nimi.