Plotyn, Jamblich i inni platonicy - po części wprost, po części przez swoje wczesne recepcje chrześcijańskie, upowszechnili tedy myśl, która nigdy odtąd nie wygasła w naszej kulturze, a sama była filozoficzną artykulacją mitotwórczej tęsknoty za utraconym rajem i mitotwórczej wiary w Tego, który jest tym co jest, a który występuje wobec człowieka nie tylko jako byt samowystarczalny i nie tylko jako Stwórca, ale także jako dobro najwyższe i głos wzywający ku sobie i miejsce, gdzie prawdziwe powołanie człowieka się spełnia. Wprowadzili w obieg kategorie, które miały uchwycić różnicę między empirycznym, faktycznym i skończonym istnieniem człowieka, a jego istnieniem autentycznym, wolnym od czasu, istnieniem samo-tożsamym; ukazywali „miejsce naturalne” człowieka poza jego rzeczywistością doraźną, opisali powołanie jego do „bycia sobą”. Ujawnili drogę upadku i drogę powrotu, ruch „w górę i w dół”, ujęli w słowach rozdwojenie człowieka na byt przypadkowy i byt autentyczny i chcieli objawić perspektywę pokonania owego rozdwojenia w ruchu samo- deifikacji. Nie godzili się na to, by człowiek skazany był na przypadkowość, wierzyli, że perspektywa absolutu jest otwarta dla nas.

Gdy spotyka się dwoje ludzi tak samo cichych, nie muszą rozmawiać o melodii mijających godzin. Jest ona bowiem czymś wspólnym. Trwa pomiędzy nimi niczym płonący ołtarz, którego święty ogień podsycają lękliwie pojedynczymi sylabami.

Gdy spotyka się dwoje ludzi tak samo cichych, nie muszą rozmawiać o melodii mijających godzin. Jest ona bowiem czymś wspólnym. Trwa pomiędzy nimi niczym płonący ołtarz, którego święty ogień podsycają lękliwie pojedynczymi sylabami.

Nawiązał z Tanią Desjani niemal idealne stosunki zawodowe, jeśli nie liczyć totalnie nieprofesjonalnego zachowania, jakim było zakochanie się w niej.

Nawiązał z Tanią Desjani niemal idealne stosunki zawodowe, jeśli nie liczyć totalnie nieprofesjonalnego zachowania, jakim było zakochanie się w niej.

Innymi słowy, Paweł i Helena należą do tego typu ludzi, którzy mogą się w sobie zakochać, ale nie mogliby ze sobą żyć. To straszne, ale bardzo prawdziwe.

Innymi słowy, Paweł i Helena należą do tego typu ludzi, którzy mogą się w sobie zakochać, ale nie mogliby ze sobą żyć. To straszne, ale bardzo prawdziwe.

Człowiek nie da się zmienić. A jeszcze trudniej jest z samym sobą - myślała. - To nie do wygrania.

Człowiek nie da się zmienić. A jeszcze trudniej jest z samym sobą - myślała. - To nie do wygrania.

Życie ludzkie jest pytaniem, a nie odpowiedzią.

Życie ludzkie jest pytaniem, a nie odpowiedzią.

A człowiek zawsze może cię zaskoczyć. I przeważnie zaskakuje, prędzej czy później, i wiesz najczęściej negatywnie. Każdy, jeśli tylko dasz mu szansę, jeśli tylko spędzisz w jego towarzystwie wystarczająco wiele czasu...

A człowiek zawsze może cię zaskoczyć. I przeważnie zaskakuje, prędzej czy później, i wiesz najczęściej negatywnie. Każdy, jeśli tylko dasz mu szansę, jeśli tylko spędzisz w jego towarzystwie wystarczająco wiele czasu...

- To dzisiaj zamożny człowiek, jest na posadzie.
- Na jakiej posadzie?
- Jak to, nie wisz? Na bazarze Różyckiego pracuje.

- To dzisiaj zamożny człowiek, jest na posadzie.
- Na jakiej posadzie?
- Jak to, nie wisz? Na bazarze Różyckiego pracuje.

(...) można kupić ciało psa, lecz nie jego miłość.

(...) można kupić ciało psa, lecz nie jego miłość.

Jego dochody - skromne, aczkolwiek bynajmniej nie do pogardzenia - pozwalały mu wieść dość hulaszczy żywot, bez żadnego poważnego zajęcia, co ustawiało go w kategorii dżentelmenów.

Jego dochody - skromne, aczkolwiek bynajmniej nie do pogardzenia - pozwalały mu wieść dość hulaszczy żywot, bez żadnego poważnego zajęcia, co ustawiało go w kategorii dżentelmenów.