Nieważne, że wciąż jeszcze komponował wspaniałą, nieśmiertelną muzykę - ogólnoludzką muzykę o starości, umieraniu, śmierci, niebycie, rozpuszczaniu się w przyrodzie - muzykę rozpaczy i pokory. Dysydenci nie potrzebowali takiej muzyki. Nie myśleli o wieczności, zajęci byli bieżącymi, politycznymi problemami. Pewnie na swój sposób mieli rację.

Miłość była uczuciem rozsadzającym mi serce za każdym razem, gdy go widziałam. Miłość była zapomnieniem o wszystkim, gdy z nim byłam. Miłość była oddechem więznącym mi w gardle, kiedy patrzył na mnie w ten intensywny sposób. Miłość była sapnięciami, gdy mnie dotykał. To miłość, gdy mogłam być przy nim sobą, wiedząc, że nie musiałam udawać ideału lub martwić się, co sobie o mnie pomyśli, ponieważ mnie akceptował. A przede wszystkim? Ta miłość cholernie mnie przerażała.

Miłość była uczuciem rozsadzającym mi serce za każdym razem, gdy go widziałam. Miłość była zapomnieniem o wszystkim, gdy z nim byłam. Miłość była oddechem więznącym mi w gardle, kiedy patrzył na mnie w ten intensywny sposób. Miłość była sapnięciami, gdy mnie dotykał. To miłość, gdy mogłam być przy nim sobą, wiedząc, że nie musiałam udawać ideału lub martwić się, co sobie o mnie...

Kto choć raz będzie się kochał z robotką, nigdy nie zatęskni za prawdziwą kobietą.

Kto choć raz będzie się kochał z robotką, nigdy nie zatęskni za prawdziwą kobietą.

- Nigdy nie wychodziły mi związki. Chciałabym, żeby mi wyszło - dodaję szybko - ale się boję.
- Wiem - powtarza Oliver i pochyla się, po czym całuje mnie w skroń. Jedna jego dłoń przesuwa się w górę po moich plecach, wsuwa się we włosy z tyłu głowy. - Ale ja po prostu chcę ciebie. Nie potrzebuję związku łatwego ani doskonałego, nie muszę się śpieszyć.

- Nigdy nie wychodziły mi związki. Chciałabym, żeby mi wyszło - dodaję szybko - ale się boję.
- Wiem - powtarza Oliver i pochyla się, po czym całuje mnie w skroń. Jedna jego dłoń przesuwa się w górę po moich plecach, wsuwa się we włosy z tyłu głowy. - Ale ja po prostu chcę ciebie. Nie potrzebuję związku łatwego ani doskonałego, nie muszę się śpieszyć.

Większość ludzi nie żyje po coś. Po prostu żyją...

Większość ludzi nie żyje po coś. Po prostu żyją...

Swój w końcu swego odnajdzie, w tym czy tamtym świecie.

Swój w końcu swego odnajdzie, w tym czy tamtym świecie.

Życie jest pełne niedoskonałych ludzi i rzeczy. (...) jest zbyt krótkie, by marnować czas na żale i pretensje. Musimy wiedzieć, jak docenić to, co inni dla nas robią. Nawet jeśli to nie jest idealne, to nie należy zapominać, że liczą się intencja człowieka - czynienie dobra, ten mały gest.

Życie jest pełne niedoskonałych ludzi i rzeczy. (...) jest zbyt krótkie, by marnować czas na żale i pretensje. Musimy wiedzieć, jak docenić to, co inni dla nas robią. Nawet jeśli to nie jest idealne, to nie należy zapominać, że liczą się intencja człowieka - czynienie dobra, ten mały gest.

Pieniądz i informacja dają człowiekowi pozycję.

Pieniądz i informacja dają człowiekowi pozycję.

Żebracy, prawdę rzekłszy, nie byli aż tak zaawansowani w praktykach folkloru. Po prostu hałasowali z dobrze umotywowaną nadzieją, że ludzie dadzą im pieniądze, byle tylko przestali.

Żebracy, prawdę rzekłszy, nie byli aż tak zaawansowani w praktykach folkloru. Po prostu hałasowali z dobrze umotywowaną nadzieją, że ludzie dadzą im pieniądze, byle tylko przestali.

Według mnie trzeba pracować, żeby żyć, a nie żyć po to, żeby pracować. Zarabiać dość, żeby starczyło na własne przyjemności.

Według mnie trzeba pracować, żeby żyć, a nie żyć po to, żeby pracować. Zarabiać dość, żeby starczyło na własne przyjemności.