Przed wiarą w nieskończoność ducha chroni materializm krytyczne poznanie nieprzezwyciężalnego rozziewu między pojęciem i przedmiotem.
Rozziew ten nie wszędzie jest taki sam. Nauka jest sumą wysiłków przezwyciężania go na różne sposoby. W chwili, gdy uwzględnia ona udział
podmiotu w tworzeniu pojęć, zdobywa świadomość ich dialektyki. Proces dialektyczny charakteryzuje się tym, że nie sposób go pojąć jako
oddziaływanie pojedynczych niezmiennych czynników; jego czynniki oddziałują w nim na siebie nawzajem, tak iż nigdy nie można ich oddzielić wyraźnie od siebie. I tak na przykład rozwój ludzkiego charakteru warunkują zarówno sytuacja ekonomiczna, jak i indywidualne siły danej osoby. Oba te czynniki nieustannie określają siebie nawzajem, tak iż w całościowym procesie rozwoju nie można uznać żadnego z nich za czynnik oddziałujący, jeśli jednocześnie nie uwzględni się drugiego. To samo dotyczy nauki rozumianej jako realny proces. Jej pojęcia uwarunkowane są zarówno przedmiotami, jak i subiektywnymi czynnikami badania, a także metodami i kierunkiem zainteresowań teoretycznych. Mimo konieczności stałego określania przez naukę elementu subiektywnego i przezwyciężania dzięki temu różnicy, nigdy nie udaje się dokonać pełnego rozgraniczenia przedmiotu i podmiotu, lub też, co na jedno wychodzi, doprowadzić do pełnej zgodności wiedzy i przedmiotu, i to nawet w bezpojęciowym odczuciu, w którym są one bezpośrednio tożsame. Ludzka aktywność teoretyczna, podobnie jak aktywność praktyczna, nie jest niezależnym poznaniem stałego przedmiotu, lecz produktem zmieniającej się rzeczywistości. Również w społeczeństwie, które w swobodny sposób samo siebie określa, nawet tak powoli zmieniająca się natura musiałaby stanowić czynnik opierający się tożsamości. Fizyka jest abstrakcyjnym wytworem działających ludzi i można ją odnieść do przyszłego doświadczenia jedynie jako wielokrotnie uwarunkowaną hipotezę, nigdy jednak jako odzwierciedlenie rzekomej istoty dziejów natury.

[...] często najbardziej kochamy tych ludzi, te sprawy i te rzeczy, od których bieg życia każe nam odchodzić - nieraz na zawsze.

[...] często najbardziej kochamy tych ludzi, te sprawy i te rzeczy, od których bieg życia każe nam odchodzić - nieraz na zawsze.

Począł się ubierać; nie śmiał przy tym dotknąć własnego ciała. Czuł ją ciągle przy sobie; aż po czubki włosów wypełniony był owym dziwnym, cięższym od ołowiu, boleśniejszym od męki umierania, słodszym od najpiękniejszych wierszy uczuciem, jakie daje noc z kimś, na kogo czekało się przez tysiąc chwil, kogo pragnęło się przez wiele bezsennych nocy, kogo widziało się w każdej na ulicy spotkanej twarzy, kogo oczekiwało się przy każdym pukaniu do własnych drzwi; przez kogo nienawidziło się nieba, ziemi i ludzi; i przez kogo kochało się wszystko.

Począł się ubierać; nie śmiał przy tym dotknąć własnego ciała. Czuł ją ciągle przy sobie; aż po czubki włosów wypełniony był owym dziwnym, cięższym od ołowiu, boleśniejszym od męki umierania, słodszym od najpiękniejszych wierszy uczuciem, jakie daje noc z kimś, na kogo czekało się przez tysiąc chwil, kogo pragnęło się przez wiele bezsennych nocy, kogo widziało się w każdej na u...

A może uczucia zawsze odbierają możliwość ujrzenia prawdy? Może przez pryzmat miłości, którą obdarzamy drugiego człowieka, widzimy go wyłącznie takim, jakim chcemy go zobaczyć? Zniekształcony wizerunek zgodnie z własnym wyobrażeniem?

A może uczucia zawsze odbierają możliwość ujrzenia prawdy? Może przez pryzmat miłości, którą obdarzamy drugiego człowieka, widzimy go wyłącznie takim, jakim chcemy go zobaczyć? Zniekształcony wizerunek zgodnie z własnym wyobrażeniem?

Czasami najbliżsi ludzie zdradzają, a własny dom przestaje być miejscem, gdzie możemy być szczęśliwi

Czasami najbliżsi ludzie zdradzają, a własny dom przestaje być miejscem, gdzie możemy być szczęśliwi

Jest to człowiek, który głuchnie, kiedy ktoś mówi mu słowo "nie". I nie odzyskuje słuchu, dopóki nie odpowiedzą mu "tak

Jest to człowiek, który głuchnie, kiedy ktoś mówi mu słowo "nie". I nie odzyskuje słuchu, dopóki nie odpowiedzą mu "tak

Dotarcie na szczyt Everestu powinno wyzwalać przypływ radosnego uniesienia. Ostatecznie, brew licznym przeciwnościom losu, osiągnąłem właśnie cel, o którym marzyłem od dzieciństwa. Jednak szczyt rzeczywiście znaczył zaledwie półmetek. Jeśli choć przez chwilę miałem chęć sobie pogratulować, to została ona natychmiast zduszona przemożną obawą przed długim, niebezpiecznym zejściem, które mnie czekało.

Dotarcie na szczyt Everestu powinno wyzwalać przypływ radosnego uniesienia. Ostatecznie, brew licznym przeciwnościom losu, osiągnąłem właśnie cel, o którym marzyłem od dzieciństwa. Jednak szczyt rzeczywiście znaczył zaledwie półmetek. Jeśli choć przez chwilę miałem chęć sobie pogratulować, to została ona natychmiast zduszona przemożną obawą przed długim, niebezpiecznym zejściem...

Pieniądze to nie wszystko. Jest jeszcze ta prosta radość, wynikająca z tego, że się kimś opiekujemy a ktoś opiekuje się nami.

Pieniądze to nie wszystko. Jest jeszcze ta prosta radość, wynikająca z tego, że się kimś opiekujemy a ktoś opiekuje się nami.

Bez wątpienia jednak na świecie żyje znacznie mniej mężczyzn posiadających fortunę niż pięknych kobiet, które na nich zasługują.

Bez wątpienia jednak na świecie żyje znacznie mniej mężczyzn posiadających fortunę niż pięknych kobiet, które na nich zasługują.

Jeśli sądzicie, że trudno rozmawiać o pieniądzach, kiedy jesteście w sobie zakochani, spróbujcie porozmawiać o nich później, kiedy będziecie niepocieszeni i rozgniewani, a wasza miłość zdąży wygasnąć.

Jeśli sądzicie, że trudno rozmawiać o pieniądzach, kiedy jesteście w sobie zakochani, spróbujcie porozmawiać o nich później, kiedy będziecie niepocieszeni i rozgniewani, a wasza miłość zdąży wygasnąć.