Czyż jest większe szczęście dla dwóch ludzkich dusz, niż poczuć, że połączyły się na całe życie, by wzmacniać jedna drugą w pracy, pocieszać w cierpieniu, służyć w każdej potrzebie i pozostać w niezmąconej nigdy pamięci, gdy nadejdzie chwila ostatniego rozstania.

Nie szukaj miłości na zwenątrz, znajdź ją w sobie, a nigdy ci jej nie zabraknie.

Nie szukaj miłości na zwenątrz, znajdź ją w sobie, a nigdy ci jej nie zabraknie.

- Zaprosiłeś mnie na kolacje - stwierdził Cezar siadając na wygodnym krześle. - Mam nadzieje, że nie okażesz się jednym z tych oszustów, którzy proponują dziewczynom kolację, a zamiast tego zabierają je do hotelowego pokoju. Jeśli tak, to wychodzę, zanim mnie przelecisz.

- Zaprosiłeś mnie na kolacje - stwierdził Cezar siadając na wygodnym krześle. - Mam nadzieje, że nie okażesz się jednym z tych oszustów, którzy proponują dziewczynom kolację, a zamiast tego zabierają je do hotelowego pokoju. Jeśli tak, to wychodzę, zanim mnie przelecisz.

-(...) mówię ci: żegnaj.
- Ja nigdy nie powiem ci żegnaj.

-(...) mówię ci: żegnaj.
- Ja nigdy nie powiem ci żegnaj.

Człowiek z kraju nieogarniętego złowieszczą rosyjską inwazją nie wie, jak się zachować w tej zupełnie niepojętej rzeczywistości wojennej. Niemożliwym jest być bezdusznym, ale i trudno pomagać w tym bezkresie cierpienia. Nawet przed zmarłymi trudno przybrać adekwatną postawę.

Człowiek z kraju nieogarniętego złowieszczą rosyjską inwazją nie wie, jak się zachować w tej zupełnie niepojętej rzeczywistości wojennej. Niemożliwym jest być bezdusznym, ale i trudno pomagać w tym bezkresie cierpienia. Nawet przed zmarłymi trudno przybrać adekwatną postawę.

Zdałem sobie sprawę, że praca jest tylko cząstką nas, a potencjał człowieka mierzy się czymś więcej, niż liczbą zer na pasku wypłaty. Mierzy się go zdolnością do chwytania chwili, kierowania swoim życiem, znajdowania sensu w swoim wnętrzu, śmiania się, kochania, przyjmowania, dawania i cieszenia się życiem. Niczego z tego nie można kupić. Każda z tych rzeczy jest cenna.

Zdałem sobie sprawę, że praca jest tylko cząstką nas, a potencjał człowieka mierzy się czymś więcej, niż liczbą zer na pasku wypłaty. Mierzy się go zdolnością do chwytania chwili, kierowania swoim życiem, znajdowania sensu w swoim wnętrzu, śmiania się, kochania, przyjmowania, dawania i cieszenia się życiem. Niczego z tego nie można kupić. Każda z tych rzeczy jest cenna.

Żadne miejsce na ziemi nie jest tak naprawdę bezpieczne. Katastrofy czekają w uśpieniu w każdym zakamarku - jak depresja. Nigdy nie wiadomo, kiedy rzucą się na człowieka, ale przy odrobinie szczęścia można się jednak na całe życie przed nimi ukryć.

Żadne miejsce na ziemi nie jest tak naprawdę bezpieczne. Katastrofy czekają w uśpieniu w każdym zakamarku - jak depresja. Nigdy nie wiadomo, kiedy rzucą się na człowieka, ale przy odrobinie szczęścia można się jednak na całe życie przed nimi ukryć.

- Mówi się, że ludziom, którzy mają talent do pieniędzy, można wszystko zabrać, a oni za rok znów będą milionerami.

- Mówi się, że ludziom, którzy mają talent do pieniędzy, można wszystko zabrać, a oni za rok znów będą milionerami.

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wchodząc w miłość, boimy się, że ją stracimy, trwając w niej boimy się, że to nie to, albo że nic w życiu już nas innego nie spotka. Nie mając miłości boimy się, że nigdy jej już nie znajdziemy. Wychowując dzieci boimy się, że coś im się stanie, że wpadną w złe towarzystwo, że to, co próbujemy im przekazać, do nich nie dociera. Boimy się wahań kursów, boimy się krachów na giełdzie, zmian klimatycznych, końca ropy, boimy się tego, że znów wygra PO, znów wygra PiS, a Michał Wiśniewski wciąż będzie nagrywał nowe piosenki. Boimy się Rusków i Unii Europejskiej. Boimy się barbarzyńskich hord narodowców i wyuzdanych hord pedałów. Boimy się tęczy, tej stojącej i tej płonącej.

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wch...

-Dużo jej jest?
- Czego?
-No, tej emerytury.
- E tam. - Ciabcia machnęła ręką.- Tyle co kot napłakał (...).
- Mam trochę kasy- powiedziała Maja.- Tata mi dał. Prawie stówę.
- Sto złotych?!- wykrzyknęła ciabcia ze zdumieniem.
-No mówię, że trochę. Trochę to niedużo, ale jakby co, mogę ci pożyczyć.
- Sto złotych to bardzo dużo pieniędzy!-ucieszyła się ciabcia. -Wystarczy.
- To ja nie wiem, ile ty masz tej emerytury, jeśli się tak cieszysz z głupiej stówy.- Maja wzruszyła ramionami.

-Dużo jej jest?
- Czego?
-No, tej emerytury.
- E tam. - Ciabcia machnęła ręką.- Tyle co kot napłakał (...).
- Mam trochę kasy- powiedziała Maja.- Tata mi dał. Prawie stówę.
- Sto złotych?!- wykrzyknęła ciabcia ze zdumieniem.
-No mówię, że trochę. Trochę to niedużo, ale jakby co, mogę ci pożyczyć.
- Sto złotych to bardzo dużo pieniędzy!-...