Czyż jest większe szczęście dla dwóch ludzkich dusz, niż poczuć, że połączyły się na całe życie, by wzmacniać jedna drugą w pracy, pocieszać w cierpieniu, służyć w każdej potrzebie i pozostać w niezmąconej nigdy pamięci, gdy nadejdzie chwila ostatniego rozstania.

Umarli są tylko wówczas umarłymi, gdy o nich zapomnimy, mogli być nieraz przez nas obrażani, zranieni, ale oni widzą nasz żal, poczucie próżni, jakie wkoło zostawili, widzą, jak przyciskamy do ust na kształt relikwii najdrobniejsze przedmioty, jakie do nich należały.

Cierpienie jest cząstką miłości, miłość więc odrzucać jej nie powinna.

Dlaczego poeci powiedzieli tyle o pierwszej miłości, a tak mało o późniejszych? Czy pierwszy ich poemat jest najlepszy? Czy też przeciwnie, doskonalsze są te, które płyną z mocniej rozwiniętego umysłu, z szerszego doświadczenia, z głębszych uczuć? Chłopięce kwilenie ma swój wdzięk wiośniany, ale człowiek może wytworzyć bogatszą melodię.

Wielka to tajemnica, jakim sposobem serce człowieka wybiera jedną kobietę spośród wszystkich innych, jakie widzi na świecie.

Bóg pomaga naszej pracy jak i naszym myślom, a jeśli człowiek, poza godzinami pracy, wybuduje piec dla żony, żeby jej trudu zmniejszyć, albo grzebiąc w swoim ogródku, otrzyma dwa kartofle zamiast jednego, uczyni więcej dobrego i bardziej zbliży się do Boga niż gdyby tylko latał za kaznodziejami i mruczał pacierze.

Można opisywać rozkosz pięknego dnia wiosny, ale dla tego, co nie śledził okiem skowronka, pławiącego się w błękicie, lub nie oddychał pełną piersią wonią ląk rozkwitłych, na co się zdadzą sążniste opisy. Nie zrozumiałby nigdy, co znaczy piękny dzień wiosny.

Dziwna to rzecz, iż mężczyzna, co może podnieść stołek zębami i przejść pięćdziesiąt mil od razu bez zmęczenia, drży i blednie pod spojrzeniem jednej kobiety. Nie możemy pojąć tej tajemnicy, jak nie możemy pojąć, z jakiego powodu powstaje miłość.

Musimy przyjąć tych wszystkich zwykłych śmiertelników takimi, jakimi są, nie możemy ani wyprostować ich nosów, ani rozszerzyć rozumu, ani zmienić usposobienia. Tych to ludzi - z którymi życie nasze ma upływać - potrzeba znosić, litować się nad nimi, kochać czy są mniej lub więcej brzydcy, głupi, niezdarni, uczcić ich dobre popędy i umiłować nadzieje, a nade wszystko mieć do nich cierpliwość.

Są różne rodzaje piękności, doprowadzające mężczyzn do szaleństwa, do rozpaczy, ale rodzaj, który może zawrócić głowę nie tylko mężczyźnie, ale każdemu inteligentnemu stworzeniu, nawet kobiecie, to piękność w rodzaju piękności kociąt, ptasząt, świergocących różowymi dziobkami lub wreszcie drobnych dzieci w wieku, w którym zaczynają już psocić.