Człowiek, który przestaje kochać, jest martwy bardziej niż ten, który umarł kochając.

Otóż tak samo ciało, ono także i miłość ciała są rzeczą nieprzyzwoitą i przykrą i ciało rumieni się i blednie ze strachu, ze wstydu przed sobą samym. Ale jest ono też czymś chlubnym i godnym uwielbienia, jest cudownym obrazem życia organicznego, jest świętym cudem formy i piękności, a miłość ku niemu, ku ciału ludzkiemu, jest również czymś niezmiernie ważnym dla spraw ludzkich i potęgą o większym znaczeniu wychowawczym aniżeli cała pedagogia świata!... Ach, zachwycające piękno organiczne, którego tworzywem nie jest farba olejna ani kamień, ale żywa i zniszczeniu podległa materia, pełna gorączkowej tajemnicy życia i rozkładu! Patrz na cudowną symetrię w konstrukcji ciała ludzkiego, na barki i biodra, na pierś zakwitającą z obu stron sutkami, na żebra, parami ułożone, i na pępek pośrodku, w miękkości brzucha, na płeć ukrytą w cieniu ud! Patrz na ruchy łopatek pod jedwabistą skórą pleców, na kość pacierzową, zstępującą ku chłodnej wybujałości obu pośladków, i na wielkie konary naczyń i nerwów, które od pnia ku rozgałęzieniom swym biegną przez pachy, i jak budowa ramion odpowiada budowie nóg. Ach, urocza okolica wewnętrznego zgięcia łokcia i kolana, pełna subtelności organicznych, okrytych miękkością ciała! Co za rozkosz niewymowna pieścić te czarowne miejsca ciała ludzkiego! Rozkosz, której raz doznać - i umrzeć bez skargi! Tak, na Boga, pozwól mi wchłaniać woń skóry pod twoimi kolanami, gdzie kunsztowna torebka stawowa wydziela swą śliską maź! Pozwól, by usta moje dotknęły ze czcią na przedniej części uda twej Arteria femoralis, która dzieli się niżej na dwie tętnice goleni. Pozwól mi upajać się wyziewami twoich porów i dotykać twego meszku, istoto ludzka z wody i białka, której przeznaczeniem jest anatomia grobu, i pozwól mi zginąć z ustami na twoich ustach!...

Otóż tak samo ciało, ono także i miłość ciała są rzeczą nieprzyzwoitą i przykrą i ciało rumieni się i blednie ze strachu, ze wstydu przed sobą samym. Ale jest ono też czymś chlubnym i godnym uwielbienia, jest cudownym obrazem życia organicznego, jest świętym cudem formy i piękności, a miłość ku niemu, ku ciału ludzkiemu, jest również czymś niezmiernie ważnym dla spraw ludzkich ...

Nasze serca biły szybko, zsynchronizowane. W tym momencie wszystko, przez co przeszliśmy, co straciliśmy i z czego musieliśmy zrezygnować, wydawało mi się tego warte. Tylko to miało znaczenie. I zawsze będzie miało.

Nasze serca biły szybko, zsynchronizowane. W tym momencie wszystko, przez co przeszliśmy, co straciliśmy i z czego musieliśmy zrezygnować, wydawało mi się tego warte. Tylko to miało znaczenie. I zawsze będzie miało.

Jeśli miłość, jak zapewniają niektórzy, zapatrzona jest w siebie, jeśli jej obiekt tak naprawdę w ostatecznym rozrachunku nie jest ważny, ponieważ dla zakochanych liczą się głównie własne przeżycia, czy może być coś bardziej wzniosłego i słusznego dla dramaturga niż zakochać się we własnym dziele?

Jeśli miłość, jak zapewniają niektórzy, zapatrzona jest w siebie, jeśli jej obiekt tak naprawdę w ostatecznym rozrachunku nie jest ważny, ponieważ dla zakochanych liczą się głównie własne przeżycia, czy może być coś bardziej wzniosłego i słusznego dla dramaturga niż zakochać się we własnym dziele?

Człowiek jest dziwną istotą. Tworem nędznym i wielkim. Zdolnym do największych poświęceń i do ostatecznego upodlenia.

Człowiek jest dziwną istotą. Tworem nędznym i wielkim. Zdolnym do największych poświęceń i do ostatecznego upodlenia.

Człowiek wie, mówił, że go sumienie dręczy i wie, ze coś musi w sobie przemyśleć. I zamiast iść w pole i się zastanowić nad wszystkim, to zaraz do kościoła leci. Do spowiedzi biegnie po wybaczenie, a sobie sam jeszcze nie wybaczył. I drugiemu człowiekowi nie wybaczył.

Człowiek wie, mówił, że go sumienie dręczy i wie, ze coś musi w sobie przemyśleć. I zamiast iść w pole i się zastanowić nad wszystkim, to zaraz do kościoła leci. Do spowiedzi biegnie po wybaczenie, a sobie sam jeszcze nie wybaczył. I drugiemu człowiekowi nie wybaczył.

Bierność bierze się z braku wiary w potem.
(fragment z opowiadania "Bazyli").

Bierność bierze się z braku wiary w potem.
(fragment z opowiadania "Bazyli").

Znalezienie prawdziwej miłości uskrzydla tak samo jak znalezienie banknotu studolarowego na parkingu przed wielkim sklepem - i jest równie mało prawdopodobne.

Znalezienie prawdziwej miłości uskrzydla tak samo jak znalezienie banknotu studolarowego na parkingu przed wielkim sklepem - i jest równie mało prawdopodobne.

Zatajamy nasze zarobki, choć ze stanu posiadania jest to jedyna rzecz, którą możemy wyznać. Kiedy zorientujesz się w czyichś zarobkach, to masz go już na widelcu, nagusieńkiego.

Zatajamy nasze zarobki, choć ze stanu posiadania jest to jedyna rzecz, którą możemy wyznać. Kiedy zorientujesz się w czyichś zarobkach, to masz go już na widelcu, nagusieńkiego.

Pieniądze może i szczęścia nie dają, ale przynajmniej pozwalają cierpieć w luksusowych warunkach.

Pieniądze może i szczęścia nie dają, ale przynajmniej pozwalają cierpieć w luksusowych warunkach.