Byli zbyt młodzi, żeby wiedzieć, że z miłością jest jak z dzieckiem. Wymaga pielęgnacji, ale też surowego wychowania, delikatności i czułości zarazem.

Miłość może zdziałać więcej niż doświadczenie.

Miłość może zdziałać więcej niż doświadczenie.

Strzała Erosa trafia na oślep i nie sposób wytłumaczyć trajektorii jej lotu (...)
Wówczas, w jednej chwili, wszystkie nasze najgłębsze tajemnice, zranienia i kompleksy, nasze pragnienie wiecznego szczęścia, wiecznej młodości wynurzają się na powierzchnię. Witamy je z nadzieją, że zostaną zaleczone, zrozumiane, uznane i rozpuszczone w ciepłej, cudownej miłosnej fali. Ale ta fala, fala miłosnego szaleństwa, zagarnia wszystko. Otwiera zamknięte, pilnie strzeżone pokoje i wypuszcza z nich mityczne postacie, stłumione tożsamości, ukryte pragnienia. A przede wszystkim - otwiera przestrzeń cierpienia. Otwiera przestrzeń zdrady, niezrozumienia, niezaspokojenia.
Wiecznej nostalgii, tęsknoty do prakondycji, stanu poprzedzającego zaistnienie, bezczasowej młodości i szczęścia. (...)
Zamiast pytać, dlaczego się zakochujemy, należałoby więc raczej zapytać: czego chce od nas to szaleństwo, które wraz z miłością, niepytane o zgodę, wkracza w nasze życie?
Otóż szaleństwo chce być jego częścią. Chce nas wytrącić z hipnotycznego transu codzienności.

Strzała Erosa trafia na oślep i nie sposób wytłumaczyć trajektorii jej lotu (...)
Wówczas, w jednej chwili, wszystkie nasze najgłębsze tajemnice, zranienia i kompleksy, nasze pragnienie wiecznego szczęścia, wiecznej młodości wynurzają się na powierzchnię. Witamy je z nadzieją, że zostaną zaleczone, zrozumiane, uznane i rozpuszczone w ciepłej, cudownej miłosnej fali. Ale t...

Te słoneczniki po burzy są jak ty, córciu, coraz silniejsze i piękniejsze.

Te słoneczniki po burzy są jak ty, córciu, coraz silniejsze i piękniejsze.

Dziś coraz mniej ludzi wierzy w piekło.

Dziś coraz mniej ludzi wierzy w piekło.

Myślę, że we wszystkich ludziach jest taka wielka potrzeba, żebyśmy mówili bliskim to, co czujemy, o naszych zranieniach, bo to pozwala zrozumieć, co się dzieje w naszych relacjach. Nie mamy prawa wymagać od innych zrozumienia, jeśli nie zrobiliśmy nic, by inni nas zrozumieli. Bo potem na lata tworzy się taka blokada, piętrzą się konflikty, jakieś żale, i wiele spraw, które można by dość prosto rozwiązać, jest nie do rozwiązania. (...) To działa w dwie strony. Bo kiedy zamykasz się przed bliskimi ze swoimi uczuciami, oni też się zamykają.

Myślę, że we wszystkich ludziach jest taka wielka potrzeba, żebyśmy mówili bliskim to, co czujemy, o naszych zranieniach, bo to pozwala zrozumieć, co się dzieje w naszych relacjach. Nie mamy prawa wymagać od innych zrozumienia, jeśli nie zrobiliśmy nic, by inni nas zrozumieli. Bo potem na lata tworzy się taka blokada, piętrzą się konflikty, jakieś żale, i wiele spraw, które mo...

Problem nie w tym, że jest nas za dużo - problem w tym, że wielu żyje, jakby ich była garstka.

Problem nie w tym, że jest nas za dużo - problem w tym, że wielu żyje, jakby ich była garstka.

Pieniądze mogą znacznie ułatwić życie, ale nie zastąpią tego, co najcenniejsze. A najcenniejsze są przeżycia. Dlatego skupmy się na tym, co mamy obecnie, zamiast martwić się tym, że możemy to stracić. Nic nie trwa wiecznie, kiedyś doznamy strat, o których nawet nie chcemy myśleć. Wówczas będziemy musieli się pogodzić z tym, co nas spotkało. Ale to jest przyszłość, a my jesteśmy w teraźniejszości.

Pieniądze mogą znacznie ułatwić życie, ale nie zastąpią tego, co najcenniejsze. A najcenniejsze są przeżycia. Dlatego skupmy się na tym, co mamy obecnie, zamiast martwić się tym, że możemy to stracić. Nic nie trwa wiecznie, kiedyś doznamy strat, o których nawet nie chcemy myśleć. Wówczas będziemy musieli się pogodzić z tym, co nas spotkało. Ale to jest przyszłość, a my jesteśmy...

Szwecja stała się krajem, z którego ludzie uciekają, pomyślał. Ci, których na to stać. A ci, których nie stać, gonią za pieniędzmi, aby przyłączyć się do grupy wyjeżdżających. s.99.

Szwecja stała się krajem, z którego ludzie uciekają, pomyślał. Ci, których na to stać. A ci, których nie stać, gonią za pieniędzmi, aby przyłączyć się do grupy wyjeżdżających. s.99.

Pieniądze to zaledwie niezbędne rekwizyty w późnych stadiach kapitalizmu.

Pieniądze to zaledwie niezbędne rekwizyty w późnych stadiach kapitalizmu.