- Najlepsze lody w mieście. - Twarz Sokołowskiego rozjaśnił uśmiech dziecka. - Ręcznie robione. I nigdy nie ma pewności, jaki smak akurat dziś będzie w ofercie. Wizyta tu jest trochę jak pudełko czekoladek; nigdy nie wie pan, na co trafi.

Było coś wspólnego między nami, między dryfującym światem jej pokoju i jej duszy, a moją własną zgubą.

Było coś wspólnego między nami, między dryfującym światem jej pokoju i jej duszy, a moją własną zgubą.

Kocham cię zbyt mocno, by chcieć ciebie tylko dla siebie, gdy jest na świecie inna, która mogłaby wypełnić twoje serce miłością.

Kocham cię zbyt mocno, by chcieć ciebie tylko dla siebie, gdy jest na świecie inna, która mogłaby wypełnić twoje serce miłością.

Gdy się zbliżyła, spojrzałem na jej twarz częściowo skrytą w cieniu, uświadamiając sobie z absolutną pewności, że wciąż ją kocham. Mimo listu, mimo tego, że jest mężatką. Mimo pewności, że nigdy nie będziemy razem.

Gdy się zbliżyła, spojrzałem na jej twarz częściowo skrytą w cieniu, uświadamiając sobie z absolutną pewności, że wciąż ją kocham. Mimo listu, mimo tego, że jest mężatką. Mimo pewności, że nigdy nie będziemy razem.

Tęsknię za tą dziewczyną, którą byłam przy niej, tęsknię za tymi wszystkimi ludźmi, którymi byliśmy. Już nigdy nimi nie będziemy. Ona zabrała ich wszystkich ze sobą.

Tęsknię za tą dziewczyną, którą byłam przy niej, tęsknię za tymi wszystkimi ludźmi, którymi byliśmy. Już nigdy nimi nie będziemy. Ona zabrała ich wszystkich ze sobą.

My, wychowani na mitologii Starego Testamentu, moglibyśmy powiedzieć, że idylla to obraz, w którym pozostało jakieś wspomnienie Raju. Życie w Raju nie przypominało biegu po prostej, który prowadzi nas w nieznane, nie było przygodą. Poruszało się w koło wśród znajomych przedmiotów. Jego monotonia nie była nudą, ale szczęściem. Dopóki człowiek żył na wsi, w przyrodzie, otoczony przez domowe zwierzęta, w objęciach pór roku i ich powtarzalności, pozostawał w nim wciąż przynajmniej odblask tej rajskiej idylli. (...) Adam w Raju pochylony nad studnią nie wiedział jeszcze, że to, co widzi w kręgu wody, jest nim. (...) Dokładniej mówiąc: człowiek nie został jeszcze wyrzucony na drogę człowieka. Nas wystrzelono tam już dawno i lecimy przez próżnię czasu biegnącego po linii prostej. Ale wciąż istnieje w nas cienka nić łącząca nas z dalekim, mglistym Rajem, w którym Adam nachyla się nad studnią i - całkiem niepodobny do Narcyza - nie przypuszcza, że blada, żółta plama, którą w niej widzi, to on sam. Tęsknota za Rajem jest tęsknotą człowieka do tego, by nie być człowiekiem.

My, wychowani na mitologii Starego Testamentu, moglibyśmy powiedzieć, że idylla to obraz, w którym pozostało jakieś wspomnienie Raju. Życie w Raju nie przypominało biegu po prostej, który prowadzi nas w nieznane, nie było przygodą. Poruszało się w koło wśród znajomych przedmiotów. Jego monotonia nie była nudą, ale szczęściem. Dopóki człowiek żył na wsi, w przyrodzie, otoczony p...

Niedobrze wierzyć w człowieka, lepiej być go pewnym.

Niedobrze wierzyć w człowieka, lepiej być go pewnym.

Dobroć, cóż za żałosny infantylizm! - Zaśmiał się. - Człek z pustymi kieszeniami jest nikim i na nic nie ma wpływu. A dobro nie istnieje. Poi się nim biedotę, by pozornie czynić znośniejszą ich udrękę - mówił głośno, choć spokojnie. Chciał, by pogarda co do ich statusu społecznego mocno wybrzmiała.

Dobroć, cóż za żałosny infantylizm! - Zaśmiał się. - Człek z pustymi kieszeniami jest nikim i na nic nie ma wpływu. A dobro nie istnieje. Poi się nim biedotę, by pozornie czynić znośniejszą ich udrękę - mówił głośno, choć spokojnie. Chciał, by pogarda co do ich statusu społecznego mocno wybrzmiała.

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!