Pod koniec dnia przybywali maruderzy, ci z najdalszych zakątków gór. Wyczerpani, zmęczeni długim marszem, bez chwili zwłoki rzucali się do walki o zachodzie słońca, a więc w porze, kiedy najeźdźcy włączali do akcji ogromne pompy, żeby spłukać z ulic Durres krew, od której czerwieniło się miasto w blasku ostatnich promieni.
Górale napływali aż do zapadnięcia nocy. Byli wśród nich i tacy, którzy przyszli walczyć w pojedynkę i ich sylwetki ze strzelbą sterczącą nad ramieniem odcinały się na szczytach wzgórz. Reflektory odkrywały ich w ich zasadzkach i padali skoszeni seriami z karabinów maszynowych, i leżeli potem na brzuchu aż do rana z włosami mokrymi od rosy.
Nazajutrz grzebano ich w tym miejscu, gdzie padli. Ich groby pojawiły się tamtej wiosny wszędzie, jak niezliczone owce rozproszone po wzgórzach, wznoszących się naprzeciw morza. Nigdy nie dowiedziano się, jak się nazywali, ani z jakich okolic przybyli.

Było coś wspólnego między nami, między dryfującym światem jej pokoju i jej duszy, a moją własną zgubą.

Było coś wspólnego między nami, między dryfującym światem jej pokoju i jej duszy, a moją własną zgubą.

Jakże aroganccy byli oboje, nigdy nie traktując wspólnej starości jako osiągnięcia i wyzwania.

Jakże aroganccy byli oboje, nigdy nie traktując wspólnej starości jako osiągnięcia i wyzwania.

Miłość to siła pozytywna (...) Miłość to rzucony w wodę kamień i jeśli byłoby dosyć kamieni, a wszyscy kochalibyśmy razem, to kręgi na wodzie stałyby się w końcu tak potężne, że przekroczyłyby morze, zalewając wszystkich nienawistników i cyników (...) Bujdy, co? To bujdy...!

Miłość to siła pozytywna (...) Miłość to rzucony w wodę kamień i jeśli byłoby dosyć kamieni, a wszyscy kochalibyśmy razem, to kręgi na wodzie stałyby się w końcu tak potężne, że przekroczyłyby morze, zalewając wszystkich nienawistników i cyników (...) Bujdy, co? To bujdy...!

Nie wiem, jak jest teraz, ale w niedawno minionych czasach byli tacy dżentelmeni, którym możność wychłostania ofiary dostarczała czegoś, co przywodzi na pamięć markiza de Sade i panią de Brinvilliers. Sądzę, że to doznanie ma w sobie coś, wskutek czego serce tych dżentelmenów zamiera słodko, a zarazem boleśnie. Są ludzie, którzy jak tygrysy łakną krwi. Kto raz zakosztował tej władzy, tego bezgranicznego panowania nad ciałem, krwią i duchem takiego samego jak on człowieka, podobnie stworzonego, brata w Chrystusie, kto zakosztował tej władzy, kto miał całkowitą możność poniżyć największym poniżeniem inną istotę, stworzoną na obraz i podobieństwo Boże, ten już jakoś nieuchronnie przestaje władać nad swoimi doznaniami. Tyrania to nałóg, potrafi się rozwijać i wreszcie rozwija się w chorobę. Twierdzę, że najlepszy człowiek może wskutek przyzwyczajenia zordynarnieć i stępieć do stanu dzikiej bestii. Krew i władza odurza: rozwija się grubiaństwo, wyuzdanie; dla umysłu i uczucia stają się dostępne, a w końcu słodkie, najbardziej nienormalne zjawiska. Człowiek i obywatel ginie w tyranie na zawsze, powrót zaś do godności ludzkiej, do skruchy, do odrodzenia jest już dla niego prawie niemożliwy. Dodajmy, że przykład, możność takiej samowoli działa zaraźliwie na całe społeczeństwo: władza tak jest ponętna. Społeczeństwo, które obojętnie patrzy na takie zjawisko, jest już zarażone w samej swej istocie.

Nie wiem, jak jest teraz, ale w niedawno minionych czasach byli tacy dżentelmeni, którym możność wychłostania ofiary dostarczała czegoś, co przywodzi na pamięć markiza de Sade i panią de Brinvilliers. Sądzę, że to doznanie ma w sobie coś, wskutek czego serce tych dżentelmenów zamiera słodko, a zarazem boleśnie. Są ludzie, którzy jak tygrysy łakną krwi. Kto raz zakosztował tej w...

Widzicie, to jest tak: dopóki człowiek chce się trzymać gorzkich wspomnień o tych, którzy odeszli, dopóty będą go one ranić. Ale chwile, z których składa się życie, płyną jak rzeka i choć na pierwszy rzut oka nic się nie zmienia, to pewnym momencie, spojrzawszy wstecz, za siebie, widać wyraźnie, ile bólu i cierpienia wypłukały wody czasu

Widzicie, to jest tak: dopóki człowiek chce się trzymać gorzkich wspomnień o tych, którzy odeszli, dopóty będą go one ranić. Ale chwile, z których składa się życie, płyną jak rzeka i choć na pierwszy rzut oka nic się nie zmienia, to pewnym momencie, spojrzawszy wstecz, za siebie, widać wyraźnie, ile bólu i cierpienia wypłukały wody czasu

- Widzicie, panie Grieg, w jakiż niezawodny sposób funkcjonuje inkwizytorskie szkolenie - powiedziałem. - Instynktownie, powtórzę to: instynktownie wybrałem natychmiast lokalizację sekretnego wejścia. Rozum mógł jeszcze błądzić po rubieżach podejrzeń i przypuszczeń, intuicja jednakże zadziałała pewnie oraz bez zarzutu.
- No, no, człek nieuprzejmy mógłby nawet powiedzieć, że wasz tyłek przewyższa sprytem waszą głowę.

- Widzicie, panie Grieg, w jakiż niezawodny sposób funkcjonuje inkwizytorskie szkolenie - powiedziałem. - Instynktownie, powtórzę to: instynktownie wybrałem natychmiast lokalizację sekretnego wejścia. Rozum mógł jeszcze błądzić po rubieżach podejrzeń i przypuszczeń, intuicja jednakże zadziałała pewnie oraz bez zarzutu.
- No, no, człek nieuprzejmy mógłby nawet powiedzieć, ...

Egzystencja ludzi, którzy nie mają pieniędzy, jest jedną wielką odmową pogrążoną w obłędzie, a poznać dobrze samego siebie można jedynie wtedy, gdy wyzwolimy się od tego, co posiadamy.

Egzystencja ludzi, którzy nie mają pieniędzy, jest jedną wielką odmową pogrążoną w obłędzie, a poznać dobrze samego siebie można jedynie wtedy, gdy wyzwolimy się od tego, co posiadamy.

Dawno temu uświadomiłem sobie, że marzenia mają władzę tylko nad twoim umysłem; ale pieniądze dają ci władzę nad umysłami innych.

Dawno temu uświadomiłem sobie, że marzenia mają władzę tylko nad twoim umysłem; ale pieniądze dają ci władzę nad umysłami innych.

Wydaje mi się, że u niektórych odpowiednia kasa skutecznie niweluje coś takiego jak wyrzuty sumienia.

Wydaje mi się, że u niektórych odpowiednia kasa skutecznie niweluje coś takiego jak wyrzuty sumienia.