Wizjer

Z kwesti technicznych: wydrukowana tak, że spokojnie można czytać 90 stron na godzinę. Dzięki temu do przeczytania w jeden wieczór.
Merytorycznie: lekki thriller. Brak przesadnie wielkiego napięcia. Bohaterowie też spokojnie idą przez książkę. Trochę się zawiodłem. Po tytule spodziewałem się gęstego, sąsiedzkiego klimatu ale to nie tutaj.

Z kwesti technicznych: wydrukowana tak, że spokojnie można czytać 90 stron na godzinę. Dzięki temu do przeczytania w jeden wieczór.
Merytorycznie: lekki thriller. Brak przesadnie wielkiego napięcia. Bohaterowie też spokojnie idą przez książkę. Trochę się zawiodłem. Po tytule spodziewałem się gęstego, sąsiedzkiego klimatu ale to nie tutaj.

Interesująca pozycja, wzbudzająca niepokój i trochę pozbawiające złudzeń w stosunku do technologii. Jednak przyznam, że dla mnie zakończenie było dość przewidywalne.

Odsłuchane w audiobooku.

Interesująca pozycja, wzbudzająca niepokój i trochę pozbawiające złudzeń w stosunku do technologii. Jednak przyznam, że dla mnie zakończenie było dość przewidywalne.

Odsłuchane w audiobooku.

Ciekawie zbudowana fabuła i wieloma informacjami, które warto pamiętać podczas codziennych obowiązków wiedząc, że wszystko zostaje w sieci nawet jak nie robimy czegoś świadomie.

Ciekawie zbudowana fabuła i wieloma informacjami, które warto pamiętać podczas codziennych obowiązków wiedząc, że wszystko zostaje w sieci nawet jak nie robimy czegoś świadomie.

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Strasznie infantylna. Może lekko intryguje, ale bohaterowie i dialogi w tej książce są absolutnie tragiczne. Również sam sposób zestawienia wydarzeń nie prezentuje się niestety lepiej. Ciężko się to czyta.

Strasznie infantylna. Może lekko intryguje, ale bohaterowie i dialogi w tej książce są absolutnie tragiczne. Również sam sposób zestawienia wydarzeń nie prezentuje się niestety lepiej. Ciężko się to czyta.

Nie nazwałabym tej książki harlequinem, ale męcząc ją, bo nie nazwę tego czytaniem, czułam się tak, jakbym została wciągnięta do świata Tindera, nie wiadomo po co i na co. W tej twórczości nie ma nic z kryminału ani thrillera (jeżeli ktoś jest innego zdania, to może mi to wskazać). Książka jest nudna, męcząca, nic mnie w niej nie wciągnęło ani nie zaciekawiło, za to udowodniono nią najwyższy poziom żenady. Nie mogłam się doczekać, aż wreszcie ta przygłupia historia się skończy.

Nie nazwałabym tej książki harlequinem, ale męcząc ją, bo nie nazwę tego czytaniem, czułam się tak, jakbym została wciągnięta do świata Tindera, nie wiadomo po co i na co. W tej twórczości nie ma nic z kryminału ani thrillera (jeżeli ktoś jest innego zdania, to może mi to wskazać). Książka jest nudna, męcząca, nic mnie w niej nie wciągnęło ani nie zaciekawiło, za to...

Uważam, że ta książka ma w sobie coś wyjątkowego. Różni się od innych z tego gatunku, co czyni ją oryginalną. Pokazuje, jak bardzo internet i technologia mogą nam szkodzić, co powinno skłonić do refleksji. Styl pisania miejscami wydaje się mniej poważny, biorąc pod uwagę tematykę, ale nie odbiera to książce jej istotnego przekazu.

Uważam, że ta książka ma w sobie coś wyjątkowego. Różni się od innych z tego gatunku, co czyni ją oryginalną. Pokazuje, jak bardzo internet i technologia mogą nam szkodzić, co powinno skłonić do refleksji. Styl pisania miejscami wydaje się mniej poważny, biorąc pod uwagę tematykę, ale nie odbiera to książce jej istotnego przekazu.

Jest to zaskakująca odsłona twórczości Magdaleny Witkiewicz - autorki znanej dotąd głównie z literatury obyczajowej. Tym razem serwuje nam thriller psychologiczny z elementami technologicznej grozy, który nie tylko trzyma w napięciu, ale i zmusza do refleksji nad tym, jak wiele z naszego życia oddajemy w ręce algorytmów.
Główną bohaterką jest Laura - samotna matka i specjalistka od analizy danych. Na co dzień zajmuje się projektowaniem systemów prognozujących potrzeby konsumentów, a więc niejako „czytaniem” ludzi przez pryzmat cyfrowych śladów, które zostawiają w sieci. Jej życie zaczyna się komplikować, gdy wokół niej zaczynają dziać się niewytłumaczalne rzeczy - ludzie znikają, popełniają samobójstwa, giną w tajemniczych okolicznościach. Czy to tylko seria nieszczęśliwych przypadków, czy ktoś pociąga za niewidzialne sznurki? A jeśli tak - kim jest ten ktoś i po co to robi?
Witkiewicz bardzo zręcznie buduje atmosferę niepokoju. Nie ma tu tanich chwytów ani brutalnych scen - napięcie narasta stopniowo, a najstraszniejsze okazuje się to, co niewidoczne gołym okiem: cyfrowa manipulacja, nadzór, inwigilacja. Powieść zadaje niepokojące pytania: czy naprawdę mamy kontrolę nad własnym życiem? Czy nasze wybory są rzeczywiście nasze? Czy jesteśmy tylko pionkami w grze projektowanej przez kogoś innego?
Mocnym punktem książki jest także postać Salome - tajemniczej antagonistki, której obecność przeszywa całą fabułę chłodnym dreszczem. To postać wyrazista i przerażająco realistyczna, przez co jeszcze bardziej niepokojąca.
Nie sposób jednak nie wspomnieć o pewnych słabościach. Niektóre wątki - zwłaszcza obyczajowe, jak relacja Laury z synem - potraktowane są dość powierzchownie. Momentami pojawia się też wrażenie zbyt dużego nagromadzenia motywów: technologiczna intryga, dramat rodzinny, wątek kryminalny - nie zawsze idealnie się ze sobą stapiają.
Mimo tych drobnych niedoskonałości, „Wizjer” to powieść, która z pewnością zasługuje na uwagę. To nie tylko sprawnie napisany thriller, ale też przestroga przed tym, jak łatwo można manipulować ludzkim życiem w erze cyfrowej. Czytelnicy szukający krwawej sensacji mogą poczuć niedosyt, ale ci, którzy cenią mroczną atmosferę, powolne odkrywanie prawdy i tematy na czasie - będą usatysfakcjonowani.

Jest to zaskakująca odsłona twórczości Magdaleny Witkiewicz - autorki znanej dotąd głównie z literatury obyczajowej. Tym razem serwuje nam thriller psychologiczny z elementami technologicznej grozy, który nie tylko trzyma w napięciu, ale i zmusza do refleksji nad tym, jak wiele z naszego życia oddajemy w ręce algorytmów.
Główną bohaterką jest Laura - samotna matka i...

Pomysł na fabułę całkiem niezły, dopracowane szczegóły, ale niestety jak na thriller to emocje jak na grzybach. Czekałem z niecierpliwością na zakończenie i łudziłem się, że mnie znokautuje. Niestety, nie byłem nawet liczony...

Pomysł na fabułę całkiem niezły, dopracowane szczegóły, ale niestety jak na thriller to emocje jak na grzybach. Czekałem z niecierpliwością na zakończenie i łudziłem się, że mnie znokautuje. Niestety, nie byłem nawet liczony...

Nic odkrywczego. Szybko się czyta i to największy plus. Zmęczyły mnie tłumaczenia, co, jak i dlaczego. Jakby czytelnik był idiotą. Wiele wątków pozostało urwanych. Książka do zapomnienia.

Nic odkrywczego. Szybko się czyta i to największy plus. Zmęczyły mnie tłumaczenia, co, jak i dlaczego. Jakby czytelnik był idiotą. Wiele wątków pozostało urwanych. Książka do zapomnienia.