Gdyby Kohelet żył w XIX lub XX wieku, zapewne byłby egzystencjalistą katolickim.

-Miłość jest nadzwyczajnym lekarstwem, cudotwórcą, przekonasz się o tym. Kiedy masz kogoś, kto jest częścią Ciebie, nie trzeba już wyprawiać się na poszukiwanie przygód.

-Miłość jest nadzwyczajnym lekarstwem, cudotwórcą, przekonasz się o tym. Kiedy masz kogoś, kto jest częścią Ciebie, nie trzeba już wyprawiać się na poszukiwanie przygód.

Co mam do stracenia?
Niewiele, nic nie znaczący detal.
Moje serce.

Co mam do stracenia?
Niewiele, nic nie znaczący detal.
Moje serce.

Byłam zbyt zapatrzona w Hardina, by myśleć o czymkolwiek innym… i powielam ten wzorzec w swoim codziennym życiu.

Byłam zbyt zapatrzona w Hardina, by myśleć o czymkolwiek innym… i powielam ten wzorzec w swoim codziennym życiu.

Jeśli jesteś człowiekiem wybuchowym, pyskatym lub nie potrafisz reagować na pytania i prośby innych w spokojny sposób, nie zawsze takie reakcje są Twoją winą. W Twoim życiu doszło do wielu sytuacji i wydarzeń, które wpłynęły na to, jakim jesteś człowiekiem.

Jeśli jesteś człowiekiem wybuchowym, pyskatym lub nie potrafisz reagować na pytania i prośby innych w spokojny sposób, nie zawsze takie reakcje są Twoją winą. W Twoim życiu doszło do wielu sytuacji i wydarzeń, które wpłynęły na to, jakim jesteś człowiekiem.

- Owszem, wiem, co to jest... To nie Szatan ani Lucyfer, nic w tym rodzaju. Na tym polega cały pieprzony dowcip! I oznacza, że nie ma dla nas nadziei.
- Więc co...
- To coś pochodzi od ludzi, Callender. I tyle. Jest ludzkie.

- Owszem, wiem, co to jest... To nie Szatan ani Lucyfer, nic w tym rodzaju. Na tym polega cały pieprzony dowcip! I oznacza, że nie ma dla nas nadziei.
- Więc co...
- To coś pochodzi od ludzi, Callender. I tyle. Jest ludzkie.

Bo tu zawsze się dzieli na z tej i z tamtej strony rzeki. Kiedy ludzi może coś podzielić, zawsze się podzielą. I nie tylko według rzeki.

Bo tu zawsze się dzieli na z tej i z tamtej strony rzeki. Kiedy ludzi może coś podzielić, zawsze się podzielą. I nie tylko według rzeki.

- Nic, ktoś się buduje na miejscu dworu - mówię to jak najspokojniej; nikt by się nie domyślił teraz po moim głosie, że kiedy zobaczyłem betonowe fundamenty tam, gdzie jeszcze kilka lat wcześniej widziałem ogryzki murów, pokryte gdzieniegdzie tynkiem z resztkami farb w pastelowych kolorach, rzuciłem jedno z tych słów, które Basia opatruje niezmiennie komentarzem: „Ups, nawet za sto złotych bym tak nie powiedziała”.

- Nic, ktoś się buduje na miejscu dworu - mówię to jak najspokojniej; nikt by się nie domyślił teraz po moim głosie, że kiedy zobaczyłem betonowe fundamenty tam, gdzie jeszcze kilka lat wcześniej widziałem ogryzki murów, pokryte gdzieniegdzie tynkiem z resztkami farb w pastelowych kolorach, rzuciłem jedno z tych słów, które Basia opatruje niezmiennie komentarzem: „Ups, nawet za...

Gdybyśmy mieli więcej czasu, więcej pieniędzy, więcej cierpliwości; gdyby seks był bardziej udany, kawa smaczniejsza, buty nie przemakały, a parasole nie wywracały się na drugą stronę przy najmniejszym podmuchu wiatru. Pójdziemy na głupie układy. Dostaniemy awans albo wychodząc, podpalimy budynek. Stracimy zmysły.

Gdybyśmy mieli więcej czasu, więcej pieniędzy, więcej cierpliwości; gdyby seks był bardziej udany, kawa smaczniejsza, buty nie przemakały, a parasole nie wywracały się na drugą stronę przy najmniejszym podmuchu wiatru. Pójdziemy na głupie układy. Dostaniemy awans albo wychodząc, podpalimy budynek. Stracimy zmysły.

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale wiesz co jest gorsze? To pusta karta, dodrukowany Joker, żart z ciebie samej. Masz to, czego tak desperacko pragnęłaś, odkąd tylko nauczyłaś się mówić, i co? I nic. Jedno wielkie smutne nic. Natomiast porażka… o, to zupełnie inna historia. Porażka jest jedyną stałą, jest niezachwianym filarem rzeczywistości. Boli ona tak samo bez względu na to, czy doświadczasz jej w osamotnieniu, czy w ramionach ukochanego. A ty, mała pisareczko, doświadczasz wielkiej porażki, doświadczasz katastrofy swojego życia. I och, czy to nie ukochany jest sprawcą twojego cierpienia? Spróbuj mu zapłacić, spróbuj powołać się na swoją niewątpliwą sławę, może to go powstrzyma? Nie? Nie powstrzyma? Widzisz, nie tak to działa. Jakże się pomyliłaś, pisareczko, jakże się niemożebnie pomyliłaś. A teraz powiedz… czy jesteś szczęśliwa?

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale...