Było coś w tej dziewczynie, co kazało wierzyć, że zdobędzie wszystko, czego pragnie.

Miłość jest czymś, co rozjaśnia wnętrze człowieka.

Miłość jest czymś, co rozjaśnia wnętrze człowieka.

Wyobraźmy sobie, że płakałem po jakimś drobnym zdarzeniu, z którego on nawet nie zdał sobie sprawy (płacz należy do zwykłych czynności zakochanego ciała), i że nie chcąc, aby to się wydało, zakładam na zamglone oczy ciemne okulary (piękny przykład negacji zaprzeczonej: zaciemnić sobie wzrok, aby nie być widzianym). Zamiar tego gestu jest wyrachowany: chcę zachować moralną korzyść stoicyzmu, „godność”, a zarazem wywołać sprzeczne z tym czułe pytanie („Ale co ci jest?”); chcę być zarazem żałosny i wspaniały, chcę być w jednej chwili dzieckiem i dorosłym. Tak czyniąc, wchodzę w grę, ryzykuję: albowiem zawsze jest możliwe, że w ogóle nie spyta mnie o te niecodzienne okulary i że właściwie nie dostrzeże żadnego znaku.

Wyobraźmy sobie, że płakałem po jakimś drobnym zdarzeniu, z którego on nawet nie zdał sobie sprawy (płacz należy do zwykłych czynności zakochanego ciała), i że nie chcąc, aby to się wydało, zakładam na zamglone oczy ciemne okulary (piękny przykład negacji zaprzeczonej: zaciemnić sobie wzrok, aby nie być widzianym). Zamiar tego gestu jest wyrachowany: chcę zachować moralną korzy...

Zatem dostępuję (przelotnie) języka bez przymiotników. Kocham innego nie wedle jego zalet (wyliczonych), lecz wedle jego istnienia; kocham go poruszeniem, które moglibyście z powodzeniem nazwać mistycznym, kocham nie to, czym jest, lecz: że jest. Język, którym podmiot zakochany wówczas protestuje (przeciw wszystkim rozgadanym językom świata), jest językiem przytępionym: wszelki osąd ulega zawieszeniu, a terror sensu – zniesieniu. W swoim poruszeniu unicestwiam samą kategorię zasługi: podobnie jak mistyk obojętniejący na świętość (która byłaby jeszcze atrybutem), ja, docierając do bycia takim innego, nie przeciwstawiam już ofiary pragnieniu: wydaje mi się, że mogę otrzymać od siebie to, że będę mniej pragnął innego i bardziej się nim rozkoszował. Zażartym wrogiem bycia takim jest Plotka, ta ohydna fabryka przymiotników. A tym, co najbardziej się upodabnia do osoby kochanej takiej, jaka jest, mógłby być Tekst, do którego nie mogę przystawić żadnego przymiotnika: którym rozkoszuję się bez konieczności jego odszyfrowania.

Zatem dostępuję (przelotnie) języka bez przymiotników. Kocham innego nie wedle jego zalet (wyliczonych), lecz wedle jego istnienia; kocham go poruszeniem, które moglibyście z powodzeniem nazwać mistycznym, kocham nie to, czym jest, lecz: że jest. Język, którym podmiot zakochany wówczas protestuje (przeciw wszystkim rozgadanym językom świata), jest językiem przytępionym: wszelki...

Człowiek zaczyna się wtedy, gdy słyszy.

Człowiek zaczyna się wtedy, gdy słyszy.

Postawa duchowa i opinia ludzi są dużo ważniejsze dla gospodarki niż same ekonomiczne fakty.

Postawa duchowa i opinia ludzi są dużo ważniejsze dla gospodarki niż same ekonomiczne fakty.

Tylko jedna rzecz w świecie jest w stanie przeciwstawić się człowiekowi o złym sercu. Tym czymś jest inny człowiek.

Tylko jedna rzecz w świecie jest w stanie przeciwstawić się człowiekowi o złym sercu. Tym czymś jest inny człowiek.

Zdziwiłaby się, jak wielu milionerów sprzedałoby własną matkę za dziesięć tysięcy dolarów.

Zdziwiłaby się, jak wielu milionerów sprzedałoby własną matkę za dziesięć tysięcy dolarów.

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.

Myślę, że nie istnieje nic, nawet zbrodnia, co stanowiłoby większe przeciwieństwo poezji, filozofii, ba - życia samego aniżeli owa ustawiczna pogoń za zyskiem.

Myślę, że nie istnieje nic, nawet zbrodnia, co stanowiłoby większe przeciwieństwo poezji, filozofii, ba - życia samego aniżeli owa ustawiczna pogoń za zyskiem.