Pierwsza maszynka do strzyżenia włosów została opatentowana w 1864 r. przez Nikolę Bizumicia (1823–1906). Ten hodowca świń z małej serbskiej wioski, znudzony prostym życiem, przeprowadził się do miasta, by szukać lepszych perspektyw. W Rumie spotkał fryzjera, który zaproponował, że nauczy go zawodu. Mężczyzna, co prawda, radził sobie świetnie, ale i tym zajęciem dosyć szybko się znudził. Aby usprawnić i urozmaicić sobie pracę, skonstruował ręczną maszynkę z dwoma oscylującymi na boki ostrzami, wprawianymi w ruch w wyniku ściskania i rozprężania metalowych ramion. Urządzenie nie spodobało się nauczycielowi, dlatego Bizumić wyemigrował do Londynu, żeby tam poszukać inwestorów. Angielscy przedsiębiorcy od razu dostrzegli potencjał tkwiący w wynalazku i wkrótce maszynka była używana przez wielu fryzjerów. Według innej wersji wydarzeń wynalazca nie hodował świń, lecz owce i wynalazł to urządzenie, żeby usprawnić ścinanie wełny, a do Londynu udał się po tym, jak mieszkańcy wioski zaczęli szydzić z niego i jego wynalazku. Pewne jest jedynie to, że Serb przeprowadził się na Wyspy, zmienił nazwisko na John Smith, dorobił się na swojej maszynce ogromnego majątku i zmarł, nie pozostawiwszy żadnych spadkobierców. Angielscy prawnicy przez szereg lat szukali członków rodziny, którym mogliby przekazać prawa do spadku, ale poddali się po przeanalizowaniu kilkuset fałszywych zgłoszeń. Kilka dekad później amerykański student inżynierii Leo Wahl (1893–1957) zainteresował się silnikami elektromagnetycznymi. Jego wuj był właścicielem firmy zaopatrującej zakłady fryzjerskie w różne narzędzia. Wahl wpadł na pomysł wzbogacenia wynalazku Bizumicia o niewielki silniczek wibracyjny i wprowadzenia go do sprzedaży pod szyldem przedsiębiorstwa wujka. W 1919 r. na rynku pojawiły się pierwsze elektryczne maszynki do strzyżenia wyprodukowane przez Wahl Manufacturing Company. Firma działa do dziś pod nazwą Wahl Clipper Corporation, a jej produkty są używane np. przez załogę NASA.

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z niczego, będzie
pani długo czekać, może nawet całą wieczność. Nie mówię pani tego wszystkiego, żeby panią zniechęcać, ale moją rolą jako
terapeutki jest przybliżać pani rzeczywistość. W prawdziwym
życiu doskonałość tkwi czasem w niedoskonałości.

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z nic...

- Co za gówno - zachrypiała otwierając tekturowy kartonik z chińskim daniem . Jeszcze parował. - Co za syf - dodała, gdy jej oczy zostały źle potraktowane przez parę i mimowolnie musiała usadowić wzrok na młodym chłopcu.

- Co za gówno - zachrypiała otwierając tekturowy kartonik z chińskim daniem . Jeszcze parował. - Co za syf - dodała, gdy jej oczy zostały źle potraktowane przez parę i mimowolnie musiała usadowić wzrok na młodym chłopcu.

Bądź co bądź, miłość nie jest czymś, co można otrzymać na żądanie. Miłość bierze się skądś w głębi serca i właściwie pielęgnowana rozkwita jak kwiat. Prawdziwej miłości potrzeba czasu.

Bądź co bądź, miłość nie jest czymś, co można otrzymać na żądanie. Miłość bierze się skądś w głębi serca i właściwie pielęgnowana rozkwita jak kwiat. Prawdziwej miłości potrzeba czasu.

Więzi i emocjonalna bliskość, jakie rodzą się pomiędzy człowiekiem i zwierzęciem, wcale nie są gorsze od tych, które tworzą między sobą ludzie.

Więzi i emocjonalna bliskość, jakie rodzą się pomiędzy człowiekiem i zwierzęciem, wcale nie są gorsze od tych, które tworzą między sobą ludzie.

Za okiem świat jest przecież taki sam, z tego samego się składa, tak samo jest wytarty na łokciach, wyślizgany w dłoniach, postrzępiony na brzegach, ukruszony, jeszcze ciepły. Ten świat składa się z tego samego: ćmy trzepoczącej w lampie, plamki pleśni na pomidorze, okrągłego odparzenia na stole. I człowiek składa się z tego samego: wrastającego paznokcia, odcisku na pięcie, wyblakłej blizny na kolanie lub kostce, pępka i siwego włosa.

Za okiem świat jest przecież taki sam, z tego samego się składa, tak samo jest wytarty na łokciach, wyślizgany w dłoniach, postrzępiony na brzegach, ukruszony, jeszcze ciepły. Ten świat składa się z tego samego: ćmy trzepoczącej w lampie, plamki pleśni na pomidorze, okrągłego odparzenia na stole. I człowiek składa się z tego samego: wrastającego paznokcia, odcisku na pięcie, wy...

(...) to tylko od nas samych zależy, co od siebie dajemy, na co się godzimy i co tak właściwie mamy.

(...) to tylko od nas samych zależy, co od siebie dajemy, na co się godzimy i co tak właściwie mamy.

Pieniądze sprawiają jedynie, że dobrzy ludzie robią złe rzeczy, a źli ludzie robią jeszcze gorsze.

Pieniądze sprawiają jedynie, że dobrzy ludzie robią złe rzeczy, a źli ludzie robią jeszcze gorsze.

Denary, złoto, środek, który staje się celem...

Denary, złoto, środek, który staje się celem...

Najważniejsze, żeby mąż cię szanował i miał dość pieniędzy.

Najważniejsze, żeby mąż cię szanował i miał dość pieniędzy.