Zdumiewającym jest, że pewien mnich, Ewagriusz z Pontu, żyjący w rejonie wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, 350 lat po Chrystusie, opisał zjawisko idealnie pasujące do słowiańskiego "Dzikiego Gonu":

"Niech nikt spośród braci nie uprawia anachorezy pełen gniewu, pychy czy smutku, ani niech nie ucieka od braci doznając przykrości przez takie myśli. Zdarza się nawet pomieszanie zmysłów od takich namiętności serca, skoro [one przechodząc] z jednego wyobrażenia w drugie, z tamtego w [jeszcze] inne, stopniowo wpada w otchłań zapomnienia. Poznaliśmy licznych braci, którzy padli ofiarą takiego rozbicia statku [...]. **Gdy ktoś uprawia anachorezę będąc w takim stanie, najpierw widzi rozżarzone powietrze w celi i widzi jakieś błyskawice, które rozbłyskują nocą na ścianach; następnie [słyszy] głos tych, którzy gonią jedni drugich, i zaprzężone wozy, które ukazują się w powietrzu** [...]. Od przejmującego strachu popada wkrótce w pomieszanie zmysłów i staje się chwiejny, a wskutek lęku zapomina o swoim ludzkim stanie".

(...) łatwiej się umiera tym, którzy kochali.

(...) łatwiej się umiera tym, którzy kochali.

Tylko miłość ocala.(...) Każdy z nas ma za sobą doświadczenie miłości, a nawet jeżeli nie był kochany, to za takim doświadczeniem tęskni. Jeśli się kogoś prawdziwie kocha, nie manipuluje tą miłością, jeżeli ona jest czysta, to nie jesteśmy w stanie bliźniemu zrobić krzywdy.(…) Wierność w miłości nie zawęża naszego świata, ale go poszerza.

Tylko miłość ocala.(...) Każdy z nas ma za sobą doświadczenie miłości, a nawet jeżeli nie był kochany, to za takim doświadczeniem tęskni. Jeśli się kogoś prawdziwie kocha, nie manipuluje tą miłością, jeżeli ona jest czysta, to nie jesteśmy w stanie bliźniemu zrobić krzywdy.(…) Wierność w miłości nie zawęża naszego świata, ale go poszerza.

Dzieci zawsze wiedzą, kiedy otacza je miłość.

Dzieci zawsze wiedzą, kiedy otacza je miłość.

Bo czasem prawda boli jak najostrzejszy z noży.

Bo czasem prawda boli jak najostrzejszy z noży.

Udawało jej się przezwyciężać swoje małe słabości, ale poniosła klęskę w sprawach ważnych. Roztaczała wokół aurę kobiety niezależnej, choć rozpaczliwie potrzebowała kogoś obok siebie. Była w różnych miejscach, gdzie zwracała na siebie uwagę, ale noce z reguły spędzała samotnie w klasztorze, patrząc w rozregulowany telewizor. W oczach przyjaciół uchodziła za wzór godny naśladowania i traciła większość swojej energii, usiłując być zawsze na miarę takiego obrazu siebie, jaki sama stworzyła.
Z tego właśnie powodu nie miała już dość siły, by być sobą – dziewczyną, która tak jak wszyscy ludzie na świecie, do szczęścia potrzebowała innych. Ale tych innych było tak trudno zrozumieć! Reagowali w sposób nieprzewidywalny, chowali się za murami obronnymi i jak ona okazywali obojętność wobec wszystkiego. Gdy pojawiał się ktoś bardziej otwarty na życie, albo natychmiast go odrzucali, albo skazywali na cierpienie, uznając za gorszego i "naiwnego".
Zgoda. Może swoją siłą i determinacją wywarła wrażenie na wielu, ale dokąd dotarła? Do pustki. Do całkowitej samotności. Do Villete. Do przedsionka śmierci.

Udawało jej się przezwyciężać swoje małe słabości, ale poniosła klęskę w sprawach ważnych. Roztaczała wokół aurę kobiety niezależnej, choć rozpaczliwie potrzebowała kogoś obok siebie. Była w różnych miejscach, gdzie zwracała na siebie uwagę, ale noce z reguły spędzała samotnie w klasztorze, patrząc w rozregulowany telewizor. W oczach przyjaciół uchodziła za wzór godny naśladowa...

Obcy mi ludzie, którzy nic o mnie nie wiedzą, mają dawać świadectwo mojej moralności?

Obcy mi ludzie, którzy nic o mnie nie wiedzą, mają dawać świadectwo mojej moralności?

Czasem są koszty, których nie da się spłacić pieniędzmi.

Czasem są koszty, których nie da się spłacić pieniędzmi.

dwaj ludzie, którzy mają bardzo mało pieniędzy, nie powinni się rozstawać, bo we dwóch mają więcej pieniędzy i nie są samotni

dwaj ludzie, którzy mają bardzo mało pieniędzy, nie powinni się rozstawać, bo we dwóch mają więcej pieniędzy i nie są samotni

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.