Zdjęcie naszego dziecka w formie blastocysty, zrobione przed implantacja."Ma po Tobie błonę komórkową"-rzuciłem do Lucy.

Mówią, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Ale ja jestem gotowa wchodzić do niej raz za razem, brodzić po kostki w lodowatej wodzie. Tonąć w emocjach, wspomnieniach i pragnieniach. Igrać z ogniem i sprawdzać, jak długo mogłabym trzymać głowę pod wodą (...)”.

Mówią, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Ale ja jestem gotowa wchodzić do niej raz za razem, brodzić po kostki w lodowatej wodzie. Tonąć w emocjach, wspomnieniach i pragnieniach. Igrać z ogniem i sprawdzać, jak długo mogłabym trzymać głowę pod wodą (...)”.

Każde dobro jakie otrzymujemy i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.

Każde dobro jakie otrzymujemy i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.

Jesteś wiewiórką!

Jesteś wiewiórką!

Po pogrzebie ludzie są głodni, pustka budzi głód.

Po pogrzebie ludzie są głodni, pustka budzi głód.

Nagle poraziła mnie pewna myśl: po raz pierwszy w życiu objawiła mi się prawda o tylekroć wplatana w pieśni przez poetów i ogłaszana najwyższą mądrością przez filozofów, a mianowicie, że miłość jest najwyższym i najszlachetniejszym celem, do jakiego może dążyć człowiek. Pojąłem wówczas sens największej tajemnicy, której rąbka uchylają przed nami dzieła największych poetów, myślicieli i duchownych: droga do zbawienia człowieka wiedzie poprzez miłość i sama jest miłością. Zrozumiałem, że nawet ktoś, komu wszystko na tym świecie odebrano, wciąż może zaznać prawdziwego szczęścia, choćby nawet przez krótką chwilę, za sprawą kontemplacji tego, co najbardziej ukochał. W sytuacji całkowitej samotności, gdy nie sposób wyrazić samego siebie poprzez pozytywne działanie, gdy jedynym i największym osiągnięciem jest godne i szlachetne znoszenie własnego cierpienia, nawet w takiej sytuacji można doświadczyć spełnienia, kontemplując z uczuciem noszonym w sercu obraz najdroższej nam osoby.

Nagle poraziła mnie pewna myśl: po raz pierwszy w życiu objawiła mi się prawda o tylekroć wplatana w pieśni przez poetów i ogłaszana najwyższą mądrością przez filozofów, a mianowicie, że miłość jest najwyższym i najszlachetniejszym celem, do jakiego może dążyć człowiek. Pojąłem wówczas sens największej tajemnicy, której rąbka uchylają przed nami dzieła największych poetów, myśl...

Rozum podpowiada ci, kim nigdy nie powinnaś zostać, a serce mówi, kim jesteś.

Rozum podpowiada ci, kim nigdy nie powinnaś zostać, a serce mówi, kim jesteś.

Czy nie ma większej satysfakcji dla faceta, gdy zdobędzie kobietę gadką i intelektem, a nie tylko obietnicą dobrego życia? Czy poleciałyby na faceta, który na Wigilię z braku środków nie pakuje w siebie kawioru, ale żre z rodziną styropian i papę dachową? Bo swego czasu u mnie tak wyglądały święta... Papa po grecku, papa w galarecie, barszcz ze styropiankami... Był rok, że zrobiło się tak skromnie, że musieliśmy zamiast opłatkiem dzielić się papą. Żeby przeżuć to cholerstwo musieliśmy popijać wodą z kibla... Moja babcia straciła dwa zęby na kawałku papy.

Czy nie ma większej satysfakcji dla faceta, gdy zdobędzie kobietę gadką i intelektem, a nie tylko obietnicą dobrego życia? Czy poleciałyby na faceta, który na Wigilię z braku środków nie pakuje w siebie kawioru, ale żre z rodziną styropian i papę dachową? Bo swego czasu u mnie tak wyglądały święta... Papa po grecku, papa w galarecie, barszcz ze styropiankami... Był rok, że zrob...

A złoto potrafiło uczynić z ludzi niewolników. Bo oto wydawało się człowiekowi, że to on ma majątek, a tak naprawdę majątek miał jego i twardymi pazurami trzymał za gardło, i nie wypuszczał już czasem do końca życia. I sądził taki człowiek, że to własne myśli i sądy nim kierują, a to złoto prowadziło go od jednej grząskiej ścieżki do drugiej...

A złoto potrafiło uczynić z ludzi niewolników. Bo oto wydawało się człowiekowi, że to on ma majątek, a tak naprawdę majątek miał jego i twardymi pazurami trzymał za gardło, i nie wypuszczał już czasem do końca życia. I sądził taki człowiek, że to własne myśli i sądy nim kierują, a to złoto prowadziło go od jednej grząskiej ścieżki do drugiej...

Wszyscy mieli swoje powody, aby przychodzić tu grać. Byli tacy, którzy po pełnym napięciu dniu pracy musieli się rozluźnić, i ci, którzy po nudnym dniu pracy potrzebowali napięcia. I jeszcze inni, którzy nie mieli ani pracy, ani napięcia, ale za to mieli pieniądze.

Wszyscy mieli swoje powody, aby przychodzić tu grać. Byli tacy, którzy po pełnym napięciu dniu pracy musieli się rozluźnić, i ci, którzy po nudnym dniu pracy potrzebowali napięcia. I jeszcze inni, którzy nie mieli ani pracy, ani napięcia, ale za to mieli pieniądze.