Wiedziała. W jakiś sposób wiedziała, czego dokładnie w tej chwili potrzebował, i mówiła mu swoim skaleczonym językiem, ustami i rękami, że ona potrzebuje dokładnie tego samego.

Zakwita nadzieja zachwytów bezgranicznych, oczy rozpalają się, pierś faluje. Potem unosi się z ziemi delikatna czerwień; jest to czerwień wstydu wszystkich tych nagich serc i noc staje się różowa

Zakwita nadzieja zachwytów bezgranicznych, oczy rozpalają się, pierś faluje. Potem unosi się z ziemi delikatna czerwień; jest to czerwień wstydu wszystkich tych nagich serc i noc staje się różowa

(...) przeciwieństwem miłości nie jest nienawiść, lecz obojętność.

(...) przeciwieństwem miłości nie jest nienawiść, lecz obojętność.

(...) lecz tę, którąś w życiu znienawidził w śmierci ukochasz.

(...) lecz tę, którąś w życiu znienawidził w śmierci ukochasz.

Nie wiem, jak jest teraz, ale w niedawno minionych czasach byli tacy dżentelmeni, którym możność wychłostania ofiary dostarczała czegoś, co przywodzi na pamięć markiza de Sade i panią de Brinvilliers. Sądzę, że to doznanie ma w sobie coś, wskutek czego serce tych dżentelmenów zamiera słodko, a zarazem boleśnie. Są ludzie, którzy jak tygrysy łakną krwi. Kto raz zakosztował tej władzy, tego bezgranicznego panowania nad ciałem, krwią i duchem takiego samego jak on człowieka, podobnie stworzonego, brata w Chrystusie, kto zakosztował tej władzy, kto miał całkowitą możność poniżyć największym poniżeniem inną istotę, stworzoną na obraz i podobieństwo Boże, ten już jakoś nieuchronnie przestaje władać nad swoimi doznaniami. Tyrania to nałóg, potrafi się rozwijać i wreszcie rozwija się w chorobę. Twierdzę, że najlepszy człowiek może wskutek przyzwyczajenia zordynarnieć i stępieć do stanu dzikiej bestii. Krew i władza odurza: rozwija się grubiaństwo, wyuzdanie; dla umysłu i uczucia stają się dostępne, a w końcu słodkie, najbardziej nienormalne zjawiska. Człowiek i obywatel ginie w tyranie na zawsze, powrót zaś do godności ludzkiej, do skruchy, do odrodzenia jest już dla niego prawie niemożliwy. Dodajmy, że przykład, możność takiej samowoli działa zaraźliwie na całe społeczeństwo: władza tak jest ponętna. Społeczeństwo, które obojętnie patrzy na takie zjawisko, jest już zarażone w samej swej istocie.

Nie wiem, jak jest teraz, ale w niedawno minionych czasach byli tacy dżentelmeni, którym możność wychłostania ofiary dostarczała czegoś, co przywodzi na pamięć markiza de Sade i panią de Brinvilliers. Sądzę, że to doznanie ma w sobie coś, wskutek czego serce tych dżentelmenów zamiera słodko, a zarazem boleśnie. Są ludzie, którzy jak tygrysy łakną krwi. Kto raz zakosztował tej w...

Niech mnie bogowie strzegą od przyjaciół. Z nieprzyjaciółmi sam sobie dam radę.

Antygon III Doson (263 r. p.n.e.–221 r. p.n.e.)- król macedoński

Niech mnie bogowie strzegą od przyjaciół. Z nieprzyjaciółmi sam sobie dam radę.

Antygon III Doson (263 r. p.n.e.–221 r. p.n.e.)- król macedoński

- Zasada trzecia: Wszystko, co odnosi się do Ludzi, jest mną, więc mogę sobie pozwolić na wszystko. Miłość to ja, poezja to ja, wulgarność to też ja, literatura to ja, muzyka to ja, humor to ja...
- Skromność to najwyraźniej ktoś inny...

- Zasada trzecia: Wszystko, co odnosi się do Ludzi, jest mną, więc mogę sobie pozwolić na wszystko. Miłość to ja, poezja to ja, wulgarność to też ja, literatura to ja, muzyka to ja, humor to ja...
- Skromność to najwyraźniej ktoś inny...

Czasem są koszty, których nie da się spłacić pieniędzmi.

Czasem są koszty, których nie da się spłacić pieniędzmi.

Pieniądze to cudowne remedium na otępiałe umysły.

Pieniądze to cudowne remedium na otępiałe umysły.

Pieniądze mają czarodziejską moc; z nimi nikt nie jest samotny.

Pieniądze mają czarodziejską moc; z nimi nikt nie jest samotny.