Laura Griffin

Książki Laury Griffin kupiłam kilka lat temu, gdy planowałam mieć swoją własną biblioteczkę. Zainteresowało mnie wtedy połączenie kryminału z romansem. Myślę, że gdybym przeczytała je te kilka lat temu podobałby mi się zdecydowanie bardziej niż teraz, kiedy mój gust literacki jest dużo bardziej wymagający niż na początku mojej przygody z czytaniem na poważnie. Alexandra Lovell to prywatna detektyw. Pomaga swoim klientkom zniknąć, a także rozpocząć nowe bezpieczne życie. Gdy pewnego dnia pomaga Melanie Bess, która jest żoną policjanta z doskonałymi układami w policji Alex nie wie jeszcze jak ta sprawa wpłynie na nią i jej życie. W momencie, gdy Melanie przestaje odpowiadać na wiadomości Alex podejrzewa, że mąż odnalazł kobietę i zamordował. Swoją teorią dzieli się ze znajomym detektywem z wydziału zabójstw Nathanem Devereaux, który uważa, że bez ciała nie ma zbrodni, a na dodatek mąż Melanie to w pracy szanowany policjant z wydziału zabójstw, który w żaden sposób nie pasuje do obrazu damskiego boksera, a tym bardziej mordercy. Czy intuicja Alex ją zawiedzie? Muszę przyznać, że trochę obawiałam się połączenia kryminalu z romansem. Zazwyczaj jest tak, że romans dominuje i wychodzi z książki takie nie wiadomo co. Laura Griffin całkiem dobrze poradziła sobie z tym zadaniem. Nie czułam żeby bohaterowie i ich romans dominował, a nawet miałam wrażenie, że czasem jest tego trochę za mało. Alex początkowo jako główna bohaterka nie robi piorunującego wrażenia. W sumie to oprócz uporu to niczym się nie wyróżniała. Dopiero wraz z rozwojem akcji stawała się coraz bardziej realną postacią, ale dalej nie jakoś mega wybitną. Podejmowała decyzje, które kończyły się dla niej kłopotami, a wtedy do akcji musi wkroczyć Nathan niczym rycerz na białym koniu. Osobiście rozumiem upór Alex, bo ja podobnie jak ona, jak się czegoś uczepię to nie jestem w stanie odpuścić. Tak było w przypadku haftu krzyżykowego. Nie odpuściłam póki nie opanowałam podstaw. Z tym, że mnie z tego powodu nie groziła śmierć. Mam też wrażenie, że ten upór Ale napędzał całą powieść. Wątek romantyczny mi pasował. Uważam, że został dobrze skonstruowany. Podobało mi się to jak bohaterowie na siebie działali i początkowo próbowali to ukryć. Naprawdę byłam mocno zdziwiona, że wątek miłosny nie zdominował powieści. Napawało mnie to optymizmem, jeśli chodzi o kolejne części. Nawet przeszło mi przez głowę, że szkoda, że w Polsce wydawnictwo Prószyński wydało tylko trzy tomy tej serii, a pozostałych nie. Czy polecam? Jeśli lubicie takie połączenie kryminału z romansem i oczywiście nie oczekujecie bardzo mocno trzymającego w napięciu kryminało to myślę, że pozycja Laury powinna Wam się spodobać. Ja z chęcią sięgnęłam po drugi tom.