Życie jest na serio, a sztuka dla frajdy.

Pięknie jest kochać, byleby nie ginąć z owej miłości.

Pięknie jest kochać, byleby nie ginąć z owej miłości.

Gdy tylko znaleźli się w pokoju, rozpięła mu koszulę. Rozebrał ją, wziął na ręce i zaniósł na łóżko. Całował ją wszędzie. Roił z nią cudowne rzeczy. Nareszcie o nic nie pytał. Cały czas szeptał, jak piękna jest dla niego, jak bardzo jej potrzebuje i jak bardzo tęsknił. Ale doprowadzał ją do prawdziwej ekstazy w tych momentach, gdy szeptem opowiadał, co za chwilę zrobi. Gdzie ją pocałuje, gdzie dotknie i co czuje, gdy to robi.

Gdy tylko znaleźli się w pokoju, rozpięła mu koszulę. Rozebrał ją, wziął na ręce i zaniósł na łóżko. Całował ją wszędzie. Roił z nią cudowne rzeczy. Nareszcie o nic nie pytał. Cały czas szeptał, jak piękna jest dla niego, jak bardzo jej potrzebuje i jak bardzo tęsknił. Ale doprowadzał ją do prawdziwej ekstazy w tych momentach, gdy szeptem opowiadał, co za chwilę zrobi. Gdzie ją...

Leżeli na podłodze spleceni w majestatycznym, zastygłym ucisku,ubrani od stóp do głów w nowiutkie śnieżnobiałe stroje nowożeńców, a uśmiech na ich twarzach był nieomylnym znakiem łączącej ich miłości.

Leżeli na podłodze spleceni w majestatycznym, zastygłym ucisku,ubrani od stóp do głów w nowiutkie śnieżnobiałe stroje nowożeńców, a uśmiech na ich twarzach był nieomylnym znakiem łączącej ich miłości.

- To tak, jak oglądanie fresku. - Jest ruch, ale zamrożony. Lubię patrzeć na to, jak długo ludzie są to w stanie wytrzymać. Kiedy są już na granicy, otwieram zawór.

- To tak, jak oglądanie fresku. - Jest ruch, ale zamrożony. Lubię patrzeć na to, jak długo ludzie są to w stanie wytrzymać. Kiedy są już na granicy, otwieram zawór.

Jeśli rzeczą najważniejszą jest życ, będę żył, chocbym miał stac się kanibalem. Do tej pory usiłowałem ocalic swą cenną skórę, uchronic tych kilka kawałków mięsa okrywających moje kości. Koniec z tym! Jestem u kresu wytrzymałości. Przyparty do muru, nie mogę się cofnąc dalej. Z punktu widzenia historii jestem martwy. Jeśli istnieje coś na drugim świecie, będę musiał znaleźc się na powrót tutaj. Odnalazłem Boga, ale On mi nie wystarcza. Martwy jest jedynie mój duch. Ciało wciąż żyje. Moralnośc nie ogranicza mojej wolności. Świat, który porzuciłem, to menażeria. Nastaje świt nowego świata - świata dżungli, przemierzanego wzdłuż i wszerz przez wychudzone istoty o ostrych szponach. Jeżeli jestem hieną, to hieną chudą i zgłodniałą: ruszam przed siebie, aby się podtuczyc.

Jeśli rzeczą najważniejszą jest życ, będę żył, chocbym miał stac się kanibalem. Do tej pory usiłowałem ocalic swą cenną skórę, uchronic tych kilka kawałków mięsa okrywających moje kości. Koniec z tym! Jestem u kresu wytrzymałości. Przyparty do muru, nie mogę się cofnąc dalej. Z punktu widzenia historii jestem martwy. Jeśli istnieje coś na drugim świecie, będę musiał znaleźc się...

Widzę, że poza codziennymi zmartwieniami i interwencjami, poza tanią, połyskliwą złośliwością ludzi słabych i apatycznych widnieje symbol frustrującej mocy życia i że ten, kto potrafi stworzyc ład w miejsce chaosu, ten kto posiał zamęt wciąż na nowo musi iśc na stos i pod szubienicę. Widzę, że za szlachetnością jego gestów czai się widmo śmieszności jego wysiłków - że jest on nie tylko majestatyczny, ale i absurdalny.

Widzę, że poza codziennymi zmartwieniami i interwencjami, poza tanią, połyskliwą złośliwością ludzi słabych i apatycznych widnieje symbol frustrującej mocy życia i że ten, kto potrafi stworzyc ład w miejsce chaosu, ten kto posiał zamęt wciąż na nowo musi iśc na stos i pod szubienicę. Widzę, że za szlachetnością jego gestów czai się widmo śmieszności jego wysiłków - że jest on n...

Dzięki opowieściom babki chłopiec zaglądał w świat niegdysiejszych elit, ale też i dawnej pańskiej służby: kobiet i mężczyzn nieźle odżywionych, niezbyt przemęczonych pracą, przyzwoicie ubranych w rzeczy po chlebodawcach, ludzi zmanierowanych i wścibskich, bezczelnych a nade wszystko doskonale poinformowanych.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Dzięki opowieściom babki chłopiec zaglądał w świat niegdysiejszych elit, ale też i dawnej pańskiej służby: kobiet i mężczyzn nieźle odżywionych, niezbyt przemęczonych pracą, przyzwoicie ubranych w rzeczy po chlebodawcach, ludzi zmanierowanych i wścibskich, bezczelnych a nade wszystko doskonale poinformowanych.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamieni...

Nie powiedziałam, że pieniądze dają szczęście. Powiedziałam, że za szczęściem jest j a k z pieniędzmi. To wymyślona wartość, która odpowiada czemuś, czego nie da się zważyć ani zmierzyć.

Nie powiedziałam, że pieniądze dają szczęście. Powiedziałam, że za szczęściem jest j a k z pieniędzmi. To wymyślona wartość, która odpowiada czemuś, czego nie da się zważyć ani zmierzyć.

Całość zgarnie ten, kto przeżyje wszystkich, czyli ten, kto ostatecznie umrze ostatni.

Całość zgarnie ten, kto przeżyje wszystkich, czyli ten, kto ostatecznie umrze ostatni.