Agnieszka Zakrzewska

„-Kreatywność, ale nie pośpiech - podkreśliła. - Metale szlachetne go nie znoszą. Są jak wino, które lubi dojrzewać latami. Dobry złotnik jest przede wszystkim sprawny manualnie, a jego inwencja twórcza to wisienka na torcie.” A gdyby tak połączyć powieść o pięknych błyskotkach z zapachem aromatycznej kawy? Góry i Pomorze? W powieściach Agnieszki Zakrzewskiej każdy znajdzie coś dla siebie. Przekonajmy się, co ja odnalazłam w pierwszej części cyklu „Rodzina Lubawskich” – „Broszka ze szmaragdową chmurką”. „Małe szczęścia powstają przy niewielkim nakładzie pracy.” Rodzina Lubawskich od pokoleń prowadzi salon jubilerski, a złote ozdoby nie stanowią dla nich żadnej tajemnicy. Jednak w ich historii pojawiła się rysa, rodzeństwo Lubawskich poróżniło się, a Janka wyjechała na wiele lat, najpierw do NRF-u, a potem do Stanów. Rafał pozostał w Jaskółce, założył rodzinę i prowadzi dalej rodzinny interes wraz z córką Konstancją. Czy powrót Janki doprowadzi do pogodzenia się rodzeństwa? Czy wyjdzie na jaw, co było kością niezgody i poróżniło rodzinę? Jaki sekret skrywa rodzina Lubawskich? Józef Obrochta przyjeżdża do Jaskółki w poszukiwaniu dziewczyny, która mu się spodobała…
Zamieszkał w kamperze i zburzył spokój Konstancji… tylko co zrobić, gdy złoty upominek, który chce kupić, jest dla córki burmistrza? Co się stało z broszką ze szmaragdową chmurką? „Jeśli los daje ci dodatkowe dwadzieścia lat z kimś, kogo koszarz, to nie błąd, to prezent.” Tom pierwszy ma prawie 400 stron, jednak podczas czytania zupełnie się tego nie odczuwa, ponieważ Agnieszka snuje opowieść tak, że czytelnik zostaje wchłonięty przez tę historię. Bohaterowie są jak zawsze różnorodni charakterologicznie… Moje serce skradła Konstancja, dziewczyna z pasją, empatyczna i pełna ciepła.
Co do Józka mam jednak mieszane uczucia. Chyba miłość trochę go otępiła, bo tej góralskiej iskry nieco mi zabrakło. Liczę jednak, że jeszcze pokaże, co to góralska krew… Ta historia ma w sobie dużo prawdy o ludziach, ich zachowaniach, emocjach i relacjach rodzinnych. Agnieszka również przemyca w niej smaczki dotyczące pracy jubilerskiej oraz palarni kawy… Ta opowieść, która ma swój rytm, ani za szybki, ani za wolny, lecz taki, w którym czytelnik czuje się komfortowo. Jest jak powrót do ukochanego domu… Czekam na kontynuację.