polski poeta, dziennikarz, działacz NSZZ Solidarność. Studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako poeta zadebiutował publikując swoje utwory w 1978 w kwartalniku "Zapis", w tym samym roku założył wychodzące w drugim obiegu czasopismo "Sygnał". W okresie 1983-1990 był redaktorem naczelnym kwartalnika "Arka", od 1990 – "Czasu Krakowskiego". W 1992 pełnił funkcję rzecznika prasowego rządu Jana Olszewskiego.
Działał w Studenckim Komitecie "Solidarności" a także w Krakowskiej Oficynie Studenckiej. Jako działacz opozycji demokratycznej i niezależny wydawca internowany w okresie stanu wojennego.
30 czerwca 2008 odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
6,6/10średnia ocena książek autora
263 przeczytało książki autora
342 chce przeczytać książki autora
11fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Nowej książki Harsynowicz nie kupił od dwudziestu lat, nie tylko ze względu na szczupłość funduszy, ale przede wszystkim z powodu braku zauf...
Nowej książki Harsynowicz nie kupił od dwudziestu lat, nie tylko ze względu na szczupłość funduszy, ale przede wszystkim z powodu braku zaufania do współczesnych autorów, którzy jego zdaniem wyróżniali się czymś więcej niż tylko brakiem osobowości i niechlujstwem językowym. Wyraźnie drażniły go dość solidnie dowody, że ci niekiedy zdolni ludzie nie czytali niczego poza własnymi utworami. On sam czytał więc wciąż te same stare teksty, zmieniając jedynie ich kolejność, i z czasem zrósł się z nimi jak zwielokrotniony syjamski brat
... życie to produkowanie przyszłych wspomnień. Co wyprodukujesz, to będziesz wspominał. Wspominanie zazwyczaj trwa dłużej niż ten wcześniej...
... życie to produkowanie przyszłych wspomnień. Co wyprodukujesz, to będziesz wspominał. Wspominanie zazwyczaj trwa dłużej niż ten wcześniejszy czas, czas niby-właściwego życia. Więc uważajcie, panowie, jaki repertuar wspomnień sobie szykujecie.
Zapiski inteligenta zagubionego w covidowej mgle, czyli skutki zatrucia doniesieniami TVP i reszty mediów głównego ścieku. Łyżka dziegciu psuje beczkę miodu. Tu cała beczka dziegciu z łyżką miodu. A wszystko okraszone zapisem bieżących przetasowań i hucpiarskich dokonań na naszej rodzimej scenie politycznej. Jeśli kogoś interesują wysiłki nierządu w wypłaszczaniu krzywej i zapisy stanów umysłów plandemicznych - można przebrnąć.
Jaka jest poezja Jana Polkowskiego? Wybitna, ale kontr-mainstreamowa. Harmonijna, lecz nie ckliwa. Słodko-gorzka. Wyrafinowana, lecz nie manierystyczna. Rzetelna, lecz nie nudna. Klasyczna, choć nie w formalnym sensie. Niełatwa, lecz wciągająca. Krytyczna wobec czytelnika, lecz zachowująca zawsze należny mu szacunek. PS Może warto zacząć kontakt z tą poezją od tomiku "Głosy", który podobnie jak "Umarli ze Spoon River" przywołuje postaci zmarłych, "zwykłych" ludzi. Inaczej jednak niż poezja E. L. Mastersa, recordationes Polańskiego mają dramatyczną wymowę - bo już nie formę, jako że oddają głos pomordowanym przez polski reżim komunistyczny. Poezja "polityczna" bywa poezją wybitną wybitną, a nawet uniwersalną.
