José Donoso

Nadchodzi wyczekiwana przez dzieci niedziela. Álvaro, zramolały dziadzio, ożywiający się wyłącznie na dźwięk swojej ulubionej opery. Chepa, dobrotliwa babcia, z wczepioną w jej spódnicę gromadką wnucząt. I ten dom, pełen czarujących gratów i zakamarków – światów całych dla dziecięcej wyobraźni. To w niedziele takie jak ta powstaje Mariola Roncafort, wymyślona przywódczyni dywanowego królestwa. Jej barwne przygody może i nie wychodzą poza pokój z balkonem, mimo to przemierza kosmos i podmorskie głębiny, wciela się w baleriny i wojowniczki, a za sprawą babci ma wkrótce zostać świętą. Jednak niedziela wniebowzięcia nigdy nie nadchodzi. Donoso ma niezwykły dar odkrywania brudu wśród niewinnych wspomnień. Opisy dziecięcej beztroski zestawia, rozdział po rozdziale, z groteskową historią małżeństwa dziadków – ich niespełnionych tęsknot i chybionych namiętności. Álvaro daje upust swoim kolejnym miłostkom przy pomocy podręcznego substytutu, ciała służącej, by wreszcie się od niego uzależnić. Chepa bawi się w samarytankę, wyciągając z więzienia nieznajomego, by sama próbować go więzić. Ich losy pełne są przemieszczeń, fiksacji i niepokojów, wspaniale oddanych w gorączkowym języku i prowadzących do makabrycznego końca. Co prawda „Ta niedziela” nie oszałamia tak, jak genialny „Plugawy ptak nocy”, ale Donoso i w niej zawarł wszystkie charakterystyczne dla siebie motywy – zniekształcone staruchy, krnąbrne dzieci, żarłoczne suki. Przenikliwy portret społeczny miesza z naiwną wiarą w animitas, psychologiczną analizę z szaleństwem sennego koszmaru. Tylko Marioli szkoda, błąka się pewnie po zaświatach, nigdy nie wskrzeszona.