Cytat dnia
Wszędzie, gdzie tylko pojawiał się Domnhan, wraz z nim pojawiała się śmierć, a Letha sama do niego przyszła. Wprosiła się śmierci do domu i ...
Najnowsze artykuły
ArtykułyWielka Wiosenna Wyprzedaż w Matras.pl: tysiące książek nawet 80% taniej
1
ArtykułyJon Frederickson i jego książka „Kłamstwa, którymi żyjemy”, czyli o poznaniu samych siebie oczami psychoterapeuty2
ArtykułyCzytelnicy wybrali Książki Roku 2025. Oto zwycięzcy97
ArtykułyCzytamy w weekend. 13 marca 2026512
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2026
2025
2024
2023
2023
Łzy Klaudia Gregorczyk 
Są takie książki, po których zakończeniu od razu pojawia się jedna myśl. Potrzebuję kontynuacji. Tak właśnie było w przypadku Blizn. Historia była intensywna emocjonalnie, bolesna, ale jednocześnie niezwykle angażująca. Dlatego kiedy sięgnęłam po Łzy, czyli drugi tom, miałam spore oczekiwania i zastanawiałam się, czy nadal będę pamiętać wszystkie szczegóły tej opowieści.
Okazało się, że wystarczyło kilka pierwszych stron, żeby wszystko wróciło. Bohaterowie, emocje i wcześniejsze wydarzenia bardzo szybko odżyły w pamięci. To dobry znak, bo pokazuje, że pierwsza część rzeczywiście zostawia w czytelniku ślad. Łzy kontynuują tę historię w sposób, który nadal potrafi angażować i zaskakiwać kierunkiem wydarzeń.
Największą niewiadomą podczas lektury było to, w jaką stronę pójdzie zakończenie. Już sam tytuł i klimat książki sugerują emocjonalną historię, ale trudno przewidzieć, czy prowadzi ona w stronę nadziei, czy raczej tragicznego finału. Autorka utrzymuje napięcie właściwie do końca, chociaż momentami można odnieść wrażenie, że finał pojawia się dość szybko. Niektóre decyzje bohaterów mogłyby zostać rozwinięte szerzej, bo ich motywacje nie zawsze są w pełni wyjaśnione.
Mimo tego druga część spełnia swoją rolę jako domknięcie historii. Jeśli Blizny były początkiem tej emocjonalnej drogi, to Łzy stanowią jej naturalne zakończenie. To opowieść o dorastaniu, konsekwencjach wyborów i trudnych doświadczeniach, które kształtują bohaterów.
Jeśli pierwsza część Was poruszyła, zdecydowanie warto sięgnąć po kontynuację. Ta historia ma w sobie wiele tematów ważnych dla młodych ludzi i przedstawia je w sposób dojrzały oraz odpowiedzialny.
Łzy Klaudia Gregorczyk
Współpraca reklamowa z wydawnictwem Books4Ya
Kontynuacja historii Liv i Kane'a była czymś, na co naprawdę bardzo mocno czekałam. "Łzy" pokazują nam, jak wygląda początek ich związku, co się dzieje zaraz po jego ogłoszeniu, jak wygląda wyczekiwany przez Liv koniec szkoły i w sumie dużo innych rzeczy dzieje się dookoła, mimo że ten tom jest dużo krótszy niż poprzedni.
Tak samo jak przy "Bliznach", tak "Łzy" również pochłonęłam w przysłowiową sekundę. Autorka ma to do siebie, że pisze w taki sposób, że przez historię po prostu się płynie. Jak usiadłam i zaczęłam, to dosłownie wstałam dopiero, kiedy skończyłam.
W samej fabule pojawia się całkiem dużo pobocznych wątków, takich jak urocze sceny z życia codziennego, pierwsza randka Liv i Kane'a, spotkania z przyjaciółmi. To jest ta część fabuły, którą ja osobiście uwielbiam.
I mimo tego cudownego sielankowo-małomiasteczkowego klimatu, Liv, borykając się z niepewnością co do swoich uczuć, postanawia podjąć decyzję, z którą ja osobiście nie mogę się zgodzić. Ku mojemu rozczarowaniu, po tej decyzji jej najlepszy przyjaciel Eric, którego szanowałam od pierwszych stron tej książki, niestety również zamienia rozum na watę i postanawia wspierać ją w tym delulu. Plus za bycie dobrym wspierającym przyjacielem, minus, że w takiej sytuacji.
Skutki jej własnych decyzji szybko gryzą Liv w tyłek, a ja jej po prostu nie mogłam współczuć, bo tak mnie to rozeźliło, że musiałam to dosłownie rozchodzić. Każdy ma prawo popełniać błędy, ale jeśli ona od razu wiedziała, że to błąd, powinna się przyznać, a nie zatajać tego.
Z pozytywów Lexi, ten pomiot piekielny dostaje to, na co zasłużyła. Gosh, jak ja nienawidzę tej dziołchy. Won do piekła.
W podsumowaniu dla mnie jest to naprawdę urocza młodzieżówka, taka słodka, lekko naiwna, ale pokazująca, że mimo że pochodzimy z różnych miejsc, mamy inne doświadczenia, to każdy ma swoją historię i swoje własne blizny. To od nas zależy, jak postanowimy zmierzyć się z naszymi traumami i jakie lekcje z nich wyciągniemy.
Plus kocham happy endy. Kto nie kocha?
