Barbara Seeman-Włodarczak

Tytuł i sielankowa okładka mogą sugerować romans, ale to mylący trop. Ta powieść nie opowiada o uniesieniach serca, tylko o poszukiwaniu siebie, piękna i wewnętrznego ładu. Zofia, młoda mężatka, pracuje w czasopiśmie jako redaktorka działu kulturalnego. Uwielbia otaczać się estetycznymi przedmiotami, zanurzać w filozofii i celebrować codzienność w drobnych rytuałach. Jednak jej redaktor naczelny stwierdza, że „takie teksty się nie klikają” i likwiduje dział, a Zofia zostaje zdegradowana do roli asystentki kolegi piszącego o absolutnych banałach. W domu również trudno o zrozumienie. Tomasz zawodowo testuje sprzęt elektroniczny, co w praktyce sprowadza się do piwa, gier i kolejnych „testów” strzelanek. Ich światy coraz bardziej się rozmijają, a Zofia staje się dla otoczenia kimś w rodzaju własnej prababki, sztywnej, zasadniczej i niechętnej kompromisom. Na domiar złego pewien wypadek na firmowej imprezie wystawia ją na niekorzystne komentarze. Gdy Zofia czuje, że potrzebuje oddechu, Tomasz niespodziewanie otwiera zwycięską butelkę piwa Grecos. Wygrywają wyjazd do Aten, pod warunkiem udziału w kampanii reklamowej. Opiekę nad grupą sprawuje menadżerka Andżela, chodzący słownik korpomowy, a w ekipie znajduje się cała galeria osobowości. Na miejscu Zofia jeszcze wyraźniej odstaje od reszty: gdy inni nastawiają się na balowanie, ona marzy o muzeach i rozmowach o ideach. Podczas spaceru w parku spotyka mężczyznę, który przedstawia się jako Sokrates. Zdziwiająco przypomina znanego filozofa, a w dodatku kocha dysputy o rzeczach wzniosłych. Wyraźnie próbuje zdobyć jej sympatię, a Zofia, choć zachowuje dystans, nie potrafi ukryć fascynacji. Sokrates zaczyna krążyć wokół imprezowej ekipy. Czy ma w tym ukryty cel? Greckie wydarzenia pozwalają Zofii, Tomaszowi i kilku innym uczestnikom wyprawy nabrać dystansu do własnego życia i przewartościować to, czego naprawdę chcą. Po powrocie Zofię czeka medialna burza, rozmowa z szefem i konieczność uporządkowania relacji z mężem, który zauważył jej zainteresowanie tajemniczym Grekiem. Powieść prowadzona jest spokojną, opisową narracją. Trudno się w nią wgryźć na początku, lecz kiedy akcja przenosi się do Grecji, tempo wyraźnie rośnie, zwłaszcza pod koniec, gdy poznajemy prawdę o Sokratesie i jego planie. Autorka dobrze zarysowała indywidualne charaktery: Tomasza i Kamila łączy miłość do piwa i gier, Anulka jest pełnym kontrastem dla Zofii, Kasia kąśliwa do granic, a cichy ornitolog Stanisław zaskakuje skrywanymi talentami. To nie była lekka powieść, jakiej się spodziewałam, ale cieszę się, że po nią sięgnęłam. Rozkręca się powoli, niczym introwertyk na głośnej imprezie, ale ostatecznie potrafi zaciekawić i zostawić czytelnika z kilkoma przemyśleniami. Powieść dość ciekawa i dobrze napisana, z przemyślanymi postaciami i przyjemnym klimatem Grecji, ale rozwija się powoli i nie wywołuje silnych emocji.