Opowieść przodka. Pielgrzymka do początków życia

Co tu dużo mówić, po prostu mistrzostwo! Ogrom wiedzy autora jest porażający, na szczęście ma on też niezwykły dar przekazywania tejże wiedzy w sposób bardzo przystępny, zrozumiały dla chyba każdego. Jeśli masz wątpliwości co do ewolucji, jeśli uważasz, że brakuje ogniw pośrednich (co jest nieprawdą) itd. itp., koniecznie przeczytaj - wszystko jest w tej książce NAUKOWO wyjaśnione.

Co tu dużo mówić, po prostu mistrzostwo! Ogrom wiedzy autora jest porażający, na szczęście ma on też niezwykły dar przekazywania tejże wiedzy w sposób bardzo przystępny, zrozumiały dla chyba każdego. Jeśli masz wątpliwości co do ewolucji, jeśli uważasz, że brakuje ogniw pośrednich (co jest nieprawdą) itd. itp., koniecznie przeczytaj - wszystko jest w tej książce NAUKOWO...

Była to pielgrzymka przez dżunglę faktów, pojęć, wiedzy naukowej. Dla mnie, humanistki, dość trudna ale niezwykle satysfakcjonująca i fascynująca. Gdybyśmy mieli takich nauczycieli biologii czy fizyki jak Dawkins !

Była to pielgrzymka przez dżunglę faktów, pojęć, wiedzy naukowej. Dla mnie, humanistki, dość trudna ale niezwykle satysfakcjonująca i fascynująca. Gdybyśmy mieli takich nauczycieli biologii czy fizyki jak Dawkins !

Bardzo ciekawa i przekrojowa pozycja. To już druga książka po „Bogu urojonym” Dawkinsa, którą przeczytałem i z przyjemnością stwierdzam, że mój światopogląd dzięki tego typu treściom zmienia się i rekrystalizuje. Autor zręcznie i z dużą erudycją łączy wiedzę historyczną, antropologiczną, geologiczną z teorią ewolucji. Zaskoczony jestem jak daleko ona przenika i na jakie aspekty biologii ma wpływ. Zaletą i jednocześnie wadą książki jest jej objętość, a w związku z tym ilość przekazywanych informacji. Czasem byłem zmęczony drobiazgowością opisów, by za chwilę zachwycać się ich przekrojowością. Zdecydowanie da się wyczuć olbrzymią radość autora z dzielenia się swoją wiedzą i prawdziwą chęć rozpalania kaganka oświaty 😉 Książka na pewno wymagająca skupienia i poświęcenia glebokiej uwagi dająca w rewanżu dalekie poszerzenie horyzontów .

Bardzo ciekawa i przekrojowa pozycja. To już druga książka po „Bogu urojonym” Dawkinsa, którą przeczytałem i z przyjemnością stwierdzam, że mój światopogląd dzięki tego typu treściom zmienia się i rekrystalizuje. Autor zręcznie i z dużą erudycją łączy wiedzę historyczną, antropologiczną, geologiczną z teorią ewolucji. Zaskoczony jestem jak daleko ona przenika i na jakie...

Bardzo dobrze, barwnie i ciekawie przedstawiona historia ewolucji. Poprzez ciekawie ujęte i opisane spotkania z wybranymi gatunkami możemy zapoznać się z pewnymi detalami ewolucji, genomu, gatunku itp. Rewelacyjna książka!

Bardzo dobrze, barwnie i ciekawie przedstawiona historia ewolucji. Poprzez ciekawie ujęte i opisane spotkania z wybranymi gatunkami możemy zapoznać się z pewnymi detalami ewolucji, genomu, gatunku itp. Rewelacyjna książka!

Niewiele jest książek które oceniłbym jako arcydzieło, "Opowieść przodka" jest jedną z takich pozycji. Fenomenalny pomysł, ogrom informacji o ewolucji i o genetyce. Czytałem ją dość długo, nie tylko dlatego że jest to sporej wielkości tom, ale głównie dlatego, że po każdym rozdziale musiałem się zatrzymać aby przemyśleć i przyswoić sobie informacje. Gdybym miał polecić tylko jedną pozycję o ewolucji, to bez wahania wybrał bym "Opowieść przodka"

Niewiele jest książek które oceniłbym jako arcydzieło, "Opowieść przodka" jest jedną z takich pozycji. Fenomenalny pomysł, ogrom informacji o ewolucji i o genetyce. Czytałem ją dość długo, nie tylko dlatego że jest to sporej wielkości tom, ale głównie dlatego, że po każdym rozdziale musiałem się zatrzymać aby przemyśleć i przyswoić sobie informacje. Gdybym miał polecić...

Fenomenalna podróż do początków życia urzekła mnie wszystkim. Autorzy mają niezwykły sposób przekazywania wiedzy w ciekawy sposób na przykładzie konkretnych gatunków, dzięki czemu łatwiej ją sobie przyswoić. Jedną opowieść opisuje jedno zagadnienie. Poprzez ten zabieg czytelnik nie czuje się przygnieciony nawałem informacji. Dawkins ukazuje cuda natury, o jakich mi się nawet nie śniło. Barwne ilustracje tylko podsycają apetyt na więcej. Ciekawym zabiegiem jest podróż wspak. Zaczynamy w punkcie „tu i teraz” i cofamy się do początku. Do czasów, gdzie spotykamy , przodka od którego wszystko się zaczęło. Im bardziej się zagłębiłam w przeszłość , tym częściej pojawiały się wypieki fascynacji na mojej twarzy. Zastanawiałam się jakie dziwy autor poda na deser. I napiszę tylko, że warto było czekać.

Pomimo, że to opasłe tomiszcze zajęło mi miesiąc, nie żałuję ani jednej chwili z nim spędzonej . Naprawdę warto się przemóc i bez obaw sięgnąć po książkę.

Fenomenalna podróż do początków życia urzekła mnie wszystkim. Autorzy mają niezwykły sposób przekazywania wiedzy w ciekawy sposób na przykładzie konkretnych gatunków, dzięki czemu łatwiej ją sobie przyswoić. Jedną opowieść opisuje jedno zagadnienie. Poprzez ten zabieg czytelnik nie czuje się przygnieciony nawałem informacji. Dawkins ukazuje cuda natury, o jakich mi się...

Ciekawa lektura, rozlegla 🙂. Wszytko ładnie usystematyzowanej, krótkie konkretne rozdziały. Jeśli ktoś czytał "Sapiens" Y.H. to tutaj taki odcinek czasowy opisany przez Y.H zajmuję kilka % książki. Jeśli jednak ktoś liczy na przyjemną lekką lekturę przed snem to może się troszkę zdziwić 😲. Dla kogoś nie posiadającego przynajmniej podstawowej wiedzy z nauk zajmujących się genetyką może być ciężka, uczciwie przyznam dla Mnie była. Autor b. stara się w przystępny sposób wytłumaczyć b. skomplikowane zagadnienia i za to go cenię. Przeczytałem od deski do deski, jednak musiałbym skłamać jak bym powiedział, że wszystko zrozumiałem, co autor chciał mi przekazać, ciężko było 😀.

Ciekawa lektura, rozlegla 🙂. Wszytko ładnie usystematyzowanej, krótkie konkretne rozdziały. Jeśli ktoś czytał "Sapiens" Y.H. to tutaj taki odcinek czasowy opisany przez Y.H zajmuję kilka % książki. Jeśli jednak ktoś liczy na przyjemną lekką lekturę przed snem to może się troszkę zdziwić 😲. Dla kogoś nie posiadającego przynajmniej podstawowej wiedzy z nauk zajmujących się...

Opowieść przodka Richarda Dawkinsa przypomniała mi o czasach, kiedy spór ewolucjonizmu z kreacjonizmem rozbrzmiewał na czołówkach gazet, kiedy kreacjoniści za grubą kasę organizowali spotkania, nawet w tak prowincjonalnym dla nich kraju jak Polska, żeby złowić świeży narybek i kiedy Richard Dawkins, spokojny angielski dżentelmen po Oxfordzie, zaciekle bronił ostatniego ateistycznego szańca ludzkości.

W pewien sposób moda na spór ewolucjonistów z kreacjonistami wywindowała jego twórczość i uczyniła z niego naczelnego wodza ewolucjonizmu, bezbłędnie punktującego religijnych fundamentalistów.

Richard Dawkins ma w rękawie wiele asów, między innymi jest naprawdę znakomitym zoologiem, spadkobiercą umysłowym najlepszych brytyjskich biologów, intelektualnym dziedzicem samego Darwina, do szpiku przesiąknięty tradycją postępu naukowego. I uważam, że swoją przeogromną wiedzę, mógł nieco przekierować na napisanie czegoś bardziej zoologicznego.

Kiedy w Opowieści przodka opisuje zachowania zwierząt, ewolucję gatunków, nawiązuje do wielu dzieł innych badaczy, w tym Darwina, na dodatek doprawia opowieści osobistymi doświadczeniami i wspomnieniami z dzieciństwa, wówczas wspina się na wyżyny naukowe i literackie.

W znacznej części fragmentów przełącza się z automatu na tryb maszyny, zaprogramowanej do wykazywania błędów w argumentacji kreacjonistów. Potrafi rozebrać każdą komórkę do ostatniego atomu a nawet kwarku, żeby tylko udowodnić wyższość ewolucji. Godzinami potrząsa kolbą z doświadczenia Millera i potrząsa nią tak zaciekle, aż w końcu z materii nieożywionej powstaje życie. I spala się w eksperymencie, a czytelnik spala się razem z autorem. Do tekstu wkrada się dłużyzna. Autor jest przy tym rozbrajająco uroczy, gdy mówi o sobie: „Mój wewnętrzny ultradarwinista zaczyna się jeżyć. Mój papierek lakmusowy mierzący herezję zaczyna się rumienić”.

Opowieść przodka posiada fragmenty absolutnie mistrzowskie, napisane na szóstkę z plusem, poprzeplatane fragmentami najwyżej na tróję na szynach. Znajdziemy tu odrobinę bardzo dobrej dydaktyki dla żółtodziobów, bo Dawkins potrafi skomplikowane rzeczy wyłożyć wręcz łopatologicznie, i odrobinę pisania na odczepnego. Przeczytamy streszczenie całej historii naturalnej zwierząt, częściowo roślin i bakterii.

Powiedziałabym, że ta książka wygląda dokładnie tak samo jak ludzki genom: eksony kodujące białka są poprzetykane długimi fragmentami intronów, w których nic się nie dzieje. Czytelnik pełni funkcję molekularnych nożyczek, oddzielając wartościowe fragmenty od śmieciowego DNA.

Cała recenzja książki na Kujonka.pl
https://kujonka.pl/opowiesc-przodka-richard-dawkins-kreacjonisci-i-ewolucja/

Opowieść przodka Richarda Dawkinsa przypomniała mi o czasach, kiedy spór ewolucjonizmu z kreacjonizmem rozbrzmiewał na czołówkach gazet, kiedy kreacjoniści za grubą kasę organizowali spotkania, nawet w tak prowincjonalnym dla nich kraju jak Polska, żeby złowić świeży narybek i kiedy Richard Dawkins, spokojny angielski dżentelmen po Oxfordzie, zaciekle bronił ostatniego...

Zapraszam do posłuchania na YouTube (ok 5 min):
https://www.youtube.com/watch?v=2OEHur7iIO0

Lub do przeczytania:
https://pandunia.pl/?p=1243

Zapraszam do posłuchania na YouTube (ok 5 min):
https://www.youtube.com/watch?v=2OEHur7iIO0

Lub do przeczytania:
https://pandunia.pl/?p=1243

Ta książka pokazuje, że wcale nie jesteśmy tak niezwykłym gatunkiem. Autorzy zastosowali nietypowy porządek - zamiast pisać od początku do końca, zaczęli od człowieka i cofali się w głąb historii w poszukiwaniu kolejnych wspólnych przodków dla poszczególnych grup zwierząt (a z czasem roślin, bakterii). Nie wiedziałam, że np. gąbki są tak fascynujące. Znałam hasło "metoda określania wieku przy pomocy izotopu węgla 14C" ale nie wiedziałam jak to działa, a jest banalnie proste. Autorzy pokazują jak bardzo błądzimy starając się stawiać sztywne granice. Pomiędzy gatunkami, pomiędzy organizmami i w końcu pomiędzy życiem i nie-życiem.

Ta książka pokazuje, że wcale nie jesteśmy tak niezwykłym gatunkiem. Autorzy zastosowali nietypowy porządek - zamiast pisać od początku do końca, zaczęli od człowieka i cofali się w głąb historii w poszukiwaniu kolejnych wspólnych przodków dla poszczególnych grup zwierząt (a z czasem roślin, bakterii). Nie wiedziałam, że np. gąbki są tak fascynujące. Znałam hasło "metoda...