Irvine Welsh

Niedawno obejrzałem film o tym samym tytule, więc siłą rozpędu postanowiłem zapoznać się także z literackim pierwowzorem. "Trainspotting" opowiada losy kilku ćpunów zamieszkujących Edynburg. Moje doświadczenia narkotykowe są zerowe, więc trudno powiedzieć czy Irvine Welsh pisze realistycznie czy też nie. Gdybym miał strzelać, to wygląda to wszystko w miarę prawdopodobnie. Nasze ćpuny mają różne problemy, złamane życiorysy, alkohol, małe dzieci, brak pieniędzy, brak pracy. Chciałoby się napisać, że to takie życie od działki do działki, dość brutalne, gdzie co chwilę, ktoś ma odlot albo trafia do szpitala. To też taki portret zbiorowy ćpunów, którzy co chwilę wpadają na głupsze lub mądrzejsze pomysły. Jednocześnie to dość interesująco literacko powieść. Bohaterowie mówię różnym językami, czasem brzmią jak inteligenci, czasem jak nie do końca rozgarnięci ludzie, w oryginale sporo było też lokalnego dialektu, którego siłą rzeczy nie dało się uchwycić w polskim tłumaczeniu. Podobały mi się liczne odniesienia związane z Edynburgiem czy z brytyjską popkulturą, zarówno nawiązania do sceny piłkarskiej miasta czy do licznych piosenek występujących w tekście. Na uwagę zasługuje też humor zastosowany przez Welsha. Już kilkukrotnie przy różnych powieściach wspominałem, że nie przeraża mnie fekalne słownictwo, brutalność czy seks w literaturze, aczkolwiek tutaj stężenie ekskrementów jest naprawdę spore. Mimo to, często śmiałem się z przygód bohaterów, którzy musieli walczyć z nieczystościami własnych organizmów. Parę scen jest naprawdę zapadających w pamięć, aczkolwiek rozumiem, że momentami absurd tych sytuacji nie każdemu czytelnikowi przypadnie do gustu. Nawet liczne wulgaryzmy świetnie pasują do środowiska opisywanego przez pisarza. Mimo, że jest to dość brutalna powieść i w zasadzie trudno współczuć bohaterom, to jednak nie da się im odmówić pewnej dozy sympatii. Bo i też, ich problemy mogą być przyziemne i dotyczyć na przykład miłości, co nadaje powieści także uniwersalne przesłanie.