Śmierć na Nilu

Od razu gdy dokonano zbrodni wiedziałem, co się stało i kto jest winny ale czytało się bardzo dobrze a Christie myliła tropy

Od razu gdy dokonano zbrodni wiedziałem, co się stało i kto jest winny ale czytało się bardzo dobrze a Christie myliła tropy

Czytając tak naprawdę po kolei wszystkie części, to widać różnicę w poprowadzeniu fabuły. Z jednej strony jest to typowa powieść Agathy, a z drugiej mamy zupełny inny początek. Pierwsze kilka stron to dopiero wstępne zaznajomienie z postaciami, potem mamy Linnet na włościach, a dopiero potem Egipt. Jednak co zaskakujące i nowe mordestwo jest późno, koło 150 strony dopiero... Wspominam o tym, bo to rzeczywiście robi różnicę w porównaniu z pozostałymi książkami. Jednak przez ten czas nie ma nudy i czyta się tradycyjnie bardzo dobrze. Co do samego rozwiązania, drugi raz zgadłem i to z rzędu, kto był tajemniczym "M". Nie będę jednak oszukiwał, spodziewałem się czegoś więcej, a odgadnięcie/przeczucie dosyć szybko mordercy ma swoje konsekwencje w ocenie. Jednak jestem pod wrażeniem, jak zostało to wymyślone i zaplanowane to morderstwo. To o czym jeszcze warto wspomnieć i zauważyłem to trochę zmiana zachowania Poirota, był tutaj momentami ironiczny, twardy, a czasem nawet bezczelny, czy szyderczy. Jednak jego kruche serce też dało o sobie znać. 7/10 - tak jak większość.

Czytając tak naprawdę po kolei wszystkie części, to widać różnicę w poprowadzeniu fabuły. Z jednej strony jest to typowa powieść Agathy, a z drugiej mamy zupełny inny początek. Pierwsze kilka stron to dopiero wstępne zaznajomienie z postaciami, potem mamy Linnet na włościach, a dopiero potem Egipt. Jednak co zaskakujące i nowe mordestwo jest późno, koło 150 strony...

Można powiedzieć, że to typowa powieść Agathy Christie. Dosyć lekki kryminał, tym razem z nutą egipskich piasków i zabytków w tle. Ogólnie całkiem przyjemna rozrywka, choć bez górnolotnych wzniesień literackich.

Można powiedzieć, że to typowa powieść Agathy Christie. Dosyć lekki kryminał, tym razem z nutą egipskich piasków i zabytków w tle. Ogólnie całkiem przyjemna rozrywka, choć bez górnolotnych wzniesień literackich.

akie książki królowej kryminału chcę czytać!
Cóż to była za wyborna lektura. Od pierwszych stron wiedziałam, że to będzie coś wyjątkowego. Tym razem Herkules Poirot opuszcza Europę i wyrusza w podróż do Egiptu, gdzie, jak się szybko okazuje, nawet podczas wakacji nie może zaznać spokoju. Na statku płynącym po Nilu pojawia się bowiem skomplikowana zagadka, pełna emocji, tajemnic i namiętności.

W historii poznajemy Linnet Ridgeway - kobietę, która ma wszystko: urodę, pieniądze, pozycję i… męża swojej dawnej przyjaciółki. Jacqueline, zdradzona i upokorzona, nie daje o sobie zapomnieć, podąża za młodą parą w ich podróży poślubnej, zatruwając im każdą chwilę. Gdy wszyscy spotykają się na statku, atmosfera robi się coraz bardziej napięta. I oczywiście, jak to u Christie, nie trzeba długo czekać na zbrodnię.

Uwielbiam ten klimat! Egipt, Nil, upalne dni, eleganckie stroje, rozmowy pełne niedopowiedzeń… Całość tworzy niepowtarzalną scenerię dla zbrodni. Christie jak zawsze bawi się czytelnikiem, podrzuca fałszywe tropy, miesza w relacjach między bohaterami i każe podejrzewać niemal każdego. Ja również miałam swoje teorie, ale żadna nie okazała się trafna.

„Śmierć na Nilu” to klasyka w najlepszym wydaniu - genialnie utkana intryga, świetnie przedstawione motywacje i zakończenie, które naprawdę robi wrażenie. To jedna z tych powieści, po których przypominam sobie, dlaczego Agatha Christie wciąż jest niekwestionowaną królową kryminału.

akie książki królowej kryminału chcę czytać!
Cóż to była za wyborna lektura. Od pierwszych stron wiedziałam, że to będzie coś wyjątkowego. Tym razem Herkules Poirot opuszcza Europę i wyrusza w podróż do Egiptu, gdzie, jak się szybko okazuje, nawet podczas wakacji nie może zaznać spokoju. Na statku płynącym po Nilu pojawia się bowiem skomplikowana zagadka, pełna emocji,...

Mam wrażenie, że im dłuższa książka o przygodach Herculesa to jest lepsza. Autorka ma wtedy więcej miejsca na mącenie w historii.

Mam wrażenie, że im dłuższa książka o przygodach Herculesa to jest lepsza. Autorka ma wtedy więcej miejsca na mącenie w historii.

Przeczytana, w sumie jedno z pierwszych doświadczeń z Agathą Christie (Dziewięciu murzynków?),dość udane. Co prawda liczyłam na trochę więcej klimatu egipskiego ale ostatecznie miło spędziłam czas. Książka jest zaprzeczeniem mojej teorii, zgodnie z którą jeśli przez pierwsze 100 stron nie wydarzy się nic konkretnego, to raczej nie ma co liczyć na coś ciekawego do samego końca. A tu proszę, trup pada na 143 stronie, a do tego czasu nie jest nudno. A potem kolejny... i jeszcze ze trzy zwroty akcji i zakończenie, które nie rozczarowuje. Dla mnie w sam raz na relaksujące wieczory :)

Przeczytana, w sumie jedno z pierwszych doświadczeń z Agathą Christie (Dziewięciu murzynków?),dość udane. Co prawda liczyłam na trochę więcej klimatu egipskiego ale ostatecznie miło spędziłam czas. Książka jest zaprzeczeniem mojej teorii, zgodnie z którą jeśli przez pierwsze 100 stron nie wydarzy się nic konkretnego, to raczej nie ma co liczyć na coś ciekawego do samego...

Po tylu książkach z motywem Egiptu, widać, że Agatha Christie miała do niego słabość. Natomiast przechodząc do treści – do momentu popełnienia morderstwa cały czas zastanawiałam się, kto zostanie zabity. Natomiast przy wyjaśnieniu intrygi – nie byłam szczególnie zdziwiona, chociaż ciekawie było poznać motywy. W zasadzie nałożyło się nawet kilka intryg; co również finalnie nie było większą niespodzianką; ale Agathcie i tak niejeden raz udało się na chwilę zmylić trop. Przyznam, że niektórych bohaterów polubiłam tak szczególnie, że mówiłam sobie: „oby tylko on/ona nie okazał się mordercą.

Mocne strony:
- bohaterowie, z którymi czytelnik mocno sympatyzuje;
- motywacje bohaterów,
- Hercules Poirot i jego empatyczna natura,
- egipskie klimaty.

Słabe strony:
- w zasadzie można się domyślić, kto jest mordercą,
- (to trochę przekorne, ale czuję, że tak właśnie miało być w zamyśle autorki) Linnet Ridgeway,

Po tylu książkach z motywem Egiptu, widać, że Agatha Christie miała do niego słabość. Natomiast przechodząc do treści – do momentu popełnienia morderstwa cały czas zastanawiałam się, kto zostanie zabity. Natomiast przy wyjaśnieniu intrygi – nie byłam szczególnie zdziwiona, chociaż ciekawie było poznać motywy. W zasadzie nałożyło się nawet kilka intryg; co również finalnie...

Z bogatej twórczości autorki, jest to moja ulubiona. Bogactwo wątków i bohaterów powieści, no i oczywiście wspaniały Herkules Poirot.

Z bogatej twórczości autorki, jest to moja ulubiona. Bogactwo wątków i bohaterów powieści, no i oczywiście wspaniały Herkules Poirot.

„Śmierć na Nilu” nie jest typowym kryminałem, nawet jak na Agathę Christie, gdzie wszystko zwykle zaczyna się od trupa. Tutaj pierwsza śmierć przychodzi dopiero w okolicach połowy powieści, choć omen zbrodni wisi nad historią już od pierwszych rozdziałów. Ta opowieść zaczyna się raczej jak romans albo powieść przygodowa, a kończy rozlewem krwi.

Ale zanim krew zostanie przelana, mamy piękny i tajemniczy Egipt oraz Poirota na wakacjach - to z jednej strony. Z drugiej zaś Linnet i Simona Doyle’ów, młodą parę stalkowaną przez przyjaciółkę kobiety i byłą dziewczynę mężczyzny w jednej osobie. Samo pojęcie stalkingu w 1937 roku, gdy Christie pisała „Śmierć na Nilu”, jeszcze nie istniało, ale dziś możemy już nazywać rzeczy po imieniu i wiemy, że to groźne przestępstwo, które potrafi eskalować.

Mamy więc stalking, w tle pojawia się jakiś groźny wywrotowiec ścigany przez agenta wywiadu, a w połowie powieści wreszcie pojawia się trup. Niektórzy powiedzą, że to stanowczo zbyt późno jak na kryminał, ale na początku ustaliliśmy już, że nie jest to powieść napisana według ścisłych ram gatunku. Odnoszę wrażenie, że Christie - zafascynowana wycieczką do Egiptu i rejsem po Nilu - po prostu chciała podzielić się swoimi wrażeniami, i chyba należy jej na to pozwolić.

Agatha Christie pisze jak zawsze lekko, z taką trochę naiwną swobodą człowieka żyjącego w międzywojniu i postrzegającego świat według ówczesnych standardów. I tak, wiem momentami to nie tylko trochę, ale wręcz wyraźnie trąca myszką, ale to swoisty urok kryminałów Christie i albo mu ulegacie i zaczytujecie się w jej książkach, albo sięgacie po coś współczesnego.

Muszę przyznać, że przez wiele lat odpoczywałem od Christie, ale ostatnio pomyślałem, że może warto do niej wrócić. Zwłaszcza że nowe jubileuszowe wydanie od Wydawnictwa Dolnośląskiego prezentuje się naprawdę nieźle, a okładki autorstwa Natalii Twardy są po prostu smakowite.

Jeśli chodzi o wątek kryminalny, mamy tu znany z wielu innych powieści Christie motyw zamkniętej przestrzeni. Tym razem nie jest to jednak stara posiadłość na zadupiu ani pędzący przez wypizdowo dolne ekspres, lecz statek wycieczkowy sunący po najdłuższej rzece świata. Choć na pierwszego trupa trzeba czekać aż do połowy „Śmierci na Nilu”, później akcja przyspiesza: szybko pojawiają się kolejne ofiary, a podejrzanymi stają się niemal wszyscy pasażerowie. Wielu z nich ma coś do ukrycia, choć najczęściej są to niegroźne przewiny lub zwyczajne ludzkie słabostki.

Christie wrzuciła do tej opowieści kilka ciekawych postaci, a całą historię - mimo upływu blisko 90 lat - nadal czyta się całkiem nieźle. To zapewne zasługa lekkiego pióra „Babci Agaty” i jej wrodzonej swobody w opowiadaniu historii. Samo wyjaśnienie kryminalnej intrygi, jak dla mnie, wydaje się trochę naciągane, ale opowieściom z lat 30. XX wieku można to jeszcze wybaczyć.

„Śmierć na Nilu” nie jest typowym kryminałem, nawet jak na Agathę Christie, gdzie wszystko zwykle zaczyna się od trupa. Tutaj pierwsza śmierć przychodzi dopiero w okolicach połowy powieści, choć omen zbrodni wisi nad historią już od pierwszych rozdziałów. Ta opowieść zaczyna się raczej jak romans albo powieść przygodowa, a kończy rozlewem krwi.

Ale zanim krew zostanie...

Styl nie do podrobienia.

Styl nie do podrobienia.