Profil użytkownika: Marcin

Może nie była tak pochłaniająca, jak poprzednie, ale nadal czytało się dobrze. Na początku ma się odczucie, że to książka inna, co powoduje większą zachętę do czytania. Jednak po 100 stronie, trochę straciła na animuszu. Trochę mamy tutaj wątków miłosnych i jak to często bywa w powieściach Agathy-rodzina na pierwszym planie, zazwyczaj zamieszana o mordestwo. Tutaj nie jest inaczej, ale rodzina jest specyficzna. Końcówka zaskoczyła, jak widać, trzeba czytać z uwagą pewne niuanse :) Dam 6/10 - tylko jedną do tej pory oceniłem tak książkę Christie-jednak 6 to nadal nieźle, nie żałuję preczytania.

Może nie była tak pochłaniająca, jak poprzednie, ale nadal czytało się dobrze. Na początku ma się odczucie, że to książka inna, co powoduje większą zachętę do czytania. Jednak po 100 stronie, trochę straciła na animuszu. Trochę mamy tutaj wątków miłosnych i jak to często bywa w powieściach...

Rozwiń

Zwiń

Czytając tak naprawdę po kolei wszystkie części, to widać różnicę w poprowadzeniu fabuły. Z jednej strony jest to typowa powieść Agathy, a z drugiej mamy zupełny inny początek. Pierwsze kilka stron to dopiero wstępne zaznajomienie z postaciami, potem mamy Linnet na włościach, a dopiero potem Egipt. Jednak co zaskakujące i nowe mordestwo jest późno, koło 150 strony dopiero... Wspominam o tym, bo to rzeczywiście robi różnicę w porównaniu z pozostałymi książkami. Jednak przez ten czas nie ma nudy i czyta się tradycyjnie bardzo dobrze. Co do samego rozwiązania, drugi raz zgadłem i to z rzędu, kto był tajemniczym "M". Nie będę jednak oszukiwał, spodziewałem się czegoś więcej, a odgadnięcie/przeczucie dosyć szybko mordercy ma swoje konsekwencje w ocenie. Jednak jestem pod wrażeniem, jak zostało to wymyślone i zaplanowane to morderstwo. To o czym jeszcze warto wspomnieć i zauważyłem to trochę zmiana zachowania Poirota, był tutaj momentami ironiczny, twardy, a czasem nawet bezczelny, czy szyderczy. Jednak jego kruche serce też dało o sobie znać. 7/10 - tak jak większość.

Czytając tak naprawdę po kolei wszystkie części, to widać różnicę w poprowadzeniu fabuły. Z jednej strony jest to typowa powieść Agathy, a z drugiej mamy zupełny inny początek. Pierwsze kilka stron to dopiero wstępne zaznajomienie z postaciami, potem mamy Linnet na włościach, a dopiero pot...

Rozwiń

Zwiń

Niemy świadek...i tak proszę Państwa, w końcu odgadłem mordercę! Nie wiem i nie pamiętam czy to dopiero pierwszy raz, ale chyba tak. Po 15 bodajże książkach Christie :) Czytało się jednak mimo wszystko z zaciekawieniem, a to, że raz mi się udało, bo "szare małe komóreczki" zadziałały, nie wpływa w żaden sposób negatywnie na ocenę książki :) Z nowości był spirytyzm!

Niemy świadek...i tak proszę Państwa, w końcu odgadłem mordercę! Nie wiem i nie pamiętam czy to dopiero pierwszy raz, ale chyba tak. Po 15 bodajże książkach Christie :) Czytało się jednak mimo wszystko z zaciekawieniem, a to, że raz mi się udało, bo "szare małe komóreczki" zadzia...

Rozwiń

Zwiń

Mój największy idol, więc z chęcią sięgnąłem po kolejną już książke o nim. Na pewno plus za to, że jest już po karierze, wtedy dopiero powinny powstawać takie książki, poprzednia chyba skończyła się na jakimś 2012/2013 roku, a przecież jeszcze tyle było przed nim! Dodatkowe smaczki były, a do tego ta już typowa refleksja człowieka doświadczonego życiowo. Na pewno najbardziej mnie bolała końcówka dlaczego? Bo tak jak i w ostatnim rozdziale kariery, widać u Buffona niezdecydowanie i chyba jednak pomimo docelowego wyboru-dobrego, pogubienie. Niby cieszy się, że wrócił do Juve, ale musi podkreślić, że tylko tu byłby dwójką, a potem ta dwójka mu nie odpowiada, bo chiałby grać w ważnych meczach. Widać, że nie porusza tych, chyba na to wychodzi, końcowych konfliktów z szacunku do całego środowiska kibiców Juve. Jednak nadal jest dla mnie idolem numer jeden, a stwierdzenie najlepiej go opisujące, jest właśnie w książce-skomplikowany prosty człowiek.

Mój największy idol, więc z chęcią sięgnąłem po kolejną już książke o nim. Na pewno plus za to, że jest już po karierze, wtedy dopiero powinny powstawać takie książki, poprzednia chyba skończyła się na jakimś 2012/2013 roku, a przecież jeszcze tyle było przed nim! Dodatkowe smaczki były, a...

Rozwiń

Zwiń

Postać ciekawa, a ja w dodatku lubię wielowymiarowe i niestandardowe postacie. Było to, co lubię, czyli prócz piłki nożnej były tutaj poruszane czasy i sytuacje, w których przyszło piłkarzowi żyć, a Socratesowi co jest wyjątkiem od reguły nawet działać. Wyprowadzka z północno-wschodnich biednych terenów Brazylii na te dające większą perspektywę, czyli południowe, do tego ciekawie opisane dzieciństwo, czy relacja z ojcem. Dowiedziałem się, że jego Botafogo rodzinne, to nie to samo, które myślałem, potem transfer do Corinthinas i ciekawie opisane czasy, a przede wszystkim działanie i wprowadzenie tam demokracji. Jego życie, przygody, nastawienie do ludzi, a do tego studiowanie medycyny robią z niego bardzo wyróżniającą się postać, tylko chyba jednak bardziej moim zdaniem poza boiskiem, niż na samym boisku. Z Reprezentacją w sumie nic nie wygrał, klubowe brazylijskie tytuły są pogmatwane (co opisuje też książka o brazylijskiej piłce - "Skrzydła Kanarka"). Czy moje pokolenie o nim słyszało? Raczej nie, ale ja dzięki tej książce go poznałem i nie żałuję.

Postać ciekawa, a ja w dodatku lubię wielowymiarowe i niestandardowe postacie. Było to, co lubię, czyli prócz piłki nożnej były tutaj poruszane czasy i sytuacje, w których przyszło piłkarzowi żyć, a Socratesowi co jest wyjątkiem od reguły nawet działać. Wyprowadzka z północno-wschodnich bi...

Rozwiń

Zwiń

Po kilku latach przerwy wróciłem do postaci dzieciństwa, obiecałem sobie, że przeczytam wszystkie książki do końca życia z moim przyjacielem Poirotem. Stanąłem na 12/13 książkach, które czytałem od pierwszej i tak po kolei, wyjątkiem było Morderstwo w Orient Expressie, 10 małych murzynków i Pani Mc Ginty. Choć nie jestem fanem kart i się na nich nie znam, to były momenty mniej mnie interesujące, jednak całość jest bardzo zadowalająca. Książka wchłania i przypomniałem sobie, jak świetna jest Christie. Oczywiście mordercy nie odgadłem, a Poirot znów pokazał, kogo małe szare komóreczki działają lepiej, teraz pora na dedykowany odcinek serialu :)

Po kilku latach przerwy wróciłem do postaci dzieciństwa, obiecałem sobie, że przeczytam wszystkie książki do końca życia z moim przyjacielem Poirotem. Stanąłem na 12/13 książkach, które czytałem od pierwszej i tak po kolei, wyjątkiem było Morderstwo w Orient Expressie, 10 małych murzynków ...

Rozwiń

Zwiń