Profil użytkownika: Grażyna

Wybraniec Baltazar i jego koci opiekun – Marian, wraz z przyjaciółmi i grupą ludzi z pewnego stowarzyszenia przemierzają podziemne korytarze powojennego Wrocławia, aby rozwiązać zagadkę związaną z nazistami. Niestety, nie jest to proste. Na przeszkodzie stają im zombie, potwory, zjawy, ale również trudy życia codziennego, takie jak szkoła i egzaminy z magicznych umiejętności. Czy mimo wszystko uda się im uratować świat?
527 stron… Trochę zajęło mi, aby przeczytać tę cegiełkę (biorąc pod uwagę różne dolegliwości w ciąży), ale po skończeniu jej czuję pustkę. Za mocno wciągnęłam się w świat stworzony przez K. Zapotocznego… Akcja dzieje się we WROCŁAWIU! Zawsze cieszę się, kiedy wydarzenia książek z gatunku fantastyki rozgrywają się w Polsce i mają polskich bohaterów. To daje możliwość całkowitego puszczenia wodzy wyobraźni! Mimo że to już trzeci tom przygód kota Mariana i Baltazara, a wcześniejszych nie czytałam, bez problemu odnalazłam się w całej intrydze. Autor swojej opowieści nadał historyczny wydźwięk, ponieważ odnajdziemy w niej nawiązania do II Wojny Światowej i nazizmu. To świetna garść historii, która może zainteresować bardziej dociekliwych czytelników, by samemu poszukać innych informacji. Intryga skonstruowana niebanalnie – przez całą lekturę byłam pewna zakończenia, ale ostatnie rozdziały udowodniły, że niczego nie można być pewnym! A bohaterowie? Świetnie wykreowani i bardzo realni, dlatego zżycie się z nimi zmusza mnie do sięgnięcia po wcześniejsze tomy. Moim ulubieńcem jest zdecydowanie kot Marian – nienawidzi ludzi, kocha sarkazm i ironię – co rusz mnie rozśmieszał! Jedyne czego chciałabym więcej w książce, to większa ilość magii! Było jej całkiem, całkiem, ale poproszę następnym razem więcej! Nawiązania do bestiariusza na początku dały mi nadzieję na co rusz pojawiające się potwory, ale nie było ich zbyt wiele. Na uznanie zasługuje jeszcze jedna kwestia – język, jakim posługuje się K. Zapotoczny. Bardzo inteligentny, ładny, a jednocześnie zrozumiały dla nastoletniego czytelnika – można zatem poszerzyć swój zasób słownictwa jednocześnie zasięgając rozrywki podczas lektury. Cóż, mogłabym o tej książce napisać jeszcze mnóstwo, ale najlepiej będzie, jeśli sami potowarzyszycie kotu Marianowi i Baltazarowi!
Dziękuję wydawnictwu za możliwość poznania "Kota Mariana i Strażników Podziemi"!

Wybraniec Baltazar i jego koci opiekun – Marian, wraz z przyjaciółmi i grupą ludzi z pewnego stowarzyszenia przemierzają podziemne korytarze powojennego Wrocławia, aby rozwiązać zagadkę związaną z nazistami. Niestety, nie jest to proste. Na przeszkodzie stają im zombie, potwory, zjawy, ale również trudy życia codziennego, takie jak szkoła i egzaminy z magicznych...

„Ręka na ścianie” to ostatni tom trylogii. Poprzednie dwa urzekły mnie fabułą i pomysłem na umiejscowienie akcji, dlatego koniecznie musiałam dowiedzieć się kto stoi za porwaniem bliskich osób Alberta Ellinghama. W tej trylogii podoba mi się to, że rozdziały nie przerażają długością, a na końcu każdego znajduje się zdanie, które zachęca do rozpoczęcia kolejnego. Akcja toczyła się naprawdę szybko, a moja ciekawość wzrastała z każdą stroną. Co jakiś czas wydarzały się rzeczy, które odmieniały całkiem przebieg historii. Główna bohaterka Stevie była całkiem w porządku ,ale nie będę wspominać jej latami. Tu według mnie zmarnowano potencjał. Reszta bohaterów była ciekawsza niż główna postać! A zakończenie? I tu mam mętlik w głowie. Może jestem za stara, ale niezupełnie mi się podobało. Mam wrażenie ze było przekombinowane i zrobione jakby na ostatnią chwilę.
Mimo wszystko jednak trylogię Wam polecam, bo bawiłam się przy jej czytaniu świetnie. Na pewno spodoba się młodszej młodzieży i może coś co ja podałam jako minus ktoś odbierze jako plus? 😊

„Ręka na ścianie” to ostatni tom trylogii. Poprzednie dwa urzekły mnie fabułą i pomysłem na umiejscowienie akcji, dlatego koniecznie musiałam dowiedzieć się kto stoi za porwaniem bliskich osób Alberta Ellinghama. W tej trylogii podoba mi się to, że rozdziały nie przerażają długością, a na końcu każdego znajduje się zdanie, które zachęca do rozpoczęcia...

"Swatanie dla początkujących" to książka, w której przepada się na parę wieczorów. Lekka, niezobowiązująca, wzruszająca i zabawna. Będę szczera - zazwyczaj nie sięgam po tego typu literaturę. Zdecydowanie bardziej lubię thrillery, kryminały i horrory. Postanowiłam jednak dać szansę powieści, której opis mnie zaintrygował. I wiecie co? To był strzał w dziesiątkę! Dawno nie czytałam tak pochłaniającej książki, która nie byłaby z gatunków, które wcześniej wymieniłam. Gdy skończyłam czytać tę lekturę, to moja reakcja była taka - "Już koniec? Ale jak to?".
A o czym jest "Swatanie dla początkujących"? Tytuł może zmylić. Ja myślałam, że to jakiś poradnik i dopiero opis uświadomił mnie w jak wielkim błędzie jestem. Główną bohaterką jest młodziutka Marnie, która na przyjęciu świątecznym u rodziny narzeczonego poznaje staruszkę imieniem Blix. Między kobietami zawiązuje się przyjaźń (dość niecodzienna swoją drogą). Blix wróży Marnie wielkie życie, jednak ta druga podchodzi do tego sceptycznie. Dowodem na jej obawy jest pasmo nieszczęść, które wywraca życie Marnie o 180 stopni. Wkrótce Blix umiera, pozostawiając w spadku Marnie dom wraz z lokatorami - osobami skrzywdzonymi przez los i porzuconymi przez partnerów, ale o bardzo ciekawych osobowościach. Okazuje się przy okazji, że Blix była swatką i wróżką. Zaplanowała dla Marnie przyszłość, związaną z własnym życiem i powoli zaczyna się wszystko spełniać...
Jeżeli jakimś cudem nie czytaliście jeszcze tej książki, to musicie to zmienić. Pokochałam bohaterów całym sercem i bardzo się z nimi zżyłam. Autorka tak świetnie wykreowała każdą postać, że mogłam sobie wyobrazić ich żywych. Historia jest nietuzinkowa i oryginalna, a zwroty akcji pojawiają się co chwilę. Dodatkowo czytałam książkę w momencie zerwania z chłopakiem i... była ona lekarstwem na złamane serce! (na szczęście pogodziliśmy się, nic się nie bójcie).
Jedyne co nie podobało mi się na początku w powieści, to styl pisania... Nie wiem czy to wina autorki czy tłumacza, ale było ciężko mi się wkręcić. Na szczęście, gdy już to zrobiłam, to nie mogłam wrócić do standardowych zajęć w prawdziwym życiu.
Nie będę przedłużać, więc napiszę tylko, że chcę więcej książek tej autorki!

"Swatanie dla początkujących" to książka, w której przepada się na parę wieczorów. Lekka, niezobowiązująca, wzruszająca i zabawna. Będę szczera - zazwyczaj nie sięgam po tego typu literaturę. Zdecydowanie bardziej lubię thrillery, kryminały i horrory. Postanowiłam jednak dać szansę powieści, której opis mnie zaintrygował. I wiecie co? To był strzał w dziesiątkę! Dawno nie...