Profil użytkownika: Inu

Szkola dla młodego człowieka może być strasznym i brutalnym miejscem. Sama będąc w gimnazjum stałam się obiektem wyzwisk i docinek . Pracuje w szkole gdzie słysz się różne historię, więc człowiek dostaje nowego punktu widzenia na dzieci I nastolatków.
Manga stworzona przez dwójkę autorów Kazuki oraz Junto Kamejima. Wyroki Mari przedstawiają historię mszczącej się młodej matki, nastolatka który padł ofiarą przemocy szkolnej bandy uczniów. Seria łączy w sobie różne gatunki, takie jak thriller, dramat oraz gore. Manga ukazała się dzięki wydawnictwu Waneko.
Pierwszy tom przybliża nam brutalna codzienosc nastolatka który jest ofiarą przemocy w szkole. Jego oprawcy są brutalni i pełni zepsucia, czują się bezkarni. Pewnego wieczoru dochodzi do tragedii, ginie na oczach swojej matki. A grupa nastolatków jest bezkarna , przedstawiają incydent minionej nocy jako samobójstwo, z czym nie może się pogodzić jego matka. Kobieta pchana chęcią zemsty pragnie ukarać winnych. Wykonuje wyroki na oprawcach swojego syna. Popada w szlanstwo, jej rodzina przestaje istnieć. Rozwodzi się z mężem, który jest policjantem, podaję się różnym zabiega aby zmienić swój wygląd, jest gotowa na wszystko aby dopiąć swojego celu.
Manga nie jest dla każdego, napewno nie nadaje się dla osób młodszych i osób nie lubiących ciężkich tematów. Seria od początku zaczyna się mocno i bardzo szybko przechodzi do maksimum. Od śmierci syna do drastycznych scen wyroków.

Kreska w mandze idealnie do niej pasuje, pokazuje serię okrucieństwa, możne wydawać się że nie które momenty są przerysowane. Przykładem tego będzie moment kiedy matka tuli do siebie wnętrzności swojego syna czy same wyroki, można powiedzieć że to nie na miejscu bo tragedia przemienia się w gore. Jednak ta manga właśnie taka jest.
Tak jak wcześniej wspomniałam manga nie będzie dla wszystkich, tutaj nie będzie miłego zakończenia. Myślę że spodoba się osoba które spodobały się mangi typu krew na szlaku czy przyjacielskie rozgrywki.

Szkola dla młodego człowieka może być strasznym i brutalnym miejscem. Sama będąc w gimnazjum stałam się obiektem wyzwisk i docinek . Pracuje w szkole gdzie słysz się różne historię, więc człowiek dostaje nowego punktu widzenia na dzieci I nastolatków.
Manga stworzona przez dwójkę autorów Kazuki oraz Junto Kamejima. Wyroki Mari przedstawiają historię mszczącej się młodej...

“Ostatni telefon” jest historią o depresji, samobójstwach oraz chęci zrozumienia.

Ji-an jest terapeutką oraz szefową Centrum Autopsji Psychologicznej. Zajmuje się badaniem powodów, które doprowadzają ludzi do samobójstwa. Pomaga rodzinom zmarłej osoby zrozumieć, co spowodowało ten ostateczny krok, a także edukuje innych i zapobiega kolejnym wypadkom. Do centrum trafiają osoby z wielkim poczuciem winy i w różnych etapach żałoby. Dzięki prowadzonym badaniom, pacjenci mogą odrzucić swoje obawy oraz powoli ruszyć przed siebie. Terapeutka w celu pomocy wykorzystuje starą butkę telefoniczną, która umożliwia wysłuchanie ostatnich słów osoby zmarłej.

Książka to zbiór sześciu historii z różnych perspektyw. Pierwsze trzy opowiadania to punkt widzenia osób, które utraciły bliską im osobę, jednak każdy przypadek jest inny. Czwarta opowieść jest prowadzona ze strony pracownika Centrum, dzięki czemu mamy możliwość poznać jak przebiega autopsja oraz niesiona pomoc poszkodowanym. Narratorami dwóch ostatnich historii są Sang-u, niedoszły samobójca i ostatecznie sama Ji-an.

Historia Sang-u jest ciężka w odbiorze, ponieważ to właśnie on zmaga się z chęcią opuszczenia świata. Wszyscy znają go jako duszę towarzystwa, osobę przebojową, która ma łatwość z nawiązywaniem kontaktu z ludźmi. W jego opowiadaniu szczególnie dotknęło mnie to uczucie samotności, które pojawia się nawet w gronie znajomych. Strach przed byciem niepotrzebnym czy porzuconym towarzyszy również i mi, dlatego odebrałam ten fragment bardzo emocjonalnie. Książka jednak wzbudza również te pozytywne emocje, które otulają i dają nadzieję.

Zachęcam gorąco do poznania “Ostatniego telefonu” bo ta książka zostanie z wami na dłużej.

“Ostatni telefon” jest historią o depresji, samobójstwach oraz chęci zrozumienia.

Ji-an jest terapeutką oraz szefową Centrum Autopsji Psychologicznej. Zajmuje się badaniem powodów, które doprowadzają ludzi do samobójstwa. Pomaga rodzinom zmarłej osoby zrozumieć, co spowodowało ten ostateczny krok, a także edukuje innych i zapobiega kolejnym wypadkom. Do centrum trafiają...

Hej.
Dzisiaj chciałabym trochę opowiedzieć wam o Małym życiu autorstwa Hanya Yanagihary, książce, która wielokrotnie powodowała u mnie płacz, ale także i zachwyt. Powieści ta powodowała u mnie tak skrajne emocje, że w niektórych momentach chciałam ją wyrzucić przez okno, a zarazem wzbudzała we mnie niepohamowany zachwyt. Małe życie na mojej półce czekało bodajże rok, ogromnie się cieszę, że przeczytałam ją teraz. Wydaje mi się, że to był najbardziej odpowiedni czas na tak mocną pozycję. Nie wiem, czy to będzie recenzja, czy tylko moje odczucia po tej książce, bo ciężko jest mi się pozbierać po niej, nie jestem w stanie opisać jej fabuły tak, aby niczego nie zdradzić, więc wyjątkowo nie będę się dzisiaj w to bawić.
Przejdę więc od razu do bohaterów. Willem, boże dlaczego...! Mieć kogoś takiego jak on, przy swoim boku, bajka. Tylko niestety nie miał łatwo, nie wiem, czy potrafiłabym tak jak on, być, tak uparta w swoim dążeniu, przez długi czas nie dostawał odpowiedzi od Jude na zadane mu pytania, dopiero po latach Judy był, w stanie mu odpowiedzieć.
Moją sympatię nie tylko Willem dostał, ale także Andy i przybrany ojciec Jude, Harold. Uwielbiam w książkach i nie tylko, postać kochającego ojca, który dla swojego dziecka jest, w stanie zrobić wszystko, kiedy nieporadnie próbuje okazać swoją ojcowską miłość i inne podobne rzeczy. Wracając do tematu, został nam główny bohater Jude, w którym znalazłam ziarno siebie. Jude jest postacią, którą chce się bronić przed całym złem tego świata, ale także chwycić go za ramiona i powiedzieć mu, że to nie z nim jest coś nie tak, ale ze światem i żeby się obudził.
Co najbardziej bolało w tej książce? Oczywiście przeszłość i wydarzenia z życia Jude, ale także zachowanie głównego bohatera do samego siebie, wmawiania sobie, że na dobroć i szczęście nie zasłużył, było takie znajome, że aż bolesne. Momenty wytchnienia pomiędzy jedną tragedią a drugą, były jak sen, z którego się budzimy razem z bohaterem i wracamy do koszmaru. Zbyt wiele cierpienia jak dla jednej osoby i zastanawianie się, czy aby przypadkiem to nie za dużo?
Jude — powiedziałem — dlaczego ty to sobie robisz? Milczał długo. Ja też. Słuchałem morza. Nareszcie się odezwał. - Z kilku powodów.
- Na przykład?
- Czasami czuję się tak źle, tak bardzo się wstydzę, że muszę poczuć to fizycznie — zaczął i spojrzał na mnie, zanim znowu spuścił wzrok. - A czasami jest tak, że czuję za dużo i chciałbym nie czuć nic... To pomaga opanować uczucia. No a nieraz to robię, bo czuję się szczęśliwy i muszę sobie przypomnieć, że nie powinienem.
Jeśli szukacie dużej dawki emocji, to jest książka dla was, 815str ładunku mieszanki emocji. Zachęcam was gorąco do zapoznania się z Małym życiem, nie wiem, czy jestem masochista, czy nie, ale wiem na pewno, że nie raz zajrzę do książki.

Hej.
Dzisiaj chciałabym trochę opowiedzieć wam o Małym życiu autorstwa Hanya Yanagihary, książce, która wielokrotnie powodowała u mnie płacz, ale także i zachwyt. Powieści ta powodowała u mnie tak skrajne emocje, że w niektórych momentach chciałam ją wyrzucić przez okno, a zarazem wzbudzała we mnie niepohamowany zachwyt. Małe życie na mojej półce czekało bodajże rok,...