Australia. Gdzie kwiaty rodzą się z ognia

Na początku jesieni trafiłam na niezwykle intrygującą książkę, która bardzo mi się spodobała! Autor - Peter Kerr - to wielokrotnie nagradzany, szkocki autor humorystycznego majorkańskiego pamiętnika podróżniczego pt.: "Pomarańcze w śniegu". To także były muzyk jazzowy, producentem muzycznym i rolnik. Miałam możliwość przeczytać o dobrych ( i nie tylko takich),przygodach jego szkockiej rodziny, która postanawia przeprowadzić się na Majorkę, aby uciec od zima, deszczu i wilgotności. Małżeństwo kupuje farmę i zaczyna, razem z synami, nowe życie, uprawiając pomarańcze na śródziemnomorskiej wyspie. Peter i jego żona nie mogą uwierzyć własnym oczom, gdy Majorka wita ich bielą śniegu i dziwacznym krajobrazem pełnym cytrusowych choinek i pomarańczowych kul śniegowych. Autor pisze o krajobrazie wyspy i samej farmie i robi to z prawdziwą pasją i oryginalnością. "Zatoka Palmy nigdy nie wyglądała wspanialej./.../południowe słońce, złota kula zawieszona na tle błękitnej zasłony, zalewająca blaskiem bezmiar Morza Śródziemnego, na którym skrzyły się cekiny odbitego światła. Śnieg odświeżył krajobraz. Zielone, zalesione wzgórza, które otaczały beżową,okrągłą bryłę zamku Bellver, odbijały przejrzyste światło słoneczne i oferowały subtelne zapachy sosny i mirtu" Dodatkowo czytelnik otrzymuje zabawne anegdoty o żonie pisarza, sąsiadach oraz o tym, jak został oszukany przez poprzedniego właściciela. Większość opisanych interakcji z tubylcami dostarcza mnóstwo momentów śmiechu, głównie z powodu barier językowych, zwyczajów i różnic w stylu życia. Nie muszę dodawać, że nic nie idzie gładko, a kłopoty z językiem hiszpańskim tylko potęgują zamieszanie. Ale pomimo wszystkich nieszczęść - a nawet toalety, która przestaje działać w Boże Narodzenie - opisy widoków, ludzi i ogólnego poczucia joie de vivre ( radości życia) dają czytelnikowi prawdziwe, dobre samopoczucie. Polecam przeczytać tę pełną humoru i ironii książkę , w której głównym bohaterem jest wyspa! Książka bierze udział w wyzwaniu tematycznym-20-ksiazek-na-rok-2024 Pkt 8. Książka, która ma w tytule owoc.

Jako aktywna podróżniczka, często włócząca się poza utartym szlakiem i z plecakiem, do książek opisujących przygody innych podróżników, podchodzę sceptycznie i z dystansem. Mimo że cenię Tomasza jako autora (głównie za wspaniale napisany „Chrobot”),„Samsarę” traktowałam z pewną rezerwą, jako zabijacz czasu na krótszym wyjeździe. Miło się zaskoczyłam- książka napisana z humorem, refleksją i nieobcą mi przestrzenią do zastanowienia nad sensem i powodami ciągłego trwania i chęci powrotu do życia w podróży. Warto sięgnąć, nawet wprawieni podróżnicy znajdą w opowieściach Tomka coś ciekawego dla siebie.

Opowieść o prawdziwej podróży w starym stylu. Najwięcej o samej książce mówi podtytuł - wyprawy w tajgę i step. Książka nie jest bowiem podręcznikiem o Mongolii, jej historii, mieszkańcach i całej otoczce związanej z tym krajem. Autor skupia się tutaj na własnych doświadczeniach i historiach z podróży po Mongolii. Mnóstwo jest tutaj opowieści o niebezpiecznych przeprawach, a także o spotkaniach z lokalami, które na podstawie takich właśnie zwyczajnych historii pozwalają poznać Mongołów chyba nawet bardziej niż jakieś ogólne opisy o zwyczajach tego ludu. Książka miejscami jest chaotyczna, ale ze względu na jej "wyprawowy" charakter można jej to wybaczyć - po prostu trzeba do niej odpowiedniego podejścia i adekwatnych oczekiwań czytelnika. Do nabycia już raczej wyłącznie w antykwariatach i na aukcjach z drugiej ręki.

Dwóch dziennikarzy pracujących dla tej samej gazety, których dzieli ponad sto lat dokonuje rzeczy niemalże niemożliwej, a mianowicie eksploracji dzikiej Afryki wzdłuż rzeki Kongo. I o ile o pierwszym, czyli Henrym Mortonie Stanleyu można powiedzieć, że osiągnął jakiś tam sukces, o tyle o drugim, czyli Timie Butcherze trzeba powiedzieć, że to, iż w ogóle mu się udało przeżyć wyznaczoną trasę już było nie lada wyczynem. Obaj zmagali się z wieloma przeciwnościami losu, obu dopadły choroby i problemy aprowizacyjne, obaj byli w miarę dobrze przygotowani, natomiast dzieliło ich bardzo wiele. O Stanleyu bowiem czytamy: "Jego metody były brutalne - strzelał do tubylców (…) kradł i zabierał im siłą jedzenie". "(…) współczesna historia Afryki - dziesięciolecia wyzysku kolonialnego została zapoczątkowana przez reportera "The Daily Telegraph"". To, co rozpętała wyprawa Stanleya do Konga, praktycznie unicestwiła ten region. Król Belgii Leopold II, który na niej najwięcej skorzystał, wziął sobie w posiadanie te tereny, traktował je jako swoje osobiste dominium, to nawet nie była kolonia, przynajmniej na początku, to było jego osobiste królestwo, z którego czerpał zyski pełnymi garściami jednocześnie mordując tubylców i niszcząc wszystko co się da dla swoich osobistych korzyści. Trzeba pamiętać, że kiedy z zachodu przyszli do Konga biali, to ze wschodu kraje arabskie dokonywały podobnej rzezi, wyzysku i połowu niewolników, i na tym tle też toczyły się walki. Skłócanie miejscowych i wywoływanie sztucznych konfliktów wśród tubylczej ludności było na porządku dziennym, a wykradanie złóż naturalnych surowców, było tylko zyskiem pobocznym. Tragedia tego regionu polega też na tym, że dzisiaj Kongo wygląda dużo gorzej niż kilkadziesiąt lat temu, kiedy jednak bardzo dobrze prosperowało, sieć dróg rzecznych i lądowych (bardzo dobrze rozwinięta kolej),rozbudowana infrastruktura, szkoły, urzędy - tego dzisiaj już nie ma... Tim Butcher: "W mojej eskapadzie chodziło między innymi o oszacowanie skali problemów jakie stały przed kontynentem i pod tym względem Kongo było niczym prawdziwe objawienie. W ciągu sześciu wstrząsających tygodni czułem, że dotknąłem pękniętego serca Afryki. Podczas gdy świat zachodni dokonywał nowych osiągnięć w dziedzinach medycyny i technologii, ludność Konga cofała się coraz bardziej i bardziej w rozwoju". "(…)wydało mi się niezwykłe, że w XXI wieku najbezpieczniejszym schronieniem dla milionów Kongijczyków jest las". Reportaż z wyprawy Butchera wart jest przeczytania, autor nawiązuje do historii, w bardzo ciekawy i realistyczny sposób opisuje swoje zmagania z jazdy motocyklem przez niebezpieczne tereny Afryki opanowane przez Tutsi, Hutu i bojówki rwandyjskie. A przede wszystkim odkrywa przed nami Kongo, takie jakiego prawdopodobnie nigdy nie uda nam się zobaczyć i dlatego jest to bezcenne doświadczenie czytelnicze. Polecam

Jestem trochę zaskoczony niskimi notami, bo akurat relacja z peregrynacji Pana Michała po Rumunii nie wydała mi się aż tak zła. Na pewno wypadła dalece lepiej i ciekawiej niż inna książka tegoż Autora np. „Uganda. Jak się masz, muzungu?” Ta publikacja z pewnością zachęciła mnie do odwiedzenia tego ciekawego kraju, nie tylko ze względu na legendę Vlada Tepesa czy wesołego cmentarza w miejscowości Sapanta. Fragmenty oniryczno-magiczne nie są denerwujące, chyba że ktoś liczy wyłącznie na suchy dziennik podróżny czy też wydawnictwo o charakterze przewodnika – a nie taki był autorski zamiar. Jednym słowem: inspirujące.

Reportaż jest podróżą wgłąb siebie. Czym jest podróżowanie? Jaki jest cel podróżowania? Czy zależy nam bardziej na zobaczeniu zabytków, czy poznaniu ludzi i ich kultury? Podróżowanie nie jest łatwe, bo lokalna społeczność jest nastawiona na zarabianie na turystach. Czy jest zatem możliwa podróż, gdzie będziemy mieli poczucie, że nie jesteśmy tylko turystami na których ktoś chce zarobić? Robb Maciąg udowadnia, że jak najbardziej. Że podróż może być piękną przygodą do poznania drugiego człowieka. "Spotkałem dziś dwóch chłopców, którzy z mostu puszczali papierowe samoloty. Staliśmy tak we trzech, pół godziny i zużywaliśmy z uśmiechem ich stare szkolne zeszyty."

Cały świat chowa się w domach przed jednym wirusem, a autor wychodzi naprzeciw wszystkim chorobom tropikalnym – dyzenterii, żółtej febrze, moczeniu krwawym, dendze, cholerze, tyfusowi, wściekliźnie, żółtaczce, gruźlicy, chorobie Chagasa, malarii, onkocerkozie, leiszmaniozie i wielu innym, również śmiertelnym. Żeby tylko chorobom! Co sprawia, że autor, i jemu podobni, dobrowolnie i świadomie rzuca wyzwanie niebezpiecznym lub jadowitym zwierzętom jak: żmijom, wężom, jaguarowi, skorpionom, elektrycznym węgorzom „plus oczywiście komary, pluskwy, kleszcze, pijawki” i wszelkiego innego rodzaju kłujące, ssące i gryzące owady. Nie wspominając o „zaburzeniach termoregulacji, udarze słonecznym, niedoborze soli mineralnych, chorobach skórnych” i wielu innych, wynikających ze zmiany klimatu i środowiska. Wiem, o czym piszę, bo przeszłam przez to piekło czyhających zewsząd niebezpieczeństw, wcale nie będąc szczęśliwą czekających mnie wrażeń. Jest jednak coś, co mnie różni od autora. To pasja i możliwość dotknięcia białej plamy na mapie świata! Wystarczył jeden telefon do autora z propozycją wyprawy do Wenezueli, której celem było dotarcie do ostatnich wolnych Indian Yanomami. Tajemniczych duchów dżungli żyjących z dala od cywilizacji, „unikających kontaktu nie tylko z białymi, ale również z innymi indiańskimi plemionami”. Ironasi, dzieci jaguara w szabono Ironasiteri – wiosce pod górą jaguara, o których do dzisiaj niewiele wiadomo, a którymi interesują się naukowcy z całego świata. To dlatego kobiety swoje twarze ozdabiają patyczkami na wzór wąsów tego drapieżnika. Szlak wyprawy mogłam śledzić na mapie dołączonej do książki. Samo dotarcie w rejon zamieszkania przez Indian Yanomami było fascynującą przygodą i nauką życia. Trudy zdobycia wszystkich pozwoleń, obozowania wzdłuż Orinoko, pokonywanie rzeki z ekwipunkiem,zdobywanie pożywienia, rozwiązywanie problemów technicznych autor uzupełniał fragmentami wspomnień podróżników podążających tą samą trasą wiele dekad temu. To dowód na to, jak niewiele zmieniło się w krajobrazach przez te lata. Nadal urzekające i czarujące swoim pięknem. Samo spotkanie z Indianami okazało się przypadkowe i trwające za ich zgodą zaledwie kilka dni. Ekipa autora zamieszkała w szabono przypominającym ogrodzony stadion z ogromnym placem pośrodku. Byli więc świadkami codziennego życia, rytmu dnia, zwyczajów codziennych i tradycyjnych obyczajów. Naturalnych, wynikających z potrzeby chwili, a nie inscenizowanych na potrzeby turystów, czego tej formie podglądania innych kultur autor był bardzo przeciwny i wiele razy dawał temu wyraz. Zresztą cała jego relacja miała wydźwięk proekologiczny, zwracający uwagę na rabunkową eksploatację dżungli i jej zasobów naturalnych ukrytych w ziemi, która ostatecznie doprowadzi do wyginięcia ostatniego wolnego plemienia. Według autora to tylko kwestia czasu. Przy okazji dostało się misjonarzom, podróżnikom, poszukiwaczom złota, a przede wszystkim naukowcom i badaczom przeprowadzającym we wcześniejszych latach nieetyczne eksperymenty medyczne. Ten żal, bezsilność, a nawet wściekłą rozpacz czułam podwójnie w kontekście niezwykłości i unikatowości świata Yanomami. Ludzi żyjących szczęśliwie z dala od asfaltu, stali, szkła i „nieznających obłudy, kłamstwa, biurek, krawatów, politycznych podjazdów, wyścigu szczurów, wazeliny, wolnego rynku, plastikowych pieniędzy, wirtualnych prawd, morza idiotycznych przepisów, biurokracji, VAT-ów, PIT-ów, NIP-ów i całej tej pieprzonej cywilizacji zabijającej duszę w człowieku...” Czyniącej z nas ludzi cywilizowanych - wydmuszki z pustką w środku. Do takiego wniosku doszłam, przyglądając się ich życiu, wierzeniom, kodeksowi postępowania, otoczeniu, w którym żyli i stosunku do niego. To piękno życia w zgodzie z naturą i blisko niej psuła mi jedna rzecz. W wyprawie autora brała również udział znana podróżniczka Beata Pawlikowska. Bardzo ucieszyłam się, licząc na spojrzenie z boku na tę niepospolitą kobietę, którą bardzo podziwiam. Na podejrzenie jej „przy pracy” z perspektywy innego podróżnika. Niestety autor bardzo rzadko wspominał o swoich współtowarzyszach. Miało to sens, ponieważ usuwał w cień ekipę, czyniąc głównymi bohaterami relacji Indian. Nie był jednak w tym podejściu konsekwentny, ponieważ, jeśli wspominał o Beacie Pawlikowskiej, to zawsze z ironią w kontekście jej błędów, porażek i ponoszonych konsekwencji, nazywając ją „wielką podróżniczką”. Nie rozumiałam, dlaczego burzył jej autorytet, ukazując ją tylko w negatywnym świetle. Bardzo mi się to nie podobało! Za to bardzo spodobał mi się fragment tekstu opisujący dżunglę, który muszę jego część tutaj przytoczyć. „Dżungla jest jak kapryśna kobieta. Wstaje o świcie ubrana jedynie w opadające mgły, z kroplami rosy we włosach. Przeciągając się leniwie, zastanawia się, w jakim dziś będzie humorze. Wędrowca wabi bogactwem swojego wnętrza. Jeżeli nieszczęśnik ulegnie jej szmaragdowym oczom i choć raz wejdzie w nią choćby na cal, ona wciągnie go głębiej, aż do zatracenia tajemniczym pięknem, kształtami i zapachem najcudowniejszych kwiatów. Będzie rzucać pod nogi nigdy niewidziane rajskie owoce, uwodzić wszystkimi barwami tęczy, wchłonie go w swoje wilgotne i gorące wnętrze. Śmiałkom obiecuje najcudowniejsze ze swoich skarbów – złoto, diamenty i szafiry. Zuchwałym plunie w twarz trądem i malarią, roztrzaska ich łodzie o skały, zatopi w wirach rzek i rzuci w otchłań wodospadów”. Jest tego więcej, ale pozostawiam do odkrycia te cudowne zaskoczenia kolejnym czytelnikom. I do pomyślenia nad światem, który sami niszczymy wraz z sobą. naostrzuksiazki.pl

Nie ukrywam, że czytając tę książkę towarzyszył mi smutek, ciekawość i podziw dla tego typu wyprawy. Sama nigdy nie wybrałabym się na stopa w podróż po Afryce i krajach muzułmańskich. Są kraje, w których wiem, że moja stopa nie stanie. Autorka doświadczyła wielu przygód i wiele dobroci od tamtejszych mieszkańców. Choć przygody w Maroku i Mauretanii, gdy obcy mężczyźni proponowali seks za zapłatę lub oświadczali się autorce, pokazują jak bardzo inni mentalnie są ludzie w tych krajach. Czytałam poprzednią książkę "Prowadził nas los" o podróży dookoła świata przez 5 lat. Autorka marzyła o zwiedzeniu jeszcze Afryki. Smutne, że ta podróż zakończyła się śmiercią autorki na skutek malarii. Książka pokazuje dobre serce Kingi Choszcz w wielu momentach, a także siłę marzeń, która nas prowadzi. #WyzwanieLC2025 - wrzesień

Całkiem przyjemna książka o podróży wgłąb Azji i wgłąb siebie. Czyta się ją lepiej niż poprzednią, opowieść jest bardziej spójna. Autor opisuje przede wszystkim Iran, Pakistan i Indie - a każdy z tych krajów jest zupełnie inny. Dzięki niemu dostajemy rzut oka na odmienne kultury i możemy zanurzyć się w świat jakże odstający od naszego. Rower jest gdzieś tam w tle - ale też bez niego większość tych przygód nie miałoby miejsca. Polecam 🙂

Książek podróżniczych jest na rynku bez liku, ale ta jest naprawdę niezła. Chłopaki przeżyli prawdziwą przygodę z niesamowitą historią w tle*. Pierwszą połowę czytałam z wypiekami, martwiąc się czy uda się im wyjść z głuszy. Doceniam również część faktograficzną. A poza tym, polubiłam autora za brak nadęcia. Teraz też robi wspaniałą dziennikarską robotę wobec rosyjskiej inwazji na Ukrainę i wczesniejszej wojny w Donbasie. I za ten calkosztalt ode mnie dziewiątka. Brawo Tomasz! * Historią z dużym prawdopodobieństwem nieprawdziwą i to należałoby jednak sprostować..

Bardzo dobra książka, świetnie się czyta. Zawsze myślałem, że szczęście jest przypisane do jednostek a nie do grup, a jednak autor stara się pokazać, że pewne elementy życia społecznego mogą wpływać na szczęście jednostki. Ja bym do tego wszystkiego dodał oczekiwania, zarówno grupy jak i pojedynczych ludzi. Polecam!

Dla turysty Kuba to przede wszystkim rajskie plaże, turkusowe morze, tequila, palmy i Fidel Castro. Dla Agnieszki Buda- Rodriguez Kuba to dom. Dlatego autorka nie pisze o atrakcjach turystycznych czy polityce. Opowiada ze swojej perspektywy o codziennym życiu na wyspie. Skupia się na swoich przeżyciach pokazując, jak rewolucja i obecny system polityczny wpłynęły i nadal wpływają na Kubańczyków. A że przyszło jej tam żyć i pracować za rządów Fidela Castro to czasem jest śmiesznie, często szokująco. Po lekturze dalekiej pięknej wyspy czytelnik pozna to mniej upudrowane oblicze rajskiej Kuby.

W peruwiańskim rytmie Kiedy wzięłam do ręki książkę Jacka Pałkiewicza i Andrzeja Kapłanka „El Dorado Polowanie na legendę”, najpierw poczułam jej ciężar. Liczba stron nie przerażała, bo tylko 440, ale papier, na którym ja wydrukowano twardy, chyba tzw. „kredowy cieńszy”. Strony były śliskie i nie gniotły się. W sumie podczas czytania trudno było książkę utrzymać w dłoniach. Musiała leżeć. Ten fakt informował czytelnika, że nie ma do czynienia z czytadłem, ale starannie wydaną literaturą. Okazała się być literaturą faktu, mówiąc dzisiejszym językiem, non - fiction ze sporą dawką historii, wzbogaconą o zdjęcia. Pierwszy rozdział przeniósł mnie do Peru, do dżungli amazońskiej i ponoć najniebezpieczniejszego, żyjącego z dala od cywilizacji, plemienia Indian południowoamerykańskich Cuapacoris. Drugi wprowadza w tajniki wyprawy grupy białasów – odnalezienie Paititi, legendarnego miasta pełnego złota. Zapachniało mi dzieciństwem. Tematyka i styl opisywania przypomniał mi moją fascynację opowieściami Arkadego Fiedlera. Wchłaniałam je w starszych klasach podstawówki. Różniły się od popularnego również wówczas „Tomka” ( cykl powieści Alfreda Szklarskiego) tym, że były autentycznymi relacjami z autentycznych wypraw na odległe kontynenty. O ile jednak Fiedler skupiał się na relacji jemu współczesnej, to autorzy „El Dorado…” przenoszą czytelnika w czas przeszły. Zostawiamy więc ich z niebezpiecznymi tubylcami, którzy krzywdy nie robią i zaczynamy czytać o historii Peru, przygotowaniach do wielkiej wyprawy w głąb terytorium, gdzie nie stanęła jeszcze noga białego człowieka i paru przygodach erotycznych. Część recenzentów książki czyni z tego zarzut. Widocznie jak ja, wychowani na Fiedlerze. Mnie to nie przeszkadzało. Oczywiście czekałam na dalszy opis wyprawy, ale z zainteresowaniem przeczytałam o, w sumie nieznanym mi państwie, historii Peru, podbojach dokonanych przez klan Pizzaro, Machu Picchu, chrystianizacji i wprowadzaniu cywilizacji, tam gdzie praktycznie nikt tego nie chciał. Narracja historyczna prowadzona w sposób epicki, czyli dość swobodny sprzyjała mi w zagłębianiu, czasami przypominaniu sobie historii odległego i jakże jeszcze do dziś tajemniczego peruwiańskiego świata. Do tego oglądamy dużą ilość zdjęć obrazujących ową historię, wśród nich znaleziony w 2002 roku rękopis jezuitów potwierdzający istnienie Paititi. Oprócz opowieści z dawnych lat, czytelnik śledzi przygotowania do wyprawy w głąb lądu, dostaje nawet listę niezbędnych rzeczy do zabrania. Potem oczywiści wracamy na szlak wędrowców i … spojlera nie będzie. Książkę czyta się dość przyjemnie, o ile położymy ja sobie na kolana, bo o jej ciężarze już pisałam. Nie jest rewelacją, ale według mnie nie zasługuje również na negatywną opinię. Fajnie, że autorzy zebrali do przysłowiowej kupy peruwiańską historię. Czy dobrze, że wzbogacili ją o swoje przeżycia z gatunku erotycznego? Sprawa gustu. W końcu Joanna Szczepkowska w swym słynnym monodramie „Goła baba” wyznała, że każdy czeka najpierw na gołą babę, a potem na wzniosłe idee…

Zbiór luźnych opowieści na temat krajów Skandynawskich, dobranych bez wyraźnego klucza. Autor jako reporter odwiedza wraz z ekipą przeróżne miejsca i raz opowiada o niedźwiedziach polarnych, raz o traperach, a następnym razem opisuje życie na platformie u brzegów Norwegii. Chyba każdy znajdzie w tej książce coś co mu się w Skandynawii spodoba, ale mam wrażenie, że ogólny obraz, który został mi w głowie jest raczej nijaki. Opisy według mnie nie za bardzo zachęcają do wyprawy w tamte strony, dużo w tej książce ponuractwa, a szkoda, bo osobiście uważam że Skandynawia jest raczej tajemnicza i fascynująca, nawet w okresie zimowym.

Fajny opis podróży Bartka i Marty. Zabrakło mi w niej jedynie szczegółów typu ile wydawali kasy na poszczególnych etapach podróży, gdzie robili pranie i tego typu inne sprawy. Dzięki zdjeciom możemy nie tylko przeczytać, ale i zobaczyć jak się żyło po drugiej stronie globu.

Tak naprawdę niczego znaczącego nie dowiedziałem się z tej książki o Azji, a tytułowy Nepal został zdawkowo opisany. Jednakże daję wyższa ocenę tej książce że względu na sympatię do autorki i że względu na fakt, że były to jej prywatne zapiski, które jak przypuszczam, wspaniale by zredagowała gdyby los dał jej więcej czasu na naszym świecie.

Kupiłam tą książkę z przypadku, i właściwie byłam zdziwiona, że tak stare wydanie, jeszcze można gdzieś nabyć. Bardzo ostrzyłam sobie na nią zęby, bo temat zacny. Dramatyczna historia Kambodży nie powinna przejść koło nas obojętnie. Stąd biorąc się za książkę Palkiewicza miałam oczekiwania i to spore. Niestety autor nie udźwignął siły tematu. Absolutnym plusem tej niedużej książki, to tylko i wyłącznie zdjęcia. Zachwycające w swym ogromie potężne budowle, które są spuścizną kulturową Khmerów. Oczywiście trzeba mieć w pamięci, że rozpiętość czasowa jest spora i czasy kiedy je fotografował autor. Próba nieudolnego wciśnięcia między nie skrawków historii, nie miała prawa się udać. Jest zbyt pobłażliwie, czytelnik za dużo nie dowie się o tej naprawdę imponującej spuściźnie kulturowej. Szkoda ogromna, bo Kambodża z swoją historią to niesamowicie intrygujący temat. Kolejny minus to fatalna jakość książki, która jest klejona. Podczas czytania miałam obawy, czy ona nie rozpadnie mi się w rękach. Pewnie też stąd stosunkowo tania jest, bo innego wytłumaczenia nie widzę. Stąd tylko 6/10.

Wydanie w bardzo dobrym stylu. Dobry papier, dobre zdjęcia, aż miło potrzymać w ręku i pocieszyć oko. Książkę kupiłam właśnie z tego powodu i jak wiele innych postała na półce. Wewnątrz znajdziemy siedemnaście krótkich migawek z wypraw w przeróżne miejsca naszego globu, te dalsze i te całkiem bliskie, jedne krótkie, inne zabierające tygodnie, czy wręcz miesiące. Każda opowieść tchnie pasją, zaangażowaniem, chęcią przeżycia czegoś niezwykłego. Nie trudno się spodziewać, że to tylko krótkie streszczenia, wybiórcze urywki ze zrealizowanych projektów. Ta książka odkrywa rąbek tajemnicy, jak realizować swoje pasje. Pokazuje, że jak się bardzo chce to można. To książka, która na pewno nie zaspokaja naszej ciekawości świata, raczej pokazuje, jak różnorodne stawiamy sobie wyzwania. Prawda jest taka, że to bardzo różne wyprawy i artykuły. Siedemnaście opowieści, siedemnastu autorów, siłą rzeczy każda inna, w formie, klimacie, wydźwięku. Jedne lepsze, drugie gorsze, każdy wybierze coś innego. Za niektórymi pobiegłabym pędem, by im towarzyszyć. Opowieściom innych chętnie się przyjrzałam ze zwykłej ciekawości. Ja polecam, tak po prostu aby podpatrzeć jakie pomysły na życie mają inni.

Duzo przemyslen naszlo mnie po lekturze tej historii - jak niewiele potrzeba nam do bycia szczesliwym, o tym, ze najwieksza sile mozemy czerpac przede wszystkim od samych siebie i warto brac zycie za rogi i realizowac marzenia. Nie jest to nowa pozycja, ale przynosi aktualne wartosci. Polecam!

Oczekiwania względem tej książki miałem duże ale niestety się nie spełniły. Strasznie słaba opowieść o fantastycznej podróży. Nie znalazłem niczego co by mnie w tej książce urzekło. Narracja bardzo monotonna: wstaliśmy rano, zaczekaliśmy na stopa, zabrali nas, przejechaliśmy x kilometrów, kierowca zaprosił nas na kolację i nocleg/ dotarliśmy do poznanych wcześniej osób na nocleg, przespaliśmy się, wstaliśmy rano... Zazwyczaj zdania pojedyncze, które okrutnie męczą w czytaniu i wymagają robienia wielu przerw podczas lektury. W książce tej nie ma emocji tylko nuda i jednostajność a wyjazd na pewno taki nie był. Zdjęcia też niezbyt interesujące chociaż książka super wydana i aż prosiłoby się by była świetnymi zdjęciami przyozdobiona, przy czym nie chodzi o jakość zdjęć a o pomysł na ich wykonanie czy też związek z treściami opisywanymi. Ciężko było książkę doczytać do końca ale właśnie ostatnia część wydaje się bardziej interesująca. Czyżby przez samodzielne kończenie wyjazdu przez autorkę a nie w parze jak było przez większą część wyjazdu/ książki?