Wychowanie przez czytanie

Jestem w trakcie czytania tej książki (czytam z tzw. doskoku), ale już teraz mogę ją polecić wszystkim rodzicom i nie tylko!

Ta książka to pochwała czytania w ogóle, ale zwłaszcza głośnego czytania dzieciom już od pierwszych dni życia!

Bardzo polecam!

Ocenę wystawię, jak doczytam do końca. Czuję, że będzie wysoka! :)

Mam mieszane uczucia w odniesieniu do tej książki. Wystawiam wysoką notę, bo mówi o bardzo ważnych sprawach, a sama zgadzam się z poglądami autorek. Bez wątpienia dzieciom należy dużo czytać. Sama widzę, jak długo potrafi się skupić na czytanym przeze mnie tekście moja trzylatka, i wiem, że to zasługa codziennego czytania. Jednak mam wrażenie, że autorki nie trafiają ze swoim przekazem do docelowego odbiorcy - rodziców, którzy swoim dzieciom nie czytają, bo oni raczej nie siegają po tę pozycję, a pewnie też nie wiedzą, że taka książka istnieje. Dla mnie większość porad była raczej oczywista. Nie żałuję, że przeczytałam - przeciwnie, dobrze się stało, bo dowiedziałam się paru ważnych rzeczy: nie warto maluchów straszyć klasycznymi, okrutnymi bajkami, powinniśmy czytać dzieciom co najmniej do 12 rż, percepcja przy słuchaniu czytanych książek wyprzedza u dzieci możliwości percepcyjne w przypadku samodzielnego czytania o bodajże 3 lata, więc np. ośmiolatek chętnie i z ciekawością wysłucha książki A, ale sam będzie w stanie sensownie (bez nadmiernego wysiłku i ze zrozumieniem) ją przeczytać dopiero jako jedenastolatek.
Książka upewniła mnie w postanowieniu, że nigdy nie kupię telewizora. I że codziennie córce coś przeczytam. Tak więc w ostatecznym rachunku uważam, że warto tę pozycję przeczytać, i stawiam aż 4 gwiazdki.

W obecnych czasach coraz częściej dochodzą do nas informacje na temat zdemoralizowanej młodzieży. Media codziennie dostarczają nam coraz to nowszych doniesień wprost z miejsc przestępstw, których wykonawcami są dzieci, które nawet nie ukończyły gimnazjum. Zaledwie kilkunasto letnie dzieci wpadają w uzależnienia od alkoholu, nikotyny, narkotyków i seksu co do tej pory było domeną ludzi dorosłych. Informacje jakimi karmią nas media powodują, że włos jeży się na skórze, gdy słyszymy o fali coraz to młodszych samobójców. Co powoduje takie decyzje u niespełna kilkunastoletnich dzieci? Jakie pobudki nimi kierują i jak traumatyczne przeżycia musiały przejść, by dojść do tak wstrząsających rozwiązań?
Do tej pory spokojne i bezpieczne szkoły stały się siedliskiem przemocy i anarchii wśród uczniów. Nauczyciel już dawno przestał być autorytetem dla swoich podopiecznych. Jesteśmy świadkami zaniku szacunku do pedagogów szkolnych, którzy w najgorszych przypadkach są traktowani jak służba, a nawet jak rozrywka w czasie lekcji. Uczniowie traktują nauczycieli jak element zbędny, którego należy się pozbyć. W ostatnim czasie strojenie sobie niewybrednych żartów z pedagogów stało się modne i popularne. Młodzież coraz częściej buntuje się przeciwko swoim szkolnym opiekunom, wyzywając ich, przeklinając a nawet stosując bardziej radykalne metody poniżenia, które bardzo często są traktowane jako oznaka odwagi bądź przynależności do danej grupy. Dziecięcy świat, który znamy ze swojej przeszłości już dawno przestał być uważany za właściwy. W dzisiejszych czasach dzieci od maleńkości są zaznajamiane z przemocą, z którą widują się między innymi w telewizji, oglądając brutalne filmy i programy dla dorosłych, ale także w popularnych kreskówkach, gdzie bohaterowie nawet po ciężkich doznaniach podnoszą się bez śladu bólu, czy jakichkolwiek nieprawidłowości. Przemoc króluje także w grach komputerowych, których głównym celem jest zabijanie. Na podium wynosi się w nich osoby, które mają za sobą największą liczbę zabitych osób. Dzieci oglądając takie zjawiska na co dzień są do nich przyzwyczajone, następuje u nich znieczulica emocjonalna, uważają bowiem, że zachowania pokazane w kreskówce czy w grze są w porządku. Uczą się błędnych zachowań, a następnie przenoszą zdobytą wiedzę do realnego świata.
Jednak wiele osób mogłoby się ze mną nie zgodzić, twierdząc, że takie zachowania dotyczą jedynie dzieci i młodzieży, która sięga do tego typu rozrywek i najczęściej dzieje się to gdzieś daleko poza nami, gdzieś z boku. Nie można przecież powiedzieć, że wszystkie dzieci są wychowane w świecie wirtualnej przemocy. Istnieje także duży odsetek dzieci, które są odsuwane przez swoich rodziców od krwawych gier. Jednak te dzieci także nie są bez skazy. W ostatnim czasie coraz częściej mówi się o dzieciach nie przygotowanych odpowiednio do obowiązku szkolnego. Maluchy są rozkojarzone, trudno im się skupić, mają problemy z pamięcią, często dochodzi do tego nadpobudliwość, takim dzieciom bardzo trudno jest usiedzieć w ciszy i spokoju przez cały czas trwania zajęć.
Nowe pokolenie już od najmłodszych lat nie jest odpowiednio przystosowane do życia, lekarstwo na tego typu zachowania podają Irena Koźmińska i Elżbieta Olszewska w książce Wychowanie przez czytanie. Autorki pokazują w swojej pracy pozytywny wpływ głośnego czytania na rozwój emocjonalny oraz intelektualny dziecka. Rodzice najczęściej zakładają iż to co ma przynieść korzyść w rozwój dziecka ma być z założenia drogie i nieprzyjemne, dla samych odbiorcy. Jednak jest to jedynie mylny stereotyp wykreowany przez producentów dużych firm, którzy zarabiają na takim myśleniu. Głośne czytanie niesie z sobą szereg korzyści, które pozytywnie wpływają na rozwój dzieci. Podstawową potrzebą dziecka jest miłość rodzicielska, a w żaden inny sposób nie można okazać swojej miłości do malucha jak po przez wspólne, głośne czytanie, podczas gdy rodzic trzyma swoją pociechę na kolanach, jak najbliżej siebie, tak by poczuło, że jest ważne i kochane.
Autorki pokazują pozytywne strony wspólnego czytania, ale także wskazują główne błędy wychowawcze. Książka powstała w ramach akcji „Cała Polska czyta dzieciom” i jest po części poradnikiem dobrego rodzica, uczy wychowania, ale także przypomina znaczenia dobrze nam znanych wartości, takich jak: szacunek, przyjaźń, solidarność, samodyscyplina, pokojowość, odpowiedzialność czy uczciwość. Czasami zapominamy czym są wymienione wartości, czasami zapominamy lub umyślnie pomijamy je, manipulujemy nimi tak jak nam odpowiada nie myśląc wcale jakie niesie to za sobą konsekwencje. Dzieci są doskonałymi uczniami, zwłaszcza w najmłodszych latach rozwoju, obserwują nas, rejestrują nasze błędy a następnie je powielają. Książka uczy kategorycznego przestrzegania podstawowych wartości.
Jednak Wychowanie przez czytanie nie jest jedynie poradnikiem „jak wychować dziecko”, ale także źródłem wiedzy na temat naszej przeszłości. Wiedza w niej zawarta, jakże idealnie przekłada się na nasze wcześniejsze doświadczenia. Czytając o zbawiennym wpływie głośnego czytania, dowiadujemy się jakie błędy wychowawcze wobec nas popełniano.
W dzisiejszym świecie coraz mniej ludzi sięga po lekturę książki z czystej przyjemności. Badania przeprowadzone przez Bibliotekę Narodową wykazały, że w 2008 roku 62% dorosłych Polaków nie przeczytało ani jednej książki, a z każdym kolejnym rokiem odsetek osób nie czytających drastycznie wzrasta. Większość ludzi kojarzy czytanie z czymś nieprzyjemnym i męczącym, przypominając sobie zapewne swoje doświadczenia z książką z najmłodszych lat, gdy było się przymuszanym do lektury, gdzie czasami czytanie było stosowane jako kara. Jest to największy błąd jaki może popełnić rodzi w stosunku do swojego dziecka, czytanie powinno kojarzyć się z czymś lekkim i przyjemnym, a nie z ciężkim obowiązkiem. Takie zachowania prowadzą do znienawidzenia samej lektury. Chcąc wychować przyszłe pokolenia czytelników należy pokazać zalety, a nie wady lektury. Należy nauczyć dziecko czerpania przyjemności z czytania.
Książka zawiera także wiele przykładów osób, którym głośne czytanie pomogło. Może się to wydawać dość absurdalne, lecz czytanie, a zwłaszcza głośne, jest uznawane za jedną z metod rehabilitacyjnych, zmusza ono bowiem nasz umysł do intensywnej pracy. Czytając przywołujemy do siebie obrazy, które kojarzą nam się z usłyszaną sytuacją. Rozbudowuje wyobraźnię, a także w przypadku małych dzieci poszerza zasób słów.
Dzieci, którym nie czytano w przeszłości i nie poświęcano wystarczająco dużo czasu czują się nie kochane, pragną wyrazić swój sprzeciw okazując go w postaci agresji. Za błędy wychowawcze płacimy właśnie my, naród. Niebezpieczeństwa dnia codziennego nie biorą się znikąd. Mordercy, złodzieje, zboczeńcy, czyli tak zwany margines społeczny, nie zrodzili się z rządzą zabijania, nie przekazano im genu złodzieja, nikt nie zostaje gwałcicielem ponieważ zawsze o tym marzył. Są to ludzie opatrzeni widmem przeszłości, są to niegdysiejsze dzieci niekochane przez swoich rodziców, są to dzieci, którym nikt nie czytał.
Nikt nie powiedział, że rodzicielstwo jest łatwym zajęciem. Wychowanie przez czytanie uczy stawania się każdego dnia coraz lepszym rodzicem. Pomaga wychować przyszłych uczciwych i lojalnych obywateli, którzy wiedzą czym jest solidarność. Uczy jak wyrobić szacunek u dziecka w stosunku do rodzica jak i do osób starszych. Książka jest jasnym dowodem na to, iż czytanie jest najlepszą inwestycją w wychowanie dzieci. Pomaga im w zrozumieniu świata, a także radzenia sobie z problemami dnia codziennego.
Książka posiada także spis lektur odpowiednich dla dzieci w poszczególnym wieku, z każdą nową lekturą maluch uczy się nowych rzeczy, dorasta razem z swoim nowym przyjacielem. Z każdym kolejnym rokiem słownictwo w przedstawionych książkach staje się coraz to bardziej skomplikowane i fachowe, są to zwykłe powieści przygodowe, powiastki psychologiczne, opowiadania filozoficzne, które skłaniają do głębszych przemyśleń, jak i książki popularnonaukowe odpowiednie dla danego przedziału wiekowego.
Wychowanie przez czytanie jest napisane łatwym i przystępnym językiem. Opisane w niej sytuacje są pokazane w jasny i przejrzysty sposób. Najważniejsze fragmenty jak i definicje przedstawionych wartości są opatrzone wyróżnieniem, dzięki temu w każdej chwili można wrócić do danego fragmentu, z łatwością go odnajdując. Z porad w niej zawartych mogą korzystać osoby posiadające małe dzieci, jak i osoby nie posiadające ich w ogóle. Jest doskonałym źródłem informacji dla osób zatrudnionych jako nauczyciele, wychowawcy przedszkolni, żłobków, opiekunowie kolonijni, bibliotekarze, czy w innych zawodach w których powszechny jest kontakt z młodym czytelnikiem.

Mam problem z tą książką. Z jednej strony zgadzam się z nią w wielu (chyba większości) miejscach ale momentami odrzuca mnie autorytatywny styl autorek. Mimo wszystko pozycja warta przeczytania, szczególnie powinni po nią sięgnąć rodzice, którzy nie czytają dzieciom.

Wg mnie świetna pozycja. Tylko nie mam pojęcia do jakiej grupy docelowej adresowana. Rodzice, którzy dzieciom nie czytają z pewnością po nią nie sięgną. Z kolei rodzice, którzy czytają dzieciom zupełnie nie będą zaskoczeni pochwałami głośnego czytania prezentowanymi w tej książce i sami potrafią przytoczyć argumenty za czytaniem dzieciom. Byłoby super gdyby książka dotarła szeroko do środowiska pedagogicznego i "zdobyła" dla projektu "Cała Polska czyta dzieciom" kolejne "czytające" szkoły i przedszkola. A wtedy poprzez szkoły i przedszkola można by przekonać nie czytających rodziców.

Inspirująca.