Leśne morze

bardzo trudna w przyswajniu ta opowieść, głownie ze względu na specyfikę regonu, w którym toczy się akcja. Ale frapujaca, do tego niesamowicie malarsko przedstawiona.
No i trochę sentymentu patriotycznego...

bardzo trudna w przyswajniu ta opowieść, głownie ze względu na specyfikę regonu, w którym toczy się akcja. Ale frapujaca, do tego niesamowicie malarsko przedstawiona.
No i trochę sentymentu patriotycznego...

Podobają mi się powieści Newerlego, wciąga mnie akcja jego książek, z ciekawością śledzę losy bohaterów.
Główną postacią tej powieści jest Wiktor Domaniewski, syn polskich zesłańców, młody mężczyzna, żyjący w Mandżurii, jego losy śledzimy w latach 1939-1944, jest to czas, gdy w Mandżurii trwają walki o niepodległość narodu chińskiego z japońskim okupantem.
Autor ukazuje ówczesną Polonię zamieszkującą tamte tereny, ich życie wśród Chińczyków, wspieranie w walkach o niepodległość.
Można zauważyć, że obok Wiktora Domaniewskiego, w książce występuje drugi bohater, tygrys, zwany Bezogonny. Jest pewne podobieństwo między nimi, obaj tracą rodziców, obaj muszą radzić sobie w tajdze, aby przeżyć; są odważni i waleczni.
Autor ciekawie opisał perypetie bohatera, jego przyjaźnie i głębsze uczucia, przeżyte tragedie.
Warto wspomnieć, że w książce jest dużo opisów przyrody, puszczy mandżurskiej zwanej przez Chińczyków Leśne Morze; oraz opisy zwierząt zamieszkujących te tereny, czy tamtejszego ptactwa.
Wydarzenia i postacie w powieści są fikcją literacką, jak zaznacza autor, ale dzięki tej książce można sięgnąć dalej i poczytać o powstawaniu Kolei Wschodnio-Chińskiej i udziale Polaków w jej budowie, oraz o mieście w Mandżurii, Charbin, założonym przez Polaka, z którym jest związany bohater tej powieści.

Podobają mi się powieści Newerlego, wciąga mnie akcja jego książek, z ciekawością śledzę losy bohaterów.
Główną postacią tej powieści jest Wiktor Domaniewski, syn polskich zesłańców, młody mężczyzna, żyjący w Mandżurii, jego losy śledzimy w latach 1939-1944, jest to czas, gdy w Mandżurii trwają walki o niepodległość narodu chińskiego z japońskim okupantem.
Autor ukazuje...

Newerly za sprawą tej powieści przenosi czytelnika w sam środek Mandżurii lat 1939 – 1943, mistrzowsko łącząc opisy przyrody z historią ludzi. Obserwujemy życie Polaków, Chińczyków i Rosjan pod japońską okupacją, poznając ich codzienność, radości, lęki i moralne wybory w świecie pełnym niepewności.
Co fascynujące, przyroda nie jest tylko tłem – w jej rytmach i cyklach odbija się życie bohaterów, ich dramaty i nadzieje. Nawet polowania czy konflikty, choć obecne w opowieści, nie dominują – wszystko wpisuje się w większą harmonię opowieści o świecie, który jest zarówno surowy, jak i piękny.
To epicka opowieść o człowieku i naturze, o przetrwaniu i szacunku dla innych kultur, pełna empatii i subtelnego napięcia, które trzyma do ostatniej strony. To książka, którą czyta się nie tylko oczami, ale i sercem – pozwala zrozumieć świat, który przeminął, a mimo to wciąż zachwyca swoją niezwykłą atmosferą.

Newerly za sprawą tej powieści przenosi czytelnika w sam środek Mandżurii lat 1939 – 1943, mistrzowsko łącząc opisy przyrody z historią ludzi. Obserwujemy życie Polaków, Chińczyków i Rosjan pod japońską okupacją, poznając ich codzienność, radości, lęki i moralne wybory w świecie pełnym niepewności.
Co fascynujące, przyroda nie jest tylko tłem – w jej rytmach i cyklach...

zupełnie nie spodziewałam się takiej książki spod pióra Newerlego, gdyż jak już wspomniałam przy poprzedniej 'recenzji' również myślałam stereotypowo i skojarzenia miałam nawiązujące do szczęśliwie minionej epoki komunizmu, o której myśl wzdraga mną ilekroć przypomnę sobie dziecięce lata. Tymczasem powieść jest po prostu świetna, może nie tyle trzymająca w napięciu ile nie pozwalająca na wybór innej formy spędzania czasu wieczorem. Są momenty bardzo smutne, są wzruszające, a opisy mandżurskiej przyrody są niezwykle sugestywne. Cieszę się, że przypadło mi czytać tę książkę zimową porą, odnoszę wrażenie, że lepiej odbierałam surowość mandżurskich krajobrazów. Ponadto, przyznam szczerze, że nie miałam pojęcia o szeregu faktów historycznych, które są kanwą powieści. Mam już przygotowaną kolejną książkę tego wspaniałego pisarza i polecam tę pozycję tym, którzy cenią wysokich lotów i pięknie pisaną prozę.

zupełnie nie spodziewałam się takiej książki spod pióra Newerlego, gdyż jak już wspomniałam przy poprzedniej 'recenzji' również myślałam stereotypowo i skojarzenia miałam nawiązujące do szczęśliwie minionej epoki komunizmu, o której myśl wzdraga mną ilekroć przypomnę sobie dziecięce lata. Tymczasem powieść jest po prostu świetna, może nie tyle trzymająca w napięciu ile nie...

Losy Polaka w tajdze mandżurskiej na tle walk Rosjan i Chinczyków z Japonczykami. Rodzący się komunizm i piekne opisy przyrody.

Losy Polaka w tajdze mandżurskiej na tle walk Rosjan i Chinczyków z Japonczykami. Rodzący się komunizm i piekne opisy przyrody.

Całkowicie wciągająca. Doskonale się czytało, a przy okazji można się dowiedzieć o kulturze i przyrodzie rejonów odległych i mało znanych. Dodatkowo historia, niby niezbyt odległe czasy, ale takie ujęcie od strony osobistych przeżyć bardzo wiele wnosi.

Całkowicie wciągająca. Doskonale się czytało, a przy okazji można się dowiedzieć o kulturze i przyrodzie rejonów odległych i mało znanych. Dodatkowo historia, niby niezbyt odległe czasy, ale takie ujęcie od strony osobistych przeżyć bardzo wiele wnosi.

Szukałam niebanalnej książki przygodowej i ta taka jest. Piękny, bogaty język, egzotyka mandżurskiej tajgi, mieszanka kultur i języków, miłość i dramat. Jest wszystko co w takiej powieści być powinno,
do tego często niebanalnie przedstawione, dialogi czy może nawet bardziej monologi wewnętrzne ciekawe. Bardzo chętnie przeczytałabym podobna książkę dziejąca się współcześnie. Dziękuję @Aguirre za inspirację.

Szukałam niebanalnej książki przygodowej i ta taka jest. Piękny, bogaty język, egzotyka mandżurskiej tajgi, mieszanka kultur i języków, miłość i dramat. Jest wszystko co w takiej powieści być powinno,
do tego często niebanalnie przedstawione, dialogi czy może nawet bardziej monologi wewnętrzne ciekawe. Bardzo chętnie przeczytałabym podobna książkę dziejąca się...

Piękna , wartościowa powieść.
Sam tytuł jest urzekający i tak mnie zauroczył , że przeczytałam z przyjemnością, ale też smutkiem i wzruszeniem.

Piękna , wartościowa powieść.
Sam tytuł jest urzekający i tak mnie zauroczył , że przeczytałam z przyjemnością, ale też smutkiem i wzruszeniem.

Znakomita i niedoceniana książka Igora Newerlego. Napisana w 1958 roku a wydana w ocenzurowanej (bez dwóch pełnych rozdziałów) wersji w 1960. Autor miał pracować nad nią cztery lata, korzystając m.in. z rozmów z jednym Polaków z Harbinu (wówczas pisanego przez „ch”),Bronisławem Żebrowskim, aczkolwiek powieść nie nawiązuje do jego losów.
Akcja rozgrywa się w latach 1939-1943 na terenie Mandżurii, głównie w szu-hai – tytułowym „leśnym morzu”, ale także w Harbinie, w marionetkowym państwie Mandżukuo, pod japońską okupacją, wśród Chińczyków, Polaków i Rosjan - zarówno „białych”, jak i bolszewików.
Newerly, jak na wnuka carskiego łowczego (Czecha!) przystało, umiał jak mało kto odmalować słowami piękno lasów, puszcz, gór, rzek i strumieni, świat zwierząt i roślin oraz zjawiska przyrodnicze,takie jak powódź. Nawet opisy polowań w jego wykonaniu nie rażą dzisiejszego czytelnika, słusznie nie uważającego zabijania zwierząt za sport czy rozrywkę czy w ogóle za coś,czym wypada się chwalić.
Widać także szacunek dla wszystkich mieszkańców Mandżurii i ich kultur oraz fascynację ich życiem, szczególnie przejawianą przez Wiktora Domaniewskiego, głównego bohatera książki (obok jeszcze jednej istoty, pojawiającej się na początku książki i pod sam jej koniec). Nawet Japończycy, w tym ewidentni zbrodniarze (jednostka nr 731 istniała naprawdę) budzą mieszane uczucia. Okrutni, lecz inteligentni, wywodzący się z niezrozumiałej dla Polaków kultury, ale na swój sposób szanujący ich. I tylko zdrajcy budzą jednoznaczne uczucia czytelnika, acz jest ich niewielu.
Jak na okres powstania powieści jest ona zaskakująco neutralna politycznie. Komuniści nie budzą jednoznacznej sympatii, a ich wrogowie niechęci, za to ofiary – szacunek i wyłącznie sympatię. Tylko w przypisach autora rażą słowa typu „reakcja”, chociaż i tu widać chęć wyręczenia się cytatami zamiast własnych opinii.
Akcja toczy się wartko, lecz chociaż całkowicie wymyślona,jest w pełni prawdopodobna, a co najważniejsze wolna od kiczu i infantylizmu. Nie ma superbohaterów wychodzących bez skazy ze wszelkich niebezpieczeństw, a większość szwarccharakterów nie zostaje ukarana. Jeśli chodzi o życie osobiste,to bohaterom bliżej do Kmicica (przed „przemianą”),niż Podbipięty, a przedstawicielki płci pięknej nie są matkami-Polkami z rodzinnych sag historycznych. Czyli – jak pisał Hłasko – prawdziwe zmyślenie, albo realistyczna wyobraźnia autora, poparta rzetelną wiedzą i pięknym, epickim stylem.
Pozostaje przyjemność poznawania dalekiego, egzotycznego świata, dziś już nie istniejącego, gdzie ludzie żyli w symbiozie z przyrodą, umiejąc z niej korzystać, ale nie ponad miarę. I to kolejna książka przynajmniej częściowo rozgrywająca się w Harbinie (jak m.in. dużo słabsze „Trzy minuty po trzeciej”, debiutanckiej powieść Teodora Parnickiego, także ucznia harbińskiego gimnazjum polskiego imienia Henryka Sienkiewicza).
Piękna, epicka, niesłusznie zapomniana powieść.

Znakomita i niedoceniana książka Igora Newerlego. Napisana w 1958 roku a wydana w ocenzurowanej (bez dwóch pełnych rozdziałów) wersji w 1960. Autor miał pracować nad nią cztery lata, korzystając m.in. z rozmów z jednym Polaków z Harbinu (wówczas pisanego przez „ch”),Bronisławem Żebrowskim, aczkolwiek powieść nie nawiązuje do jego losów.
Akcja rozgrywa się w latach...

Nie spodziewałam się czegoś tak fajnego

Nie spodziewałam się czegoś tak fajnego