Nikiformy

Name: Nikiformy
Rating: 6,8 (53 reviews)
Author: Edward Redliński
ISBN: 8372001936

6,8 / 10

Wydawnictwo: Muza Seria: sami swoi rozrywka

306 str.

Kategoria:: rozrywka
Format:: papier
Seria:: sami swoi
Data wydania:: 2000-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1982-01-01
Liczba stron:: 306
Czas czytania: 5 godz. 6 min.
Język:: polski
ISBN:: 8372001936

więcej

Książka ta wznowiona została nie tylko dlatego, że jest niezwykłym dziełem literackim, ale także ze względu na to, że stanowi kapitalny dokument i obraz rzeczywistości lat 70-tych, wtedy z przyczyn cenzuralnych nie do opisania w prozie "normalnej".

Średnia ocen

6,8 / 10

7 opinii 53 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Nikiformy w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,2

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Nikiformy

Średnia ocen

6,8 / 10

53 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Nikiformy

1453

1403

Mister

16.01.2025

4 / 10

Na półkach: , , ,

Pomysł Redlińskiego był bardzo dobry – publikacja surowych, nieprzetworzonych, nawet nie poprawionych pod kątem ortografii czy składni kawałków rzeczywistości końca lat 60’ i lat 70’ XX w. Taki swoisty rodzaj reportażu, bez niepotrzebnych, zakłamujących rzeczywistość „ulepszeń”. Nawet dobór tematów niezwykle interesujący. Bo mamy tu książki pochwał, skarg i zażaleń klientów restauracji, wyjątki z interwencji milicji, korespondencję petentów z urzędami, sądami i sklepami, dziennik kierowcy, jadłospisy restauracji i barów różnych kategorii, pomysły na patenty i „ulepszanie świata”, propozycje napisów nagrobnych, prośby o ułaskawienie, grypsy i listy więźniów, wpisy w księdze pamiątkowej wystawy fotografii, dziennik księgowej-nimfomanki oraz zapis choroby pacjenta jednego ze szpitali.
Co więc nie zagrało? Proporcje. Brak umiaru i większego zróżnicowania treści. Niektóre rozdziały są niepotrzebnie rozwleczone aż do znudzenia. Kolejne przykłady, zapisy są do siebie podobne, niekiedy wręcz identyczne, a przez to nużące. W tym miejscu powinna wchodzić już kolejna tematyka, następny rozdział. Redliński i tak musiał dokonać wyboru. Nie mamy tu treści wszystkich ksiąg skarg i zażaleń ze wszystkich restauracji, wszystkich pomysłów na nowe technologie, wszystkich napisanych grypsów ani całej księgi pamiątkowej z wystawy. Okrojenie tego o połowę dałoby możliwości dodania kolejnych rozdziałów, poszerzenia książki o inne pomysły.
Książka mnie znużyła, zmęczyła i trochę wynudziła.

więcej Pokaż mimo to

450

420

MarekFeliks

01.06.2022

4 / 10

Na półkach:

Niby miało być wesoło i do śmiechu... PRL-owskie realia miały w końcu w sobie sporo komizmu (książki życzeń i zażaleń, różne ogłoszenia, podania, ideologiczne bzdety, itp.) - więc potencjał był. Przeleciałem po kawałku, trochę tu, trochę tam i jakoś się nawet nie uśmiechnąłem. Jak dla mnie - nudnawo. Chyba jednak coś się nie udało autorowi. A może... miałem akurat zły humor?? ;) No, nie wiem...

więcej Pokaż mimo to

3324

1934

Myszka

17.07.2021

10 / 10

Na półkach: ,

Nikiformy to zupełnie inna książka od innych, lecz wcale to nie jest jej wadą. Podzielona jest na kilka rozdziałów, których nazwy są bardzo interesujące i być może dla młodszych czytelników nawet obce i niezrozumiałe, lecz dla mnie to wspomnienie lat dzieciństwa i wczesnej młodości. Np. jeden z rozdziałów to Książka skarg i wniosków, wpisy tu z różnych firm, pamiętam, że w każdym sklepie, restauracji i właściwie chyba w każdej firmie musiała być taka księga. Klienci, interesanci wpisywali swoje uwagi a czasem nawet pochwały a kierownik lub inna osoba upoważniona musiała odnieść się do tej wypowiedzi. Sama kiedyś czytałam taką książkę w sklepie zaprzyjaźnionej sprzedawczyni... lektura wyśmienita chociaż może nietypowa.
Kolejnym rozdziałem są zapisy z księgi zgłoszeń Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, również wrażenia po przeczytaniu bezcenne; wyciągi z Jadłospisów również są interesujące. Jednak zapiski z kajetu majstra "sam pan wybierz sobie memento", który podawał wzory napisów na nagrobki powalają..., cała a książka jest bezcenna, postanowiłam dać tę książkę swojej córce do poczytania a potem zajmę się edukacją moich wnuków, aby poznali inne czasy, takie w których żyła ich babcia.
Jest tu jeszcze wiele rozdziałów, są zgłoszenia ulepszania świata, czyli patenty np. na tęczozupy, młotek na telewizor, wymiotnik, buty wieloczynnościowe, wagon chrapalny czy rękawy do nosa. Jest rozdział stworzony z grypsów i notatników więziennych, próśb o łaskę, z akt sądowych, z dziennika kierowcy, z księgi wystawowej wraz z kilkoma szkicami oraz napisami obrazującymi dawne plakaty i tabliczki, które w tamtych czasach były na czasie. Mnie najbardziej jednak spodobał się pamiętnik księgowej, są to dzienne zapiski księgowej, która wdała się w romans, lecz sposób jej zapisów w pamiętniku jest dość nietypowy, gdyż sumuje niektóre rzeczy jak każda wprawna księgowa i na koniec każdego roku robi podsumowanie roczne, coś w rodzaju bilansu, ale tylko niektórych zachowań. Jakie to rzeczy sumuje, musicie doczytać już sami...
Podczas czytania tej książki nie można powstrzymać się od śmiechu lub chociażby uśmiechu.
Pana Edwarda Redlińskiego znam tylko z dawno czytanej Konopielki, która również wywarła na mnie duże wrażenie.

Nikiformy to książka niebanalna, pełna humoru i godna przeczytania.

więcej Pokaż mimo to

299

Włóczybooka

04.07.2017

9 / 10

Na półkach: , ,

Kto jest artystą - ten, który wyprodukował krzesło do użytku codziennego, czy ten, który użył go w kontekście swojej rzeźby? Ten, kto zostawił wpis w księdze gości wystawy fotograficznej, czy ten, kto ów wpis wyłapał, zebrał razem z innymi, dodał jeszcze listy pisane do biura patentowego, notatki gotowych memoriałów na płytach nagrobnych, pamiętników, wpisów z restauracyjnej księgi skarg i zażaleń, więziennie grypsy, okraszając jeszcze dziennikami kierowcy w firmie transportowej oraz - istną perełką - emerytowanej księgowej?
Skłaniam się do opini, iż Redliński jest tu artystą pierwszej klasy.

Poprzez teksty pozostawiane lub wysyłane przez obywateli PRL w przeróżne miejsca pokazuje obraz społeczeństwa, który jawi się groteskowo. Podczas czytania wybucha się bardzo często niepohamowanych śmiechem, jednak po chwili zauważasz, że bardziej przypomina to nerwowy chichot.

Pozycja niebanalna i nadobowiązkowa.

Polecam wydanie z '82 - jest osobnym dziełem sztuki i znacznikiem czasu.

więcej Pokaż mimo to

299

Włóczybooka

23.12.2016

9 / 10

Na półkach:

więcej Pokaż mimo to

922

108

Niedźwiedzica

21.01.2015

7 / 10

Na półkach: ,

http://naderinteresujace.blogspot.com/

Pokaż mimo to

3364

742

Grażyna

10.03.2013

7 / 10

Na półkach: ,

Bardzo nietypowa, sprawdzcie sami, nie zdradzę szczegółów jak napiszę, że rozdział ze zgloszeń patentowych, z grypsów więziennych spowodowały eksplozje mojego humoru, a już rozdział z pamiętnika księgowej "rozłożył mnie na łopatki"

Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

152 użytkowników ma tytuł Nikiformy na półkach głównych

Przeczytane 79
Chcę przeczytać 73

34 użytkowników ma tytuł Nikiformy na półkach dodatkowych

Posiadam 23
Ulubione 4
Literatura polska 2
Własne 1
Studia 1
Reportaż 1
Kulturoznawstwo 1
POPULARNO-NAUKOWE 1

Tagi i tematy do książki Nikiformy

humor polska

Inne książki autora

Więcej

8,7

Czar Podlasia Edward Redliński, Wiktor Wołkow

6,3

Krfotok Edward Redliński

7,0

Szczuropolacy. Podsłuchowisko Edward Redliński

5,3

Bzik prezydencki Edward Redliński

7,6

Konopielka Edward Redliński

6,8

Listy z Rabarbaru Edward Redliński

7,1

Awans Edward Redliński

więcej

Edward Redliński

Edward Redliński - polski prozaik, dramaturg, scenarzysta, reporter. Ukończył studia na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej oraz Studium Dziennikarskie Uniwersytetu Warszawskiego. Laureat wielu nagród, m.in. Fundacji Kościelskich i trzykrotnie nagrody im. S. Piętaka. W 2006 r. otrzymał nagrodę literacką im. Jarosława Iwaszkiewicza za całokształt twórczości. Sprawnie poruszał się po wielu gatunkach literackich – w jego twórczości znajdziemy m.in. reportaże: "Ja w nerwowej sprawie", "Zgrzyt"; prozę: "Listy z Rabarbaru", "Awans", "Szczuropolacy", "Krfotok", "Transformejszyn" oraz dramaty: "Pustaki", "Cud na Greenpoincie", "Wcześniak".

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Koń Pana Boga

Wilhelm Dichter

Wspomnienia z czasów dzieciństwa przypadającego na koniec II RP, okupację i początek PRL. Już sama tematyka ciekawa, jednak dużo wartości tej książce dodaje warstwa językowa. Opowieść napisana jest zwięzłym i oszczędnym językiem, który dodaje jej autentyczności. Autorowi, który wspomnienia spisywał jako człowiek dojrzały, udało się znakomicie wystylizować świat wspomnień na widziany oczyma dziecka. A dziecko, co najważniejsze - jest szczere. I tu chyba leży sedno dużej wartości tej książki. Dichter przedstawia świat, taki jakim widział go jako dziecko. Wspomina fakty, często okrutne, czasem wręcz beznamiętnie opisując dobro i zło które go spotkało lecz nie podlewa ich antypolonizmem, tak częstym w literaturze ocalonych Żydów. Naprawdę warto przeczytać.

fafarat

ocenił na77 miesięcy temu

Niskie Łąki

Piotr Siemion

Podobno Niskie łąki to jeden z lepszych obrazów przemian zachodzących w Polsce przed trzema dekadami. Nie wiem, czy tak jest, ale książkę Piotra Siemiona czytałem z przyjemnością. To ciekawa historia grupki ludzi, których losy nieraz się przenikały i mieszały. Jaką historię opowiada „najważniejsza powieść pokoleniowa, która najpełniej jak dotąd chwyta doświadczenia i wyraża nastroje Polaków urodzonych na początku lat 60”? Wszystko zaczyna się jeszcze w latach 80., kiedy do Wrocławia przyjedzie młody Anglik. Wierzy, że będzie reżyserował Ibsena, jednak szybko zderzy się z polską rzeczywistością. Zostanie przy okazji pobity i wrzucony do rzeki, a wkrótce później pozna nieobliczalnego Carlosa i zakręconą Lidkę. Długo nie będą się przyjaźnić, gdyż znów rozdzieli ich spory dystans. Spotkają się po kilku latach w Nowym Jorku, a potem znów we Wrocławiu. Dla autora będzie to okazja, by przyjrzeć się ludzkim losom i zobaczyć, jaki wpływ na nich miały przemiany. Historia bywa smutna, brutalna, ale i też zabawna za sprawą nieźle napisanych dialogów. Język powieści jest jednak specyficzny i nie wszystkim przypadnie do gustu. Wielu ludzi zmęczy, innych zachwyci. Niskie łąki są gorzkim rozliczeniem z pokoleniem przełomu, choć niewątpliwie specyficznym i dotyczącym wąskiego grona. Opowiada o generacji, która pojawiła się nieco za wcześnie, by odczuć korzyści z nowej Polski, choć jednocześnie nieco za późno, by nie próbować z nich korzystać. Rzecz jest bardzo filmowa, choć gdyby ktoś pokusił się o jej zekranizowanie, powstałby zapewne ponury, ciężkawy snuj. A może się mylę? Bo przecież nie brakuje tu humoru i efektownych scen… Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Michał Zacharzewski

ocenił na87 miesięcy temu

Uchodźcy

Henryk Grynberg

"Uchodźcy" to książka, w której występuje dużo Żydów. Henryk Grynberg często akcentuje to, że jest Żydem. Po części ta książka stanowi jego biografię. Skrótowo przedstawia sylwetki wielu sławnych Polaków pochodzenia żydowskiego przebywających w kraju i zagranicą. Widać sporo poczucia humoru połączonego z ironią. Ta publikacja bardzo niespodziewanie stale wzbudza moje zainteresowanie. Autor ma "lekkie pióro". Postanawiam wrócić do tej książki po kolejnych lekturach opisujących okres literacki po drugiej wojnie światowej, a najbardziej ciekawi mnie, oczywiście, polski grunt. W moich oczach zasługuje na ocenę: siedem i pół gwiazdki.

Miłośnik-Książek

ocenił na73 miesiące temu

Ostatni cieć

Janusz Głowacki

Historia polskiego imigranta Kuby, który wygrywa los na loterii. Amerykański sen w krzywym zwierciadle. Pastisz amerykańskiego społeczeństwa, czarny humor, niepowtarzalny styl Głowackiego powoduje, że spędzimy z tą opowiastką sympatyczny czas na śmiechu. Dla sympatyków gatunku i autora.

czy_ta_anka

oceniła na61 rok temu

Trismus

Stanisław Grochowiak

,,Trismus'' Stanisława Grochowiaka to jedna z perełek wyłowiona gdzieś pomiędzy nowymi, poczytnymi powieściami stojącymi na bibliotecznych półkach. Przyznam, że dopiero końcówka książki spowodowała, że wystawiłam jej taką a nie inną ocenę, ponieważ poruszyła mnie do głębi. Książka opowiada o pewnym esesmanie, komendancie niewielkiego obozu koncentracyjnego w Gluckauf. Człowiek ten jest całkowicie owładnięty ideą nazizmu. Fanatyk czystości rasy, poślubia Nelli Doder- Dunkę o poglądach faszystowskich. Małżeństwo wspólnie prowadzi dziennik, opisując codzienność. Z czasem pojawiają się problemy, a ich drogi zaczynają się powoli rozchodzić . Jeśli nie zachęca was ta recenzja to i tak przeczytajcie, nie chce za bardzo spojlerować, ale sens całej opowieści tkwi w końcówce książki. Polecam, warto przeczytać.

YAGAES

ocenił na81 rok temu

Jaśnie panicz. O Witoldzie Gombrowiczu

Joanna Siedlecka

Zaletą tej jakże cennej w PRL książki sprzed 40 niemal lat jest.... brak Gombrowicza. Są tylko - a może raczej: aż - opinie o nim i o jego rodzinie czy środowisku, czasem całkowicie rozbieżne. Szkoda tylko, że Wielce Szanowna Autorka w kolejnych swych wytworach zarzuciła zasadę oświetlania opisywanej przez siebie postaci z rożnych punktów widzenia. I uznała się za władną do wydawania jednoznacznych wyroków w stylu sądu polowego: bez prawa do odwołania, za to z natychmiastową egzekucją, nie czekając nawet świtu....

Łukasz Starzewski

ocenił na74 lata temu

Mahatma Witkac

Joanna Siedlecka

Joanna Siedlecka wykonała kawał świetnej pracy zbierając jeszcze żyjące osoby z otoczenia Witkacego i oddała im głos. Nie oceniała, nie podpowiadała, niczego nie sugerowała. Zebrała głosy, wspomnienia, wyimki, epokę, której nie ma z perspektywy osób, których epoka przeminęła. Opowieści o Witkacym są lekko nostalgiczne, ale częściej pokrywa je patyna niezrozumienia, interesowności, kompensacji własnej osoby. Witkacy jest tylko cieniem, który niejednej osobie mocno przemodelował życie, ale który jednak jawi się bardzo osobnym, niezrozumiałym, a przecież rozmówcami byli mu najbliżsi. To jest kolejna książka, do której wróciłem po latach i oceniłem ją dużo lepiej. Moje pierwsze obcowanie z nią było po lekturze Jaśniepanicza o Gombrowiczu, o którym to pisarzu wiedziałem praktycznie wszystko i sporo innych rzeczy czytałem na jego temat. W przypadku Witkacego zrobiłem błąd, ponieważ założyłem, że reportaż biograficzny może być również dobrym wprowadzeniem do życia głównej postaci. Oj, trochę trudna sprawa. Mało tego, nie warto również próbować spamiętać i uporządkować sobie rozmówców, jest ich zbyt wielu i prędzej czy później tworzą trochę nijaką i szarą masę, z której wyłaniać się poczynają cechy wspólne, które niestety nie są zaletami. Oczywiście jest kilka wyjątków, o jak żona Witkacego, czy przyjaciel, który również ratował jego spuściznę. Świetna lektura, która mnie oczarowała, do której na pewno jeszcze wrócę. Po więcej zapraszam do mojej recenzji na kanale Sola Fabula

Jacek Kafel

ocenił na81 miesiąc temu

Franio

Radek Knapp

W prowincjonalnym podwarszawskim Aninie panuje senna sielska atmosfera, chociaż jak wszędzie i tu rozgrywają się małe i duże życiowe dramaty. W Aninie wszyscy się znają. Tu wszystko jest małe, nawet chmury są mniejsze niż gdzie indziej. A na końcu miasteczka nawet te małe anińskie chmury są jeszcze mniejsze. 🔰"Z samego Anina ludzie stroili sobie żarty twierdząc, że gdy przez niego przejeżdża autobus, kierowca znajduje się już na końcu miasteczka, podczas gdy tylna część z kołem zapasowym dopiero do niego wjeżdża." Anin jest wyjątkowy nie tylko ze względu na swoją miniaturowość. Miasteczko posiada jedynego w kraju księdza, który za ministrantów ma dziewczęta Kasię i Lusię, które jak głosi duchowny, są mu potrzebne do "prowadzenia głęboko zaawansowanego eksperymentu Kościoła katolickiego nad nieśmiertelnością duszy". Mieszkańcy miasteczka wiedzą jednak swoje i co rusz podpatrują po cichu komentując ekscytujace sceny rozgrywające się na plebanii. Akcja wszystkich opowiadań zamieszczonych w zbiorku rozgrywa się we wspomnianym podwarszawskim miasteczku. Narrator pozwala czytelnikowi obserwować życie miejscowych ich codzienne bolączki, samotność po stracie najbliższych, którą na różne sposoby próbują wypełnić. Tytułowy Franio to tajemniczy outsider, nieakceptowany przez brata zadomowionego w Aninie od wielu lat. Niespodziewane pojawienie się Frania przerywa na chwilę monotonny bieg zdarzeń. A kiedy Franio znika, równie niespodziewanie jak się pojawił, w miasteczku dzieją się zagadkowe zjawiska. Narrator opisując życie tej małej społeczności z pozycji wnikliwego obserwatora, delikatnie ubarwia swą opowieść niewielkimi dawkami ironicznego i nienachalnego humoru. Ze względu na charakter wydarzeń i sposób ich przedstawienia, miałam momentami wrażenie, że czytam coś, czemu bliżej jest do bajki czy opowieści ocierającej się o realizm magiczny, niż do relacji o prawdziwym życiu. "Franio" to opowieści o przeszłości kojarzonej z dawno minionym dzieciństwem. Wspomnienie miejsca, które istnieje na rubieżach naszej pamięci. Miejsca, które pomaga cofnąć się "do czasów odległych, kiedy godzina jeszcze trwała godzinę, ludźmi rządziły takie przedmioty jak telefon z tarczą" a lokalny rzemieślnik przy pomocy szewskiego dreifusa szył ludziom buty na wymiar. Jak zauważa we wstępie autor, wszystkich mieszkańców miasteczka łączyła jedna wspólna cecha: 🔰"za żadne skarby nie chcieli być gdzie indziej niż tam, gdzie się się właśnie znajdowali. Opowiadając o nich, zrozumiałem, jak ważne jest docieranie do własnych korzeni. Kto odkopuje własne korzenie, ten odkopuje samego siebie spod absurdu i chaosu, jakie go codziennie zasypują." Nie wykluczone, że dla autora, który na skutek decyzji matki, w dzieciństwie wyemigrował z Polski do Austrii, napisanie tej książki było sposobem na "odkopanie własnych korzeni". Być może przeczytanie opowiedzianych tu historii stanie się dla czytelnika impulsem, aby powrócić do krainy dzieciństwa. Bo jak wspomina autor: 🔰"Nawet jeśli (...) powrót miałby nastąpić tylko w umyśle czytelnika. Wszystko musi się gdzieś zacząć." ☃️ Wyzwanie czytelnicze na styczeń 2026r. Przeczytam książkę z imieniem w tytule. (5)

Iwona ISD

ocenił na72 miesiące temu

Do czytania pod prysznicem: znalezione w osobistej szufladzie

Zygmunt Kałużyński

Świetna książka fascynującego człowieka. Sięgnąłem po nią, z ciekawości, widząc na okładce nazwisko, które nieodwołalnie kojarzyło mi się z niczym innym jak tylko z... filmem!!! Na początku zastanawiałem się, czy to nie strata czasu, ale w miarę czytania przypominały mi się programy z udziałem Pana Kałużyńskiego. Pamiętam, że wiedza tego człowieka wykraczała poza ramy mojego postrzegania. Słuchałem jego barwnych opowieści o różnych osobach z wielką uwagą. I ciekaw byłemm czy tu będzie podobnie. Gdy przeczytałem kilka pierwszych linijek, zostałem zassany w wir opowieści i już wiedziałem, że nie będzie w tym straty. Książka składa się z różnych felietonów i nie wymusza czytania od pierwszej do ostatniej strony i tak też zrobiłem. W spisie treści skreślałem przeczytane historie i w miarę kończenia się pozycji nieprzeczytanych zwalniałem tempo by książka się nie skończyła, ale jak to w życiu bywa niejednokrotnie co dobre to i musi się skończyć. I tak też się stało. Po przeczytaniu ostatniego elementu, przypomniało mi się, że przecież można sięgnąć po inną i zobowiązuję się, że to zrobię. Polecam każdemu, który potrafi docenić sztukę filmową. Nie mówię o tym chłamie, który teraz jest nagrywany, ale o klasyce, której Pan Zygmunt był niewątpliwie jednym z większych koneserów.

JamesBald DJ

ocenił na72 lata temu

Biali bracia

Michał Choromański

Opis śnieżnej zamieci gdzieś w sowieckiej Ukrainie w latach 20. ubiegłego wieku to chyba najlepszy obraz tego żywiołu, o jakim mi przyszło czytać w polskiej literaturze. A to tylko pozornie niepozorny debiut Michała Choromańskiego z 1930 r., lepiej znanego z „Zazdrości i medycyny”. Wystarczy taki choćby cytat, aby zmroziło czytającego, a jest tak – nawet zresztą jeszcze bardziej – przez wiele stron: „Na ich spotkanie leciały śnieżne bałwany wysokości wielopiętrowych gmachów. Obrzucały ich zimną parą, załamywały się z rumotem nad ich głowami, padały na nich, pokrywając zaspami lotnego śniegu”. Albo: ”Śnieżne bałwany z łomotem i grzmotem sunęły obok, zostawiając w powietrzu potargane płachty zlodowaciałej piany”. Pogoda odpowiada temu, co we wnętrzu dwóch głównych bohaterów. Fabułą –dla mnie drugorzędną, a zatem raczej tylko: tłem tej przypowieści o fatalizmie - jest misja agenta polskiego wywiadu w Sowietach („Pewien papier, znajdujący się w pierogu z kapustą, zaważył osiemdziesięcioma kilogramami rozstrzelanego człowieka”). Antagonistą naszego protagonisty jest wiczeszef „Czeki” w Orle, bezwzględny towarzysz Bielicz. Niby stereotypowo przedstawiony („rozciągnął krwawe, żarłoczne wargi”),ale czytelnik będzie zaskoczony tym, co się tu i jak rozegra - będą watki wręcz nieheteronormatywne („Linia uda wydała mu się nawet niebezpieczna”). Spokojnie: nie ma tu niczego z Jamesa Bonda, jest za to determinizm losu oraz przedziwna relacja trzech bohaterów – bo jest jeszcze żydowski kupiec, też pozornie bliski stereotypowi, ale… Co do czekisty, wystarczy przywołać jego zdanie pod koniec: ”W każdej duszy są dwie dusze(...) jeżeli poskrobać duszę ludzką. to pod górną, złą, znajdziecie inną: dobrą i miłującą”. „Czekista uśmiechnął się do czego niewidzialnego”. Po lekturze już wiemy, czemu ta książka była w PRL była „na czerwonym indeksie”. PS Choromański urodził się w 1904 r. w Jelizawietgradzie (dzisiejszy Kropywnycky w Ukrainie),mieście, gdzie młodość spędzili spokrewnieni z nim Jarosław Iwaszkiewicz i Karol Szymanowski. W jego domu rodzinnym mówiono tylko po rosyjsku (i francusku),a do przyjazdu w 1924 r. do Polski w zasadzie nie mówił po polsku. Poruszał się o kulach, niemal przez całe życie miał kłopoty z psychiką…. Dla mnie jego najlepszym dokonaniem pozostaje powieść „Schodami w górę, schodami w dół”, nieoczywisty obraz przedwojennego Zakopanego, gdzie przed wojną brylował.

Łukasz Starzewski

ocenił na72 lata temu

Listy z Rabarbaru

Edward Redliński

Własne dobro czy własna ziemia? Miłość do najbliższych czy miłość do gospodarstwa? Życie na wsi bez perspektyw czy ucieczka do miasta w nadziei, że się uda? Czy którekolwiek z tych pytań brzmi znajomo? A może wydają się realistyczne i niektóre wybory w ogóle nie zaskakują? Ci czytelnicy, którzy mieli już w swoim życiu doświadczenia z literaturą chłopską (że wspomnę tylko głośne w ostatnim czasie “Chłopki” czy “Saga o ludziach ziemi”),to doskonale zdają sobie sprawę, że postawione przeze mnie pytania nie są irracjonalne. “Listy z Rabarbaru” to debiutancki tom opowiadań Edwarda Redlińskiego wydany w 1967 roku, zdecydowanie mniej znany od głośnych powieści autora “Awans” i “Konopielka”. Bardzo ważny jednak w recepcji tamtych dzieł, jak i całej twórczości. Bo właśnie czytając utwory w kolejności wydawania, już w opowiadaniach zobaczymy pomysł pisarza na pierwszą część swojej kariery. Redliński pochodził z niewielkiej wsi niedaleko Białegostoku, ale opuścił ją, aby skończyć studia na Politechnice Warszawskiej i Uniwersytecie Warszawskim. Dlatego głównego bohatera “Listów z Rabarbaru” i narratora możemy utożsamiać z samym autorem (choć pisarz sprawnie uciekł od pisania wątków autobiograficznych 1:1) i jego pierwsze książki wpisują się w nurt chłopski. Niemniej opowiadania w przeciwieństwie do “Konopielki” nie mają stylu ironiczno-groteskowego, a realistyczny (reportażowy). To sprawia, że zderzenie tradycyjnej kultury chłopskiej (zacofania wiejskiego) z nowoczesnością (tu zdecydowanie szerzej przedstawioną) opisane bez ironii, zyskuje na wiarygodności. Dużo daje też to, że sam Redliński był tu bardzo na świeżo z życiem na białostockiej wsi początku lat 60. XX wieku i lepiej “czuł wieś”. Pisarz dostrzegł wady i zalety zarówno prowincji, jak i dużego miasta z tamtego okresu i znakomicie zdiagnozował ich problemy. Dlatego “Listy z Rabarbaru” trzeba traktować w kategoriach pewnej przepowiedni. Redliński pokazuje tu, że tradycyjna wieś nie jest w stanie na żadnym polu rywalizować z nowoczesnym miastem (czas akcji to lata 1955-1966) i ostatecznie czeka ją dramat (obecne masowe opuszczenie). “Listy z Rabarbaru” to również doskonały pejzaż Podlasia. Redliński na tak małej ilości tekstu pokazuje zdecydowanie dużo. Prezentuje realia życia na wsi białostockiej, warunków, w jakich żyło się w połowie XX wieku, relacji między ludźmi w małych społecznościach, ale również wśród członków jednej rodziny (patriarchalnej hierarchii, gdzie dziewczyna lub młodszy syn nie mogli liczyć na więcej). Najważniejsze jednak i najbardziej poruszające dla kogoś, którego więzy rodzinne (tak jak mnie) łączą ze wsią, było ukazanie relacji mieszkańców do ziemi, która była dla nich wszystkim (ona dawała im życie, spajała członków rodziny, porządkowała im świat) i dlatego byli oni gotowi na poświęcenie siebie (dosłownie) dla jej dobra, a odejście do miasta traktowane było jako rozpad najmniejszej cząstki społecznej. I to wszystko w odniesieniu do rzeczywistości w dużym mieście (Warszawa i Białystok). Wbrew pozorom dużo można wyciągnąć z tych kilku opowiadań, momentami napisanych gwarą podlaską, a nawet spróbować zrozumieć pokolenie naszych dziadków, które w zupełnie inny sposób patrzyło na świat. Szkoda, że tak późno wpadła w moje ręce.

Trochę zakurzony klasyk, do którego warto zajrzeć, mimo że przynosi i zachwyty, i rozczarowania. Autor nie miał do samego siebie ostrej redakcyjnej ręki. Pierwsze księgi to, owszem, prawdziwe arcydzieło - soczysty obraz dzieciństwa w wielokulturowym galicyjskim miasteczku, które niby to jest polskie, ale też austriackie, niemieckie i czeskie, wszystko miesza się w nim, i w rodzinie bohatera i w tekście, jak w tyglu; obserwacja świata dorosłych dziecięcymi oczyma jest przenikliwa, przejmująca i chwilami straszna, humor pięknie to kontrapunktuje - ale im dalej w dojrzewanie (kolejne księgi to kolejne lata nauki w gimnazjum),tym bardziej robi się "chłopacko" (w jak najgorszym sensie). Wciąż, także tu, w dalszych fragmentach trafiają się perełki - scena z filią burdelu na cmentarzu - ale książka robi się monotematyczna, narrator staje się tak skupiony na głównym bohaterze, że zaczyna gubić inne postacie, świat mu się nieprzyjemnie kurczu, a niestety, niestety, rosnący w chłopcu poeta niebezpiecznie przypomina grafomana. Z kolei targające galicyjskim Werterkiem pragnienie czystej miłości wpada w grubymi nićmi szyty kicz (bez należytego freudowskiego krytycyzmu). No więc tak: zacząć bardzo, bardzo warto, skończyć niekoniecznie. Za trzy pierwsze księgi dziesiątka.

doctorknitter

ocenił na610 miesięcy temu

Chamowo

Miron Białoszewski

Pozornie książka o niczym, ale wybitny poeta, nonkonformista i indywidualista żyjący na ogół nocą nawet z trywialnych zdarzeń tworzy fakty egzystencjalne. Zapis roku życia Białoszewskiego w nowym mieszkaniu przy ul. Lizbońskiej na Saskiej Kępie (prawobrzeżna Warszawa). Drobne zapiski o wszystkim, Bachu i oderwanym guziku, psach i dżemach, renesansie i warszawskich menelach, zniszczonych kirkutach i męczącym poszukiwaniu administracji, przyjaciołach, znajomych i robotnikach tynkujących lub naprawiających cieknące rury. Najmniej jest tu o własnej twórczości i tworzeniu. Nie ma nic o polityce (uff, wzór do naśladowania). Zapis osobistego życia indywidualisty i jego codzienności. A wszystko to zapisane prozą pozornie niedbałą, ale świadomie oszczędną i przez to bardziej przemawiającą do czytającego. Poza tym - to portret Warszawy i poety, który wałęsa się po niej nocami i dniami.

Czitti

ocenił na627 dni temu

O sobie

Krzysztof Kieślowski

To w zasadzie mikroautobiografia filmowa reżysera. Choć treściwa mimo wszystko, zwłaszcza o przemyślenia warsztatowe mistrza. Ciekawe, że Jerzy Stuhr - filmowo odkryty przez Kieślowskiego - napisał tak wiele autobiograficznych książek. Uwielbiam je, ale w zestawieniu z opisywaną pozycją, w zasadzie miniaturą, są jak autobiograficzna klęska urodzaju. POLECAM!

Marcus_Ponikowski

ocenił na83 lata temu

Jak być kochanym

Janusz Głowacki

W listopadowe wieczory sięgnąłem po tom felietonów autorstwa Pana Janusza Głowackiego. Było i śmiesznie i refleksyjnie, o życiu w PRL oraz w odległym Nowym Jorku. Przyznam, że lepiej czytało mi się teksty starsze, zwłaszcza z lat 70-tych XX wieku, w których Autor pozwalał sobie na inteligentne żarty ze świata filmu. Jak to zwykle bywa przy okazji takich wydawnictw zbiorczych pojawiają się dwa zastrzeżenia: o nierówny poziom tekstów oraz zarzut o niezrozumiałości niektórych felietonów. Cóż, czas jest nieubłagany, a słowo pisane ma to do siebie, że jest ono ulotne, zwłaszcza jeżeli nie dotyczy kwestii uniwersalnych, a związane jest z konkretnym miejscem i czasem. Ale dla ludzi ciekawych wszystkiego stanowi to zachętę, aby poznać kontekst i okoliczności stworzenia danego artykułu czy felietonu. Szkoda tylko, że nie zamieszczono miejsca i daty publikacji poszczególnych tekstów. Obiektywna „szóstka”.

Kedar

ocenił na62 lata temu

Mercedes-Benz. Z listów do Hrabala

Paweł Huelle

Uwielbiam tę opowieść. Opowieść tak prostą, a jednocześnie tak subtelną. Mimo że nie jest długa, rozwija wiele wątków, które snują się jak pajęczyny w jesiennym słońcu. Jedne są długie i wyraziste, niektóre krzyżują się ze sobą, a inne niespodziewanie urywają i nikną. Oddając hołd twórczości Bohumila Hrabala stworzył Paweł Huelle prawdziwą perełkę.

fafarat

ocenił na92 miesiące temu

Zabicie ciotki

Andrzej Bursa

Jak rozczłonkować nudę na czynniki pierwsze? Bursa w pełnej krasie. Mamy kata, kadłubki i cięcia. Kilka wieczorów pod znakiem trupa, który pojawia się i znika. Kto nie przelewał czasu przez wąwozy swoich palców, znikając w zbrodniczych planach zabicia egzystencjalnych rozterek? Może nie każdy, choć te stany są wszystkim nieobce. Widać, że proza Bursy lekko niedokończona ale pióro autora, choć mowa o trupie; wiecznie żyjące i wyjątkowe. Warto przeczytać.

pieswszajbie

ocenił na72 lata temu

Baltazar. Autobiografia

Sławomir Mrożek

Wypada na wstępie zaznaczyć, ze nie przepadam za książkami terapeutycznymi, a taką właśnie jest. Tak została pomyślana i Mrożek tego nie ukrywał. Ale. Muszę przyznać, że efekt przerósł moje oczekiwania. Widzimy zmagania człowieka z materią języka, z materią ciała i ducha. Przejdź tę drogę - czytelniku - i sprawdź, które ze zmagań jest najtrudniejsze! Poza listami, gdzie jest dużo procent Mrożka w Mrożku, ta książka jest warta grzechu.

Surpil

ocenił na81 rok temu

Skandal w Wesołych Bagniskach

Michał Choromański

"Wesołe Bagniska" Powtarzając za bohaterami - nazwa pod każdym względem nieodpowiednia, niestosowna i groteskowa. Nie ma w tym ani deka wesołości. To smutne skandale. Zdrady, samobójstwa, krętactwa. Paląca wina i obłęd. Osobiście nie jestem fanką tego utworu, ale jest on dobry. Zwyczajnie dobry. 6/10

πPi

ocenił na68 lat temu

Szczuropolacy. Podsłuchowisko

Edward Redliński

Właściwie to 8,5, połknąłem jednym tchem. Po pierwsze forma - cała opowieść to dialogi. Po drugie postacie - charakterystyczne, mocne zarysowane, prawdziwe. Ich motywacje i cechy naturalne. Po trzecie - opowieść prawie o niczym, ale wciąga i nie chce wypuścić. Po ostatnie - to się łyka a nie czyta.

Agios

ocenił na84 miesiące temu

Cytaty z książki Nikiformy

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Nikiformy