Mahatma Witkac

Joanna Siedlecka wykonała kawał świetnej pracy zbierając jeszcze żyjące osoby z otoczenia Witkacego i oddała im głos. Nie oceniała, nie podpowiadała, niczego nie sugerowała. Zebrała głosy, wspomnienia, wyimki, epokę, której nie ma z perspektywy osób, których epoka przeminęła. Opowieści o Witkacym są lekko nostalgiczne, ale częściej pokrywa je patyna niezrozumienia, interesowności, kompensacji własnej osoby. Witkacy jest tylko cieniem, który niejednej osobie mocno przemodelował życie, ale który jednak jawi się bardzo osobnym, niezrozumiałym, a przecież rozmówcami byli mu najbliżsi. To jest kolejna książka, do której wróciłem po latach i oceniłem ją dużo lepiej. Moje pierwsze obcowanie z nią było po lekturze Jaśniepanicza o Gombrowiczu, o którym to pisarzu wiedziałem praktycznie wszystko i sporo innych rzeczy czytałem na jego temat. W przypadku Witkacego zrobiłem błąd, ponieważ założyłem, że reportaż biograficzny może być również dobrym wprowadzeniem do życia głównej postaci. Oj, trochę trudna sprawa. Mało tego, nie warto również próbować spamiętać i uporządkować sobie rozmówców, jest ich zbyt wielu i prędzej czy później tworzą trochę nijaką i szarą masę, z której wyłaniać się poczynają cechy wspólne, które niestety nie są zaletami. Oczywiście jest kilka wyjątków, o jak żona Witkacego, czy przyjaciel, który również ratował jego spuściznę. Świetna lektura, która mnie oczarowała, do której na pewno jeszcze wrócę. Po więcej zapraszam do mojej recenzji na kanale Sola Fabula

Joanna Siedlecka wykonała kawał świetnej pracy zbierając jeszcze żyjące osoby z otoczenia Witkacego i oddała im głos. Nie oceniała, nie podpowiadała, niczego nie sugerowała. Zebrała głosy, wspomnienia, wyimki, epokę, której nie ma z perspektywy osób, których epoka przeminęła. Opowieści o Witkacym są lekko nostalgiczne, ale częściej pokrywa je patyna niezrozumienia,...

To nie jest klasyczna biografia, a reporterska, bardzo wciągająca literacka relacja o Witkacym. A o Nim, ze względu na osobowość oraz złożoność psychiki, można bez końca. Nie wiem tylko, w jakim celu tytułem "wstępu" zamieszczono laurki i peany, odnoszące się do autorki. Twórczość p. Siedleckiej cenię, ale to dość pretensjonalny wydawniczy chwyt. Poza tym "zgrzytem" - mocne 6 za wartości poznawcze i dociekliwość.

To nie jest klasyczna biografia, a reporterska, bardzo wciągająca literacka relacja o Witkacym. A o Nim, ze względu na osobowość oraz złożoność psychiki, można bez końca. Nie wiem tylko, w jakim celu tytułem "wstępu" zamieszczono laurki i peany, odnoszące się do autorki. Twórczość p. Siedleckiej cenię, ale to dość pretensjonalny wydawniczy chwyt. Poza tym...

Uważam Witkacego za Geniusza. Książka Joanny Siedleckiej jest wspaniałą opowieścią o Witkacym. Opowieścią ludzi, bardzo Mu bliskich, ale także tych, którzy Witkacego znali słabo lub z przekazów rodzinnych czy towarzyskich. Autorka ocaliła od zapomnienia tak wiele szczegółów. Jestem dozgonnie wdzięczny.

Uważam Witkacego za Geniusza. Książka Joanny Siedleckiej jest wspaniałą opowieścią o Witkacym. Opowieścią ludzi, bardzo Mu bliskich, ale także tych, którzy Witkacego znali słabo lub z przekazów rodzinnych czy towarzyskich. Autorka ocaliła od zapomnienia tak wiele szczegółów. Jestem dozgonnie wdzięczny.

Od dawna na liście do przeczytania. Interesująca książka reportaż, choć po wznowionym z hukiem wydaniu spodziewałam się raczej uaktualnień szerszych niż daty śmierci rozmówców. Niemniej wciąga niesamowicie. Jeśli ktoś spodziewa się zwykłej biografii to się zawiedzie, ta książka to nie kalendarium życia Witkacego, tylko zbiór opinii ludzi, którzy go znali. Pamięć ludzka bywa zawodna, więc dobrze, że zostało to spisane zawczasu, póki uczestnicy wydarzeń mogli jeszcze o tym opowiedzieć. O niezwykłym Artyście, który wyprzedził swoje czasy, wizjonerze, człowieku, który nigdy nie dał się zaszufladkować. I płatał figle nawet po śmierci, nie tylko w kwestii swojego pochówku, ale też "finansując" dalsze życie nawet tych, którzy za nim nie przepadali.

Od dawna na liście do przeczytania. Interesująca książka reportaż, choć po wznowionym z hukiem wydaniu spodziewałam się raczej uaktualnień szerszych niż daty śmierci rozmówców. Niemniej wciąga niesamowicie. Jeśli ktoś spodziewa się zwykłej biografii to się zawiedzie, ta książka to nie kalendarium życia Witkacego, tylko zbiór opinii ludzi, którzy go znali. Pamięć ludzka bywa...

„Mahatma” tak o sobie zwykł mówić - „wielka dusza”, „wielka jaźń”?
Reportaż z 1992 roku o Stanisławie Ignacym Witkiewiczu z perspektywy ludzi, którzy go znali, mieli okazję rozmawiać, czy nawet przyjaźnić się - w 1992 to już nie lada wyzwanie! Tylko, czy to tak naprawdę o nim? Jeśli ktoś szukałby tu nieznanych faktów z życia, nie doszuka się sensacji - ale jeśli ktoś chce zobaczyć, jak jego „wielki duch” żył w ludziach w trakcie życia i po śmierci, a podarowane dzieła ratowały życie - to pozycja idealna.

„Uroczy” (tak wiele zdrobnień imion i przydomków) opis społeczeństwa przed i po II Wojnie Światowej. Zwykłe życie, niezwykłych ludzi, którzy mieli okazje poznać fantastycznego twórcę, ekscentrycznego egoistę i wiecznie żywego ducha - którego wizja i czar rozbrzmiewają w ocalałych dziełach.

„Mahatma” tak o sobie zwykł mówić - „wielka dusza”, „wielka jaźń”?
Reportaż z 1992 roku o Stanisławie Ignacym Witkiewiczu z perspektywy ludzi, którzy go znali, mieli okazję rozmawiać, czy nawet przyjaźnić się - w 1992 to już nie lada wyzwanie! Tylko, czy to tak naprawdę o nim? Jeśli ktoś szukałby tu nieznanych faktów z życia, nie doszuka się sensacji - ale jeśli ktoś chce...

Kristo - krótko.
Trudno jest ocenić kolejne już wydanie znanej książki pani Siedleckiej, bo o ile pierwotna treść się broni, to mimo zapowiedzi najnowsze wydanie nie zweryfikowało i nie zaktualizowało wielu informacji i sądów pisanych pod koniec lat 80, kiedy Witkacego trudno było jeszcze godnie upamiętnić. Autorka zdążyła wtedy porozmawiać z kilkudziesięcioma osobami pamiętającymi Witkacego tuż przed ich śmiercią (dodatkowe przypisy z datami śmierci) i to było bardzo cenne. Jednak dodane teraz rozdziały o wierszykach i przekleństwach Witkacego nie były niezbędne, czytelnik wolałby się dowiedzieć np. czy jakaś willa chyląca się ku upadkowi pod koniec PRL jeszcze istnieje, została wyremontowana, czy też zburzona? Czy Muzeum Tatrzańskie nadal nie chce przyjmować do swoich zbiorów "witkaców", czy przeciwnie - ma np. już dział poświęcony Witkacemu? Sprawę fałszywego pochówku na Pęksowym Brzysku autorka pociągnęła do 1994 roku, ale czy coś było dalej? Jak obecnie wygląda cmentarz na Polesiu?
Dalece to wszystko nie satysfakcjonujące, no i momentami ciężko się czyta, gubiąc w skomplikowanych koligacjach rodzinnych...

Kristo - krótko.
Trudno jest ocenić kolejne już wydanie znanej książki pani Siedleckiej, bo o ile pierwotna treść się broni, to mimo zapowiedzi najnowsze wydanie nie zweryfikowało i nie zaktualizowało wielu informacji i sądów pisanych pod koniec lat 80, kiedy Witkacego trudno było jeszcze godnie upamiętnić. Autorka zdążyła wtedy porozmawiać z kilkudziesięcioma osobami...

Na pewno o nim słyszał[]ś. Na pewno go czytał[]ś. Ale jestem równie pewna tego, że ta książka da Ci zupełnie inny, świeższy, zaskakujący obraz tego człowieka.

Joanna Siedlecka maluję obraz Witkacego przez pryzmat ludzkich oczu. Oczu, które widziały go i dobrze znały, a po wielu latach zechciały się tymi wspomnieniami podzielić. Dlatego może lepiej powiedzieć, że jest to książka o tym, jak Witkacy był widziany, a nie jaki po prostu był.

Nie jest to także zwykła biografia, a jak sama autorka pisze - książka reporterska. To bardzo dobre określenie, ponieważ faktycznie życie tej niezwykle intrygującej postaci jest przedstawione nie w suchych faktach, lecz w barwnych wspomnieniach i opowieściach.

Styl tworzenia książek Joanny Siedleckiej jest szczególnie wyjątkowy, gdyż opiera się on na bezpośrednim oddaniu głosu innym ludziom. Pozwala, by opowieść samoistnie płynęła, a sama pozostaje w cieniu, nie ingerując w te - nieraz jakże intymne - wspomnienia.

Oprócz wiodącej postaci, książka ta wyraźnie ukazuje także lata, w jakich przyszło jej żyć. I jest to przedstawienie bardzo dobitne, brutalne, naturalistyczne. Czasy ,,zbydlęcenia", społecznej ślepoty, upadku inteligencji i zachwiania tradycji. Wiele osób może ten obraz różnie interpretować, lecz pewne jest to, że Siedlecka motywuje podświadomie do tej interpretacji. Pokazuje i zmusza do widzenia.

Równie dobrze przedstawia portrety swoich rozmówców. W ogromnej części - kobiet. Ich życia, mniej lub bardziej, splecione z życiem Witkacego ukazują różne dramaty i scenariusze. Niezmienne jest jednak to, że autorka maluję to wszystko w niezwykły sposób.
,,Siedlecka jest mistrzynią portretu psychologicznego, wrażliwym, przejętym malarzem nastroju, klimatu, atmosfery, naszych wewnętrznych stanów i usposobień" - pisał o niej Kapuściński. Trzeba przyznać, że te słowa idealnie ją opisują.

A książka, którą poszerzyła w nowym wydaniu o kolejne rozdziały, w interesujący i niebanalny sposób opisuje Witkacego. Jego bycie... I niebycie.
Polecam!

Na pewno o nim słyszał[]ś. Na pewno go czytał[]ś. Ale jestem równie pewna tego, że ta książka da Ci zupełnie inny, świeższy, zaskakujący obraz tego człowieka.

Joanna Siedlecka maluję obraz Witkacego przez pryzmat ludzkich oczu. Oczu, które widziały go i dobrze znały, a po wielu latach zechciały się tymi wspomnieniami podzielić. Dlatego może lepiej powiedzieć, że jest to...

Lubicie czytać książki biograficzne w formie reportażu? Jeśli tak to książka "Mahatma Witkac" Joanny Siedleckiej z pewnością przypadnie wam do gustu.
To rozszerzone wydanie zachwyca pięknymi fotografiami oraz dodatkowymi rozdziałami. Autorka stworzyła dzieło godne na miarę Witkacego. Ze wspomnień tych, którzy go znali, którzy go pamiętają, wyłania się niezwykła postać człowieka pełnego wrażliwości, głębi, mądrości, samotności, wciąż za mało docenianego, jakby osadzonego nie w tym miejscu, i nie w tym czasie.

"Nie trafią księgi moje pod strzechy,
bo żadnych strzech już nie będzie.
Nie będzie z tego żadnej pociechy,
bo tylko świństwo rozpełznie się wszędzie"

Czyż nie prorocze stały się jego słowa?

Uwielbiam czytać biografie, wspomnienia osób o tych, którzy już odeszli. Nie wiedziałam czego mam się spodziewać, gdy sięgnęłam po tę książkę. Nie myślałam, że tak mnie wciągnie. Odkrywałam strona po stronie życie Witkacego, jego niestandardową osobowość i coraz bardziej czułam jak staje mi się bliski. Czytając o nim jednocześnie poznajemy osoby, którym autorka udzieliła głosu w swojej książce. Wiele intymnych wspomnień pozwala nam poczuć jakbyśmy odkrywali kawałek czyjegoś życia, które nie dla każdego jest dostępne. A właśnie poprzez swoją publikację, autorka zaprasza nas do odkrywania tajemnicy życia Witkacego.

Polecam!!!

Lubicie czytać książki biograficzne w formie reportażu? Jeśli tak to książka "Mahatma Witkac" Joanny Siedleckiej z pewnością przypadnie wam do gustu.
To rozszerzone wydanie zachwyca pięknymi fotografiami oraz dodatkowymi rozdziałami. Autorka stworzyła dzieło godne na miarę Witkacego. Ze wspomnień tych, którzy go znali, którzy go pamiętają, wyłania się niezwykła postać...

Dokładnie jak w opisie- książka pasjonująca. Widać ogrom pracy reporterskiej i doskonały styl pisania. Anegdoty, wspomnienia, fotografie i cytaty opracowane w bardzo interesujący sposób, trochę jak pikantne ploteczki ale z absolutną rzetelnością dziennikarską. Krok po kroku poznajemy piekielnie zdolnego erudytę który nie potrafi się odnalezć w świecie, w którym żyje. Szuka natchnienia w alkoholu, narkotykach, romansach i bibkach a znajduje go przy ukochanej żonie. A potem błędne koło zamyka się i Witkac wraca do szukania wrażeń. Dzisiaj pewnie poszedłby na terapię, znalazł spokój a zatracił niepowtarzalność. Książka absolutnie warta przeczytania!

Dokładnie jak w opisie- książka pasjonująca. Widać ogrom pracy reporterskiej i doskonały styl pisania. Anegdoty, wspomnienia, fotografie i cytaty opracowane w bardzo interesujący sposób, trochę jak pikantne ploteczki ale z absolutną rzetelnością dziennikarską. Krok po kroku poznajemy piekielnie zdolnego erudytę który nie potrafi się odnalezć w świecie, w którym żyje. Szuka...

Wspaniała praca reporterska Pani Joanny Siedleckiej, która napisała biografię Witkacego poprzez relacje ludzi i miejsc związanych ze Stanisławem Witkiewiczem.
Zrobiła to w ostatniej chwili, aby ocalić pamięć o malarzu, pisarzu i antykomuniście. Jej rozmówcy mieli ponad 80, a czasem ponad 90 lat.
Dlatego we wstępie do wydania książki z 2014 roku autorka pisze:
"W kolejnym już wydaniu Mahatmy Witkaca chciałam dodać tylko, że większość moich rozmówców już nie żyje. Tak że dziś moja reporterska książka byłaby po prostu niemożliwa. Temat "Witkacy" przeszedł wyłącznie w ręce historyków literatury. Zdążyłam w ostatniej chwili".

Wspaniała praca reporterska Pani Joanny Siedleckiej, która napisała biografię Witkacego poprzez relacje ludzi i miejsc związanych ze Stanisławem Witkiewiczem.
Zrobiła to w ostatniej chwili, aby ocalić pamięć o malarzu, pisarzu i antykomuniście. Jej rozmówcy mieli ponad 80, a czasem ponad 90 lat.
Dlatego we wstępie do wydania książki z 2014 roku autorka pisze:
"W kolejnym...