Wybór. Przetrwać niewyobrażalne i żyć

Kiedy miała 16 lat, dr Mengele kazał jej tańczyć w obozowym baraku.
Piekło Auschwitz przetrwała dzięki światłu, które pielęgnowała w swoim sercu.
Ocalona szukała usprawiedliwienia dla swojego istnienia.
Przez lata wypierała traumę, by w końcu się z nią zmierzyć, przebaczyć i pozwolić wygrać życiu.
Żona, matka trojga dzieci, kobieta niezłomna!

Moja imienniczka - Edith Eger.

Dziś ma 98 lat i jako doktor psychologii jest znaną na całym świecie specjalistką od leczenia stresu pourazowego. W książce „Wybór” dzieli się swoim traumatycznymi przeżyciami i procesem zdrowienia. Otwiera serce, by uświadomić, że „najgorsze jest to więzienie, które mamy we własnym umyśle, a klucze do niego znajdują się w naszej kieszeni”.

Całym swoim życiem i historiami swoich pacjentów udowadnia, że przeszłość, nawet najbardziej traumatyczna, nie definiuje i nie determinuje naszego życia.

Mnie samą inspiruje i motywuje, by żyć w poczuciu wolności i godności. Uświadamia, że ZAWSZE - niezależnie od sytuacji - MAMY WYBÓR! Możemy podjąć decyzję, która potwierdzi naszą duchową niezależność.

Według mnie to lektura obowiązkowa!

Kiedy miała 16 lat, dr Mengele kazał jej tańczyć w obozowym baraku.
Piekło Auschwitz przetrwała dzięki światłu, które pielęgnowała w swoim sercu.
Ocalona szukała usprawiedliwienia dla swojego istnienia.
Przez lata wypierała traumę, by w końcu się z nią zmierzyć, przebaczyć i pozwolić wygrać życiu.
Żona, matka trojga dzieci, kobieta niezłomna!

Moja imienniczka - Edith...

Przeszłość. Życie Edith nie należało do najłatwiejszych. Szykanowana przez rówieśników z powodu żydowskiego pochodzenia, nie zaznawała też wiele ciepła w domu, gdzie rodzice żyli bardziej obok siebie niż ze sobą. Ucieczką stał się balet – taniec pozwalał jej wyrażać siebie. Lecz i to zostało jej odebrane, gdy wraz z rodziną trafiła do Auschwitz…

Trauma. Koszmar, który przetrwała, naznaczył jej dalsze życie. Odcisnął piętno na sposobie myślenia. Widziałam jej zagubienie – szczególnie wtedy, gdy była przekonana, że panuje nad sytuacją. Próbowała żyć teraźniejszością, lecz jak to zrobić, gdy przeszłość wciąż pozostaje nieprzepracowana? Jak budować zdrowe relacje, kiedy demony próbują je zatruć?

Autorka nie boi ukazać się prawdziwej siebie. Uzewnętrznia się, dzieli tym, co grało jej w duszy i niepokoiło umysł. Nie usprawiedliwia błędów. Jest zarówno delikatna jak i surowa, choć obierane przez nią słowa hipnotyzują. Powodują, że nawet gdy czujesz, że musisz odwrócić wzrok, to i tak oczy uważnie śledzą tekst.

Wyzwolenie. Ta książka to nie tylko spojrzenie koszmarowi w oczy Edith, lecz także próba rozgrzeszenia się z dawnych decyzji i zachowań. Dr Eger wykorzystuje wspomnienia, by nieść z nich mądrość i doświadczenie, pomagające w terapiach i wystąpieniach.

Nie ma tu pouczania ani wyniosłości. Przytłoczenie treścią jest zupełnie niemozliwe. Historie pacjentów, splecione z refleksjami, nie wymuszają przemyśleń – one przychodzą same. Często kiwałam głową w zgodzie, nieraz zatrzymywałam się na dłużej, dopasowując te słowa do własnych doświadczeń i próbując przenieść je do życia. A wraz z głównym wątkiem pojawia się uświadomienie cennej lekcji, o której nieraz wspomina dr Eger: że nigdy – przenigdy – nie powinniśmy umniejszać własnego cierpienia. Nawet jeśli inni, jak nam się wydaje, mają gorzej, mamy prawo przeżywać swoje tragedie i roztrząsać je, zanim na nowo się poskładamy.

Każde doświadczenie zostawia ślad – i każdy z nich zasługuje na uważność.

Przeszłość. Życie Edith nie należało do najłatwiejszych. Szykanowana przez rówieśników z powodu żydowskiego pochodzenia, nie zaznawała też wiele ciepła w domu, gdzie rodzice żyli bardziej obok siebie niż ze sobą. Ucieczką stał się balet – taniec pozwalał jej wyrażać siebie. Lecz i to zostało jej odebrane, gdy wraz z rodziną trafiła do Auschwitz…

Trauma. Koszmar, który...

Wybitna

Wybitna

Autobiograficzna opowieść kobiety, która przetrwała Auschwitz. Wstrząsające i wręcz surrealistyczne opisy czasów wojny to trudne, lecz ważne rozdziały. W dalszych są długie opisy prowadzonych przez autorkę psychoterapii, które mnie kompletnie nie ciekawią.

Autobiograficzna opowieść kobiety, która przetrwała Auschwitz. Wstrząsające i wręcz surrealistyczne opisy czasów wojny to trudne, lecz ważne rozdziały. W dalszych są długie opisy prowadzonych przez autorkę psychoterapii, które mnie kompletnie nie ciekawią.

Świetna książka. Do przeczytania dla każdego.

Świetna książka. Do przeczytania dla każdego.

Wspaniała opowieść o kobiecie, która przetrwała w obozie w Auschwitz. Opowieść o tym jak przetrwać najgorsze, co w życiu może nas spotkać, o myśleniu, że wszystko zależy od tego jak mózg kieruje naszymi myślami i o tym, że jeśli przetrwamy obecną sytuację, to przetrwamy wszystko.

Wspaniała opowieść o kobiecie, która przetrwała w obozie w Auschwitz. Opowieść o tym jak przetrwać najgorsze, co w życiu może nas spotkać, o myśleniu, że wszystko zależy od tego jak mózg kieruje naszymi myślami i o tym, że jeśli przetrwamy obecną sytuację, to przetrwamy wszystko.

Dla mnie aczytalna w częściach poobozowych. Styl absolutnie nie do zniesienia, podejścia do traum nie oceniam, bo go nie rozumiem. Czy ma dobre przesłanie i może zmienić czyjeś życie? Prawdopodobnie tak, ale nie moje.

Dla mnie aczytalna w częściach poobozowych. Styl absolutnie nie do zniesienia, podejścia do traum nie oceniam, bo go nie rozumiem. Czy ma dobre przesłanie i może zmienić czyjeś życie? Prawdopodobnie tak, ale nie moje.

Ta książka zmieniła moje podejście do życia. Warto do niej podejść z otwartym umysłem.

Ta książka zmieniła moje podejście do życia. Warto do niej podejść z otwartym umysłem.

„Łatwiej jest obwiniać kogoś o swój ból, niż wziąć odpowiedzialność za to, by przestać być ofiarą.”

W 1944 roku szesnastoletnia wówczas autorka została wraz z rodziną wywieziona do Auschwitz. Udało jej się przetrwać. Została uznaną na całym świecie panią psycholog i pomaga ofiarom traum, przemocy, żołnierzom z zespołem stresu pourazowego. Chętnie dzieli się swoimi przeżyciami z obozu.

Książka Edith Eger zrobiła na mnie ogromne wrażenie. W opisie została porównana do „Człowieka w poszukiwaniu sensu” Viktora Frankla. Może faktycznie podobieństwo istnieje, ale moim zdaniem jedynie temat jest taki sam, ale sposób przekazania swoich doświadczeń i swojej historii się różni. „Wybór” to książka wyjątkowa. Doktor Edith Eger wyjaśnia, dlaczego często jesteśmy więźniami własnego umysłu i mówi, jak można dokonać wyboru wolności.

Książka nie jest typową literaturą obozową. Oczywiście znajdziemy tutaj opis pobytu w kolejnych obozach i samego wyzwolenia, ale najważniejsze jest tutaj to, co działo się później. Doktor Eger opisuje spotkania z różnymi ludźmi, opisuje proces leczenia ich traum i lęków. A czasami trwa to naprawdę bardzo długo, bo wiele lat. Ale zawsze warto. Spotkania z nią to dla jej pacjentów wybór. Ona daje im klucz do rozwiązania, ale od nich samych zależy, w jaki sposób tego klucza użyją. Pokazuje, że dotarcie do źródła traumy to jedno, ale nie zawsze można z niej wyjść do końca. Można jednak nauczyć się żyć teraźniejszością, a przeszłość zostawić za sobą.

Jest to naprawdę świetna książka i warto ją przeczytać. A każdy powinien to zrobić. Nie tylko osoby interesujące się tematyką obozową i psychologią, ale każdy. Bo ludzie są bardzo różni, inaczej reagują na te same zdarzenia i to, co jednemu udaje się w ciągu kilku dni, drugiemu nie uda się przez lata. Warto spojrzeć na życie z innej perspektywy i poznać metody, jakimi można osiągnąć szczęście, zadowolenie, pogodzić się z samym sobą i spojrzeć na siebie pod innym kątem niż dotychczas. Polecam!!!

„Łatwiej jest obwiniać kogoś o swój ból, niż wziąć odpowiedzialność za to, by przestać być ofiarą.”

W 1944 roku szesnastoletnia wówczas autorka została wraz z rodziną wywieziona do Auschwitz. Udało jej się przetrwać. Została uznaną na całym świecie panią psycholog i pomaga ofiarom traum, przemocy, żołnierzom z zespołem stresu pourazowego. Chętnie dzieli się swoimi...

Przymierzałam się kilka razy do przeczytania książki i nie żałuję. Bardzo mnie poruszyła, podobał mi się sposób w jaki zostałam poprowadzona przez całą historię. Wiele z niej wyniosłam i dała mi mocno do myślenia. Zdecydowanie warto przeczytać.

Przymierzałam się kilka razy do przeczytania książki i nie żałuję. Bardzo mnie poruszyła, podobał mi się sposób w jaki zostałam poprowadzona przez całą historię. Wiele z niej wyniosłam i dała mi mocno do myślenia. Zdecydowanie warto przeczytać.