Klasa 1b. Nowy w klasie 1b

Świetna dla dzieci jak i rodziców oraz nauczycieli.Książka dla dzieci moim zdaniem od 4-latków do około 3 klasy.Opisuje przygody klasy 1b.Dokładniej zabawę w tajemniczego przyjaciela.Każdy uczeń losuje osobę z klasy, dla której musi zrobić coś miłego.Pomysł z ta zabawą wykorzystała też Wychowawczyni w klasie mojego Dziecka.Książka i pomysł mega pozytywne.Książka niedługa i przyjazna.Polecam całą serię napisaną przez Helenę Bross o Klasie 1B.

Pomysłowo napisana książka o Zdziwionkach (jak to pisze to mam uśmiech na twarzy),którzy po prostu dziwią się wielu napotkanym rzeczom. Ciekawy pomysł z kaszą pustaszką na śniadanie, której nie ma, a w szczególności niektórym zdziwionkom przypadła do gustu:) Książka opowiada historię, jak kuzyn Zadziwiak, może zadziwić rodzinę Zwidzionków gruszkami, które rosną na wierzbie:). Śmieszna historia z ładnymi ilustracjami. Z tej serii są jeszcze bajki o dąsaczach, wścibionkach , śmiechołkach .

Wizualnie nie za bardzo mi się spodobała na pierwszy rzut oka, wydawała się też za długa i zbyt dorosła dla moich przedszkolaków, ale nic bardziej mylnego, parzyli w nią z ogromnym zainteresowaniem, gdyż książeczka opowiada fajną historię i jest ładnie i ciekawie napisana. Maja, uczennica klasy 1b, nie przepada za czytaniem, jednak wszystko się zmienia, kiedy niewinna zabawa na trampolinie kończy się wypadkiem. Z początku nie specjalnie polubiłam główną bohaterkę, zwłaszcza po tym, jak potraktowała Oskara i aż się ciśnie na usta, że dostała za swoje. Ale podobała mi się przemiana dziewczynki. No może jeszcze powinna przeprosić. Szkoda, że tego zabrakło. Ale jej książkowa metamorfoza pokazuje młodym, że nie watro się poddawać i zniechęcać, trzeba wciąż próbować.

Co zrobić kiedy zaginął ci ukochany kot? Autorka przedstawia nam wiele pomysłów, co w takiej sytuacji zrobiłyby dzieci. Bardzo ciekawa, ciepła i pełna koncepcji książeczka. Na końcu tekstu znajdziemy słowniczek młodego czytelnika oraz aktywizujące zadanie do wykonania. Publikacja dostosowania dla dzieci, które już czytają (wieku 6+) i chcą się doskonalić w swoim czytaniu - duża czcionka z pewnością im to ułatwi.

Takie książeczki powinny często trafiać w ręce najmłodszych czytelników. Nasi ulubieńcy uczą się czytać i poznają właściwe zachowanie. Lubię takie historyjki i bardzo miło spędziłem czas z tą lekturą. Można się z niej dowiedzieć, że szkoła nie jest taka straszna, a nauczyciele nie są groźni. W szkole można przenocować lub spędzić czas na świetnych zabawach integracyjnych. Wszystko pod czujnym okiem nauczycieli dbających o komfort i bezpieczeństwo dzieci. Czy taka powinna być współczesna szkoła? Myślę, że tak. Zresztą zbiegiem okoliczności ta pozycja trafiła właśnie do mnie w momencie, gdy podobna noc niedawno odbyła się w naszej szkole. Wszyscy uczestnicy byli zadowoleni i chętnie ponownie wzięliby udział w takim wyzwaniu.

"Zbawcy książek" Agnieszki Stelmaszczyk to kolejna książeczka z serii "Już czytam" opowiadająca o Tosi, Kasi, Marcinie i Tomku, którzy pomagają Pani Sylwii (bibliotekarce ze szkolnej biblioteki) odnaleźć niszczyciela książek. Akcja wciągająca, słowniczek trudnych wyrazów znajdujący się na końcu pomaga dziecku wzbogacić słownictwo. Moja córka jest tą serią zachwycona i coraz częściej sama czyta. Gorąco polecam!

Do treningu samodzielnego czytania; książeczka ma fajny, wakacyjny klimat i przyjemne dla oka ilustracje. Wakacyjna przygoda, domek na drzewie, truskawkowe lato, Księga Tajemnic, Bractwo Letniej Przygody, przyjaciółki, rozwiązywanie zagadek i tajemnic - to wszystko sprawi, że młody czytelnik (a może bardziej: czytelniczka) nie będzie się nudził;)

W mieście Humorki gościmy po raz trzeci, tym razem u państwa Dąsaczy. Jak samo nazwisko wskazuje, atmosfera może być "naburmuszona" :) I rzeczywiście. Wezwano nawet doktora. Przyznam, że dawno tak nie rozśmieszyła mnie scena, kiedy panna Dąsacz strzela fochami. Już dla tej tylko ilustracji i epizodu, warto sięgnać po tę książkę. Znajdziecie też przepis na pokonanie "nadąsania", z którego można skorzystać, kiedy tylko poczujecie, że się zbliża. Wiem już czego brakuje, podczas czytania... dalszego ciągu. Opowiadanie wydaje się za krótkie, bo chciałoby się jeszcze poczytać więcej :)Polecam. malewielkieksiazki.blogspot.com/

Przyjemna historyjka dla tych dzieci, które rozpoczynają przygodę z czytaniem. Dorosły lektor też nie będzie zgrzytał zębami podczas lektury. Proste słownictwo, ciekawe przygody, a to wszystko okraszone zabawnymi ilustracjami. Tematyka też może zaciekawić – mieszczuchy się dowiedzą, jak wygląda życie w obozie harcerskim. I kto to jest ten druh. I dlaczego nie ma łazienki. Zatem polecam, życząc udanego spędzenia czasu z książką w ręce.

Umiejętność czytania to jedna z ważniejszych umiejętności jakie posiada człowiek. Kilkadziesiąt lat temu jedynie najzamożniejsi ludzie i ci pochodzący ze szlacheckich rodów posyłali swoje dzieci (lub raczej swoich synów, gdyż dziewczynki, jak wiadomo, były przyuczane do bardziej trywialnych obowiązków) do szkoły, aby tam nauczyły się czytać. Dzisiaj nikt nie wyobraża sobie, aby któreś dziecko miało pozostać analfabetą. Dzięki umiejętności czytania świat staje się otwartą księgą i od tego momentu człowiek, jeśli tylko będzie chciał, może zdobyć całą zapisaną wiedzę. Bardzo często zdarza się, że małe dzieci, 4 – 5 - latki, dzięki zabawie z rodzicami, dziadkami, czy starszym rodzeństwem nabywają umiejętność czytania mimochodem, nawet nie wiedząc, kiedy i w dodatku zupełnie bez wysiłku! Kiedy robimy coś dla przyjemności, ot po prostu bawiąc się tym, bez przymusu i obowiązku, to efekty takiej „nauki” są dużo większe! I oto właśnie w nauce chodzi ;-) Od jakiegoś czasu na polskim rynku wydawniczym pojawiają się, chciałoby się rzec, jak grzyby po deszczu, kolejne książki do wczesnej nauki czytania. Większość z nich to naprawdę świetne propozycje. Jedne kładą nacisk na literowanie, inne na sylabizowanie, a jeszcze inne na czytanie globalne. Nakładem Wydawnictwa Debit ukazała się seria do nauki czytania: „Czytamy bez mamy”. Seria składa się z trzech poziomów: I Pierwsze kroki – dla dzieci, które zaczynają czytać, II Krok po kroku – dla dzieci, które już samodzielnie czytają oraz III Wielkie kroki – dla pożeraczy książek. Zadaniem pierwszego poziomu jest wspierać dzieci przy pierwszych próbach samodzielnego czytania. Do tej pory na tym poziomie ukazało się sześć pozycji. Dwie książki z tego poziomu „Wizyta w bibliotece” oraz „Wycieczka do zoo” autorstwa Clemence Masteau opowiadają o przygodach klasy pierwszej, a szczególnie dwojga uczniów tej klasy: Oli i Leona. Zarówno wizyta w bibliotece, jak i zoo jest ciekawa, barwna i zainteresuje każdego przedszkolaka. Dzieci będą chciały same zacząć czytać :-) Myślę, że seria „Czytam bez mamy” będzie dobrą propozycją dla 5 – 6 – latków. Historyjki o pierwszoklasistach są napisane prostym językiem, na każdej stronie znajduje się duża kolorowa ilustracja oraz 3 – 4 zdania opowiadające o przedstawionej sytuacji. Świetną pomocą na tym poziomie jest wykorzystanie metody sylabowej, gdyż każdy wyraz jest podzielony na sylaby za pomocą kolorów. Takie zabieg ułatwia czytanie i sprawia, że mały Czytelnik może w czasie fantastycznej zabawy nauczyć się czytać! Na końcu książki znajduje się kilka zadań dotyczących treści przeczytanego opowiadania. Dzięki zadaniom dziecko przy pomocy dorosłego może sprawdzić czy dobrze zapamiętało treść, ale przede wszystkim jest to niezwykle ważna wiadomość dla dorosłego o tym, czy dziecko posiadło umiejętność czytania ze zrozumieniem, co jest przecież istotą czytania. Serdecznie polecam! www.ksiazkowelove.wordpress.com

Całkiem przyjemne opowiadania. Co prawda dziecko nie czytało ich samodzielnie, więc nie umiem stwierdzić, czy ośmiolatek się nimi zachwyci. Natomiast bez wątpienia mogę napisać, że przedszkolak słuchał z uwagą, przejęty losami bohaterów, którym z wypiekami na policzkach kibicował, gdy łapali przestępców. Książka uczy nowych słówek, a te trudniejsze są po każdej historii wyjaśniane w słowniczku. Polecam.

Moja córka jest jak typowy Polak, który najbardziej lubi te piosenki, które już słyszał. E. chce żeby jej czytano w kółko te same bajki do momentu, aż zna je na pamięć słowo po słowie a nawet dłużej. Staram się to przełamywać i co i rusz podsuwam jej nowe pozycje. Amelka zdała egzamin. Dołaczyła do przedspaniowego kanonu. Historia jest prościutka, ale przecież taka ma być dla trzylatków. Bohaterowie sympatyczni. Niewątpliwie plusem są ilustracje. Szczególnie oczy Amelki przypominają mi jakąś ilustrację z mojego dzieciństwa, ale za nic nie mogę sobie przypomnieć jaką (Macie jakiś pomysł? Dziewczynka na tamtym rysunku była chyba blondynką…). E. też ogląda je z przyjemnością i następnego dnia po tym, jak czytałyśmy książeczkę zażyczyła sobie taką fryzurę, jak ma Amelka (trzy koczki na głowie). Dałam radę zrobić! Sporo było też śmiechu przy zaklęciach Amelki – proste dwuwierszowe rymowanki. E. strasznie się śmiała powtarzając je (np. Szyrli-myrli, puch z poduszek! Książki, bądźcie niczym puszek!). Niewykluczone, że sięgniemy po pozostałe książeczki z tej serii. Recenzje tej ksiązki i innych pozycji (też dla dzieci) są również dostępne na moim blogu: http://barakudatoja.blogspot.com/

Zachęcenie dzieci do samodzielnego czytania wymaga sięgania po interesujące książki z przygodami ich rówieśników. Takie książki powinny zawierać wciągającą fabułę, przemycać wiedzę i być źródłem dobrej zabawy. Do tego musi posiadać takie cechy jak duża czcionka, interesujące ilustracje oraz zawierać słownik i zadania pozwalające dzieciom na wykorzystanie zdobytych informacji. Do takich czytanek na pewni należą książki z serii „Już czytam” z Wydawnictwa Zielona Sowa. „Upiorne andrzejki” Agnieszki Stelmaszyk z ilustracjami Anity Siwiec to opowieść o wróżbach andrzejkowych. Bohaterzy chodzą do małej wiejskiej szkoły, którą bardzo lubią. Ewelina i Lilka są zainteresowane opowieściami pani Wiesi (wychowawczyni) o andrzejkowych wróżbach. Jedną z wielu jest „wróżba dla odważnych”. Wymaga ona pójścia za wieś, przejścia przy strasznej walącej się chacie i czekania na młodzieńca. Wówczas należy spytać się go o imię. Takie samo imię będzie miał przyszły mąż. Dziewczynki mimo strachu wędrują w chłodny, jesienny wieczór. Słyszą podejrzane odgłosy, widzą duchy zbliżające się do nich. Atmosfera pełna napięcia, grozy zmienia się w humorystyczną scenkę, kiedy okazuje się, że to koledzy z klasy chcieli dziewczynkom spłatać psikusa. Ich złe intencje obróciły się przeciwko nim: Ewelina i Lilka pytają chłopców o imiona, a oni naiwnie je mówią, na co ucieszone dziewczynki odpowiadają: „No to już znam swojego przyszłego męża! – obwieściła z triumfem. – Może to ty nim będziesz! Zobacz! – rzekłam i zatoczyłam ręką szeroki łuk”. Po takim odkryciu chłopcy uciekają w popłochu. „Upiorne andrzejki” to lektura trzymająca w napięciu, które na koniec rozładowujemy sporą dawką śmiechu. Poza pokazaniem szkolnego życia, podziału na dziewczęcy i chłopięcy świat odkryjemy piękno wiejskiego życia, sielankę umożliwiającą dzieciom samodzielne chodzenie i wracanie ze szkoły, ponieważ miejscowość jest tak mała, że nikt nie może się zgubić, a do tego blisko znajduje się las. Przyroda jest na wyciągnięcie ręki. Całość wzbogacono interesującymi ilustracjami Anity Siwiec. Wielość kolorów, prostota form, niesamowita bliskość dziecięcego sposobu tworzenia i postrzegania świata sprawiają, że książka staje się atrakcyjna graficznie już dla przedszkolaka. Duża czcionka sprawi, że chętnie będą po nią sięgali uczniowie ćwiczący trudną sztukę samodzielnego czytania. „Upiorne andrzejki” to interesująca, pouczająca, pełna humoru oraz pomysłów czytanka dla najmłodszych. Pierwsze przygody z tą książką można rozpocząć już w przedszkolu. Prosty język sprawi, że będzie to przyjemna lektura do słuchania, a następnie wspólnego czytania z rodzicem, by później stać się pomocą w samodzielnym czytaniu. Książka jest napisana lekkim, prostym językiem. Zdanie w stronie czynnej sprawiają wrażenie bardzo ożywionej akcji. Polecam!

Świetna, choć niepozorna książeczka dla dzieci pokazująca plusy i minusy posiadania w domu zwierzątka. Uczy odpowiedzialności, konsekwencji związanych z podejmowaniem decyzji, empatii i opiekuńczości. Świetna już dla 1,5-2-letniego dziecka. Książka do której się wraca. Zresztą jak do wszystkich z tej serii.

"Mama po raz dziesiąty powiedziała, żeby Marcyś wyjął palce z buzi, że to niehigieniczne, że to bardzo brzydko wygląda oraz, że nie ma zamiaru tego powtarzać po raz jedenasty. Marcyś po raz dziesiąty odpowiedział mamie, że ona jak zwykle nie rozumie niczego, ani nawet tego, że Marcyś ma najlepiej wygimnastykowanego mleczaka ze wszystkich chłopaków i że potrafi go położyć całkiem na leżąco - o, tak. Albo w bok - o, tak..." 💗 Książka bardzo ciekawa, bardzo pięknie wydana i bardzo nas zachwyciła. Piękne ilustracje i piękna treść. Składa się z dwóch historyjek. Pierwsza to pewnie znana wszystkim rodzicom akcja po tytułem ruszający się mleczny ząb 😉 Rodzice próbują przekonać synka, że już czas najwyższy wyrwać ząbka. Mama chce jechać do dentysty, tata chce załatwić to sam, Marcyś chce gazu rozweselającego ... Nagle nie wiadomo kiedy mama wyciąga ząbka... Druga historia, bardziej bajkowa, to rozmowa mamy że ślimakiem. Ślimak podczas tej rozmowy dowiedział się, że mama nie wie co robić, gdyż chciała zabrać spod poduszki synka jego mleczaka i włożyć tam pieniążek, jednak ząbek zniknął, przepadł... Polecamy do wspólnego czytania...

Z wszystkich które posiadamy z serii, ta jest moim zdaniem najlepsza, najciekawsza,najpoczytniejsza, najbardziej rozpalająca wyobraźnie - wywołuje uśmiech. Nasz Mistrz L. najczęściej ją sobie wybiera na wieczorne czytanie. A kiedyś sam ją pewnie nie raz, nie dwa przeczyta jak się już dobrze nauczy literek Zdecydowanie polecamy