Klasa 1b. Nocowanko w szkole

W mieście Humorki gościmy po raz trzeci, tym razem u państwa Dąsaczy. Jak samo nazwisko wskazuje, atmosfera może być "naburmuszona" :) I rzeczywiście. Wezwano nawet doktora. Przyznam, że dawno tak nie rozśmieszyła mnie scena, kiedy panna Dąsacz strzela fochami. Już dla tej tylko ilustracji i epizodu, warto sięgnać po tę książkę. Znajdziecie też przepis na pokonanie "nadąsania", z którego można skorzystać, kiedy tylko poczujecie, że się zbliża. Wiem już czego brakuje, podczas czytania... dalszego ciągu. Opowiadanie wydaje się za krótkie, bo chciałoby się jeszcze poczytać więcej :)Polecam. malewielkieksiazki.blogspot.com/

"Mama po raz dziesiąty powiedziała, żeby Marcyś wyjął palce z buzi, że to niehigieniczne, że to bardzo brzydko wygląda oraz, że nie ma zamiaru tego powtarzać po raz jedenasty. Marcyś po raz dziesiąty odpowiedział mamie, że ona jak zwykle nie rozumie niczego, ani nawet tego, że Marcyś ma najlepiej wygimnastykowanego mleczaka ze wszystkich chłopaków i że potrafi go położyć całkiem na leżąco - o, tak. Albo w bok - o, tak..." 💗 Książka bardzo ciekawa, bardzo pięknie wydana i bardzo nas zachwyciła. Piękne ilustracje i piękna treść. Składa się z dwóch historyjek. Pierwsza to pewnie znana wszystkim rodzicom akcja po tytułem ruszający się mleczny ząb 😉 Rodzice próbują przekonać synka, że już czas najwyższy wyrwać ząbka. Mama chce jechać do dentysty, tata chce załatwić to sam, Marcyś chce gazu rozweselającego ... Nagle nie wiadomo kiedy mama wyciąga ząbka... Druga historia, bardziej bajkowa, to rozmowa mamy że ślimakiem. Ślimak podczas tej rozmowy dowiedział się, że mama nie wie co robić, gdyż chciała zabrać spod poduszki synka jego mleczaka i włożyć tam pieniążek, jednak ząbek zniknął, przepadł... Polecamy do wspólnego czytania...

Świetna dla dzieci jak i rodziców oraz nauczycieli.Książka dla dzieci moim zdaniem od 4-latków do około 3 klasy.Opisuje przygody klasy 1b.Dokładniej zabawę w tajemniczego przyjaciela.Każdy uczeń losuje osobę z klasy, dla której musi zrobić coś miłego.Pomysł z ta zabawą wykorzystała też Wychowawczyni w klasie mojego Dziecka.Książka i pomysł mega pozytywne.Książka niedługa i przyjazna.Polecam całą serię napisaną przez Helenę Bross o Klasie 1B.

Mamy kilka ukochanych serii, obok których nie możemy przejść obojętnie. Są to zwykle książki o zwierzętach. Szczególnie te z leśne, bo moja córka jest wielką miłośniczką spacerów po lesie. Im większymi wertepami wędrujemy tym lepiej. Do tego im więcej zwierząt możemy podejrzeć tym cudowniej. Poza tym kocha się w tym lesie brudzić, dotykać wszystkiego, wspinać, poznawać nowe zakamarki. Do takich ciekawskich bohaterek należy też wykreowana przez Zofię Stanecką Basia. Na ilustracjach Marianny Oklejak jest to zwyczajna dziewczynka z prostymi włosami, pyzatą buzią, czasami niesforna i brudna. Ot tak normalnie przeżywająca dzieciństwo. I pewnie to sprawiło, że moja córka tak bardzo pokochała serię, w której może zobaczyć bohaterkę doświadczającą różnych emocji, muszącą zmierzyć się z różnymi wyzwaniami oraz kochającą zwierzęta. Sama seria przez piętnaście lat istnienia pięknie się rozrosła i dzięki temu znajdziemy w niej publikacje dla najmłodszych, przedszkolaków, a nawet uczniów. Są tam zarówno przygody rezolutnej dziewczynki w wieku przedszkolnym, jak i jej młodszego brata Franka, przyjaciół, a nawet powieści dla uczniów. Każda podsuwa młodym czytelnikom inną problematykę. W historiach o Franku zobaczymy, w jaki sposób Basia uczy swojego młodszego brata różnych rzeczy. Będziemy razem z nim uczyć się kolorów, liczenia, zwierząt, kształtów, samodzielności. Z kolei w opowieściach z bohaterką serii znajdziemy problem zakazów i nakazów. Pojawi się też przygotowanie do świąt, wyprawimy się do lasu czy na piknik, a nawet do szpitala, muzeum i w wiele innych miejsc. Z kolei podseria o przyjaciołach będzie pretekstem do opowiedzenia o różnorodności, tolerancji, miłości, tęsknocie, stracie i wielu innych ważnych problemach. Jeśli nie znacie tej serii i macie dzieci sięgające po kartonowe czytanki lub w wieku przedszkolnym to sięgnijcie. Czeka Was wspaniała i pouczająca przygoda. Dzięki tym książkom łatwiej Wam będzie wyjaśnić dzieciom wiele spraw i rozbudzić ciekawość świata, przygotować na trudne doświadczenia. Dziś zapraszam Was na spotkanie z dwoma tomami: „Basia i nocowanka” i Basia. Wielka księga psów i kotów” Obie fantastycznie się u nas sprawdziły, obie pozwoliły na poruszenie aktualnie ważnych problemów. „Basia i nocowanka” to opowieść o nocowaniu Anieli u bohaterki. Przynajmniej takie są plany, a z tymi w życiu bywa różnie. Bardzo łatwo o rozczarowanie. Nim jednak do niego dojdzie Basia obmyśli, co zamierza robić z przyjaciółką, jak będą wyglądały ich zabawy. Nocowanie może przerodzić się w całonocną zabawę. Niestety plany pomieszała choroba jednej z postaci i cała akcja zostaje odwołana. To prowadzi do olbrzymiego rozczarowania i żalu, które łatwo mogą zmienić się z włość. Jak poradzą sobie rodzice? W jaki sposób można wprowadzić modyfikacje planów i jednocześnie szanować dziecko oraz jego emocje? Przekonajcie się sami. Z kolei „Basia. Wielka księga psów i kotów” to fantastyczny przegląd zwierząt znajdujących się w najbliższym otoczeniu małej bohaterki. Każda z postaci opowiada o swoim pupilu, przeżywanych z nim przygodach, pochodzeniu. Do tego młodzi czytelnicy dowiedzą się, w jaki sposób stworzyć kochający i bezpieczny dom dla pupilów oraz ludzi, w jaki sposób karmić, opiekować się, jakie są rasy zwierząt, w jaki sposób wyglądało oswojenie i gdzie obecnie zwierzęta pomagają codziennie ludziom, na jakie pasożyty oraz choroby zwracać uwagę i dlaczego zwierzęta muszą mieć swoich lekarzy. Poza psami i kotami pojawi się tu też papuga, żółw, chomik, świnka morska i wiele innych zwierzaków. Największą część publikacji jednak poświęcono psom i kotom. Każda opowieść o pupilu jest pouczająca i zabawna. Wiedza przemycana jest przy okazji snucia ciekawych historii. Książki Zofii Staneckiej zawsze poruszają ważne dla dzieci tematy. Jest w nich coś swojskiego, sprawiającego, że mamy wrażenie, że bohaterzy powołani przez nią do istnienia są realni i namacalni. A wszystko przez to, że możemy popatrzeć na świat z ich punktu widzenia chociaż sami nie są narratorami. Seria książek „Basia” zabiera młodych czytelników w świat bliskich im tematów, codziennych sytuacji. Wykreowana przez pisarkę bohaterka staje się pretekstem do snucia wielu historii. Każda z nich jest wartościowa, pouczająca i można z powodzeniem wykorzystać w terapii, rozmów o odczuciach, mogą zachęcić do dzielenia się doświadczeniami dzieci. Świat małej bohaterki nie jest idealny, wymuskany i wspaniały. Jednak mali bohaterzy są kochani przez swoich rodziców, którzy pomagają im się zmierzyć z brutalnością otoczenia, a czasami z męczącą codziennością. Wokół kilkuletniej Basi znajdziemy całe mnóstwo przyjaciół, bliskich. Świat jest w tych opowieściach pięknie różnorodny i przez to interesujący. Mali bohaterzy są wrażliwi na sztukę, historię, otoczenie, napotykanych ludzi oraz zwierzęta, a także mikroby. Każdy element otoczenia to pretekst do pokazania wyzwań oraz świata dziecięcych emocji. Bohaterzy bywają nowymi sytuacjami początkowo są zszokowani, później przeraż

Franek właśnie zmienił wszystko. Przeprowadził się z rodzicami do nowego mieszkania, w innej dzielnicy, a teraz rozpoczyna naukę w nowej szkole, gdzie nikogo nie zna. Musiał pożegnać się ze swoimi nauczycielami, sąsiadami i z przyjaciółmi. Otrzymał na pożegnanie wyjątkową pamiątkę od jednej z koleżanek. W poprzedniej klasie miał już swoich kolegów, koleżanki, a teraz nawet nauczycielka jest jakaś inna, ale chyba radośniejsza. Pani Klara opiekuje się klasą Franka i pomaga mu przygotować się do nowych zajęć. Okazuje się, że podręczniki są zupełnie inne, niż w poprzedniej szkole, ale jeden, ten do matematyki można używać i co więcej, Franek przerobił już dużo zadań. Jest dobry z matematyki i jedna z dziewczynek nawet prosi go o pomoc przy zadaniu. Uff, coś drgnęło, jaka ulga! A na przerwie...wcale nie jest tak źle. Chłopcy zapraszają go do gry w piłkę. Po lekcjach, urządzając swój nowy pokój, spogląda przez okno i okazuje się, że z domu naprzeciwko macha do niego jeden z poznanych w nowej szkole kolegów. To chyba najlepsza wiadomość dnia. I ten nowy pokój, wcale nie jest straszny, jak wydawało się w nocy. Fajnie jest mieć tyle miejsca, można zaprosić kolegów i w ogóle fajnie jest zmienić coś na lepsze. Świetna opowieść dla dzieci, dla których zmiany w życiu, stanowią często duży problem. Odpowiednie podejście do tematu, pozwala na łagodne przejście przez ten trudny okres. Seria "Uczę się czytać", w której ukazało się to opowiadanie charakteryzuje się wyraźną, dużą czcionką i łatwym do zrozumienia tekstem. Barwnie, dokładnie i wesoło zilustrowana historyjka. Ilustracje proste i wprowadzające w radosny nastrój, który pomaga nabrać dzieciom dystansu do wielkich problemów, małych ludzi.

Wydaje nam się, że koty to dość leniwe zwierzęta chadzające własnymi ścieżkami. Gabryś był jednak inny. Nie dość, że pracowity to jeszcze chodził ścieżką swojego ojca, po którym przejął gabinet stomatologiczny. Praca była tak nudna, że biedny kotek zasypiał wyrywając czy plombując zęby. Marzyły mu się przygody, a te mógł zapewnić zawód czarodzieja, którym mógł być tylko na balu przebierańców, z czego bardzo się cieszył i bardzo długo pracował nad niezwykłym strojem. Tuż przed balem przyszła do Gabrysia stara czarownica z bolącym złotym zębem, którym po wyrwaniu zapłaciła kotu za zabieg. Dentysta schował go do kieszeni i całkowicie zapomniał, ale ząb nie zapomniał o nim. Czarował i czarował, i robił takie niespodzianki, że kot przeżył chwile grozy. Na szczęście przez przypadek i nieświadomie zmienił on właściciela… „Ząb czarownicy” to bardzo piękna opowieść mieszająca elementy znane dzieciom z życia oraz te z bajek. Pozwala rozwijać wyobraźnię, a także słownictwo. Proste zdania ułatwiają dzieciom zrozumienie tekstu, a duże litery oraz interesujące, ale niedekoncentrujące ilustracje sprawiają, że małym czytelnikom łatwiej skupić się na tekście. Wielkim plusem jest żywy język, dzięki któremu łatwiej skupić się na tekście. Książkę polecam przedszkolakom oraz uczniom pierwszych klas szkoły podstawowej. Ze względu na krótkie zdania powinna również dobrze sprawdzić się w przypadku dzieci z ADHD.

"Wstydziołki" to jedna z serii książeczek dla dzieci, w której autorka w ciekawy sposób opisuje ludzkie emocje. Bardzo przyjemna lekturka, o ciekawej treści i przepięknych ilustracjach. W Humorkach mieszkają ciekawe postacie, które poznajemy na kartkach książeczki. Jak wskazuje tytuł, w tej części śledzimy przygody Wstydziołków, które kiedyś były Bezwstydnisiami. Co takiego wydarzyło się, że nastąpiła tak spektakularna przemiana? Czytałam tę książkę siostrzenicy i obie jesteśmy zachwycone. Sięgniemy na pewno po resztę serii.

Czy król krainy Świętego Spokoju zachowa spokój po założeniu rodziny? Czy złoszcząc się, nawet posiadając wyraźne ku temu powody i mówiąc sobie raniące słowa zachowamy szczęście? Mądra bajeczka z dużą ilością ilustracji, w sam raz na wieczorne czytanie z dzieckiem :)

Miałam raczej złe przeczucia, zabierając się za tę książkę. No bo jak można ciekawie napisać dla dzieciaków o zagadnieniach związanych z Etruskami? Jak ująć niuanse, związane z problematyką archeologicznych odkryć, wertowania dokumentów, wykopalisk tak, aby natłokiem informacji zanadto nie zanudzić czytelnika? Okazało się jednak, że można. I za to chylę czoła przed autorką. "Tropem jeźdźca na słoniu" to świetna książeczka do wspólnego czytania z rodzicem (który na bieżąco może tłumaczyć co trudniejsze fragmenty). To sympatyczna opowieść, w której tata - archeolog wyrusza na poszukiwanie tajemniczego etruskiego grobowca. Nie wszystko układa się jednak po jego myśli i z wymarzonej wyprawy musi, niestety, zrezygnować. Ale zagadkę udaje mu się i tak rozwiązać. Bo archeologia to nie tylko rycie piasku w starożytnych ruinach ;)

Krótka, warta historia w formie zagadki kryminalnej, rozwiązywanej przez detektywa i jego córkę. Ciekawe zapoznanie z gatunkiem kryminału. Piękne ilustracje i duża czcionka pozwalają na dostarczy do bardzo młodego odbiorcy. Historia jednak sama w sobie niezbyt odkrywcza czy emocjonalna.

Antek to kolega Janka. Nieustannie dręczą go trudne pytania: czy piraci słuchają mamy? Czy można się długo na nią gniewać? No i dlaczego szkolne i domowe obowiązki muszą być tak uciążliwe i przeszkadzać w zabawie? Ech, Antek nie zawsze jest miły, ja przykład kiedy nie może pograć na tablecie. Denerwuje się też, gdy Janek przychodzi do niego ze swoją młodszą Sidorska Basia, bo przecież nie można trzymać się z dziewczynami! Ale czy na pewno? Antek odkryje wkrótce, że dziewczyny to równie świetne kompanki zabaw, co chłopcy. Może do wspólnej zabawy przyłącza się nawet zapracowani rodzice?

Króciutka, ale treściwa historyjka nie tylko dla najmłodszych czytelników. Spodziewałam się, że będzie to opowieść z morałem, w której tytułowa bohaterka uświadamia sobie swoje gadulstwo, poprawia się i wszyscy żyją dalej długo i szczęśliwie (w błogiej ciszy). Nic bardziej mylnego. Mała Julka rzeczywiście jest gadułą jak się patrzy, ale ta cecha pozwala jej stanąć w obronie znacznie bardziej nieśmiałego kolegi. I pokazać, że każdy - właśnie dlatego, że jest inny - jest wyjątkowy i wartościowy.

Czasami wpadamy w wir wydarzeń, nad którymi nie możemy zapanować. Weź życie w swoje ręce brzmi wtedy bardzo śmiesznie, ale może być też w pewien, nietypowy sposób prawdziwe. Antek przez mamę spóźnia się na trening piłki nożnej. Zwykle w takich przypadkach czeka go kara polegająca na podciąganiu się na drabince. nie jest to trudne pod warunkiem, że nie ma się lęku wysokości już na trzecim szczebelku… Tym razem za spóźnienie kary nie ma, ale za to Antek zostaje tak zaskoczony koniecznością lotu helikopterem, że nie jest w stanie zaprotestować. Nie tylko daje się wepchnąć do najniebezpieczniejszego jego zdaniem pojazdu, ale pod wpływem chwili pokona wszystkie swoje lęki by chwycić życie w swoje ręce. Możemy być pewni, że po tej akcji ratowania psa już nigdy nie będzie bał się wysokości. A kto wie, czy sam w przyszłości nie zostanie pilotem lub ratownikiem. „Na ratunek Karuzeli” doskonale pokazuje powagę i jednoczesną banalność naszych lęków. Mały Antek w imię ratowania psiego życia pokonuje swoją słabość, a to sprawia, że może bardziej cieszyć się z chwil w helikopterze. Książka na pewno spodoba się przedszkolakom i uczniom pierwszych klas szkoły podstawowej. Będzie świetnym materiałem na zajęcia z etyki w tych klasach. Wielkim plusem jest duża czcionka, estetyczne, ale nierozpraszające ilustracje, które przyciągną czytelnika.

Pies Tytus świętuje pierwszą rocznicę bycia detektywem. Okazja sprzyja świętowaniu, więc przygotował tort, zaprosił też Korka, ale ten - wprawdzie przyszedł punktualnie - to jednak wyglądał niewyraźnie... Okazało się, że uroczystość trzeba przełożyć, ponieważ zaginął Zorro, brat kotka Pazurka, wielki nicpoń. Rano dostał misję, by pójść do wujenki Łapki pożyczyć kubek cukru i nadal nie wrócił a wszyscy się martwią. Detektyw rusza na poszukiwania i z pozoru nieistotne elementy otoczenia poddają mu myśl, gdzie może być Zorro. Jakie niespodziewane zakończenie czeka na małego czytelnika? "Tytus w cyrku" to kolejna już pozycja z drugiego poziomu nauki czytania od Egmontu, którą miałyśmy okazję poznać - idealnie dopasowana do aktualnych umiejętności mojego dziecka. Sugestywne ilustracje, sylabizowanie, duża czcionka - to cechy tej książeczki. Jedynie w tym przypadku muszę "przyczepić" się do samej treści, bowiem początek historii zaginięcia kotka jest dosyć zawiły i mało interesujący dla pięciolatki, ogromnie ją zniechęcał do czytania. Dopiero od chwili, gdy detektyw dociera do małpki opowieść zaczęła ją interesować i chciała wiedzieć jak się skończy. Czy Zorro się odnajdzie i co nabroił od chwili zniknięcia? Dla kogo był Asystentem do spraw Gier i Wygłupu?

Reporter brukowca w poszukiwaniu afery. Spotyka różne osoby, ale niczego konkretnego się nie dowiaduje, za to tajemniczy parasol dostarcza mu mnóstwo informacji... i tak też jest w życiu codziennym.. dużo nieistotnych informacji, często wyssanych z palca.. ops.. przyniesionych przez parasol..

Niby fajna, niby ciekawa, ale jednak coś mi w niej nie pasowało. Na pewno powtórzenia o tym, że to pierwsza wyprawa na księżyc. Brakowało mi wyjaśnień np. dlaczego flaga stoi nieruchomo na tym księżycu. Na pewno są dzieci, które to zainteresuje, ale raczej nie moje.