Samotność w Sieci

To opowieść o młodej Brazylijce Marii, która wyjeżdża do Szwajcarii w poszukiwaniu lepszego życia, ale jej doświadczenia prowadzą ją do pracy w prostytucji. Z czasem bohaterka zaczyna inaczej patrzeć na miłość, ciało i relacje międzyludzkie. Książka porusza temat granic między miłością a seksualnością oraz poszukiwania własnej tożsamości. Maria przechodzi wewnętrzną przemianę i zaczyna zastanawiać się, czym naprawdę jest szczęście i bliskość.

Ksiazka bardzo mi sie podobala. "Kipialo" az pozadaniem, erotyzmem, ale tez czulo sie "ta" samotnosc i potrzebe rozmowy, poczucia bliskosci drugiego czlowieka. Czytalam z zapartym tchem, nie spodziewalam sie jednak takiego zakonczenia - nie powiem troche mnie ono zdziwilo. Nie zmienia to jednak faktu, ze ksiazke polecam.

Nie oceniam pod kątem tego, czy jest szkodliwa czy nie, bo zdecydowanie kazda z 235 stron opisuje osobę z różnego rodzaju zaburzeniami/problemami i na pewno mogla kiedys jakiejś czytelniczce podsunąć okropny pomysł diety 1000 kcal, ale no... dawno nie miałam tak że plyne przez książkę nie zdając sobie sprawy, ile juz przeczytalam, trochę się pośmiałam, zrelaksowałam, trochę zapomnialam o tym co dookoła, więc oceniam to, jak momentalnie wprowadziła mnie w dobry nastrój i przypomniała, że mogę pochłonąć książkę w chwile

Ojej, musiałam tej książce dać szansę. Nie przepadam za książkami, które są napisane jak czat, pamiętnik czy właśnie w formie e-maila. Jestem czytelniczką, która jak zaczyna czytać książkę, to czyta ją do końca i dzięki temu przebrnęłam przez początek. Lubię biologię więc z ogromną przyjemnością zaczytywałam się w "wykładach" głównego bohatera. Ktoś, kto nie lubi wątków naukowych lepiej niech tę książkę ominie. Nie miałam takich przeżyć jak osoby, których e-maile do autora ukazano na ostatnich stronach powieści. Ani się nie śmiałam, ani nie płakałam, ani nie smuciłam. Podziwiam czytelników, którzy przeczytali tę książkę więcej niż raz, a co dopiero kilka razy. Co zarzucę autorowi powieści: wszyscy są piękni, majętni, uzdolnieni językowo, podróżujący po świecie. Czy w Polsce w 1996 roku było to osiągalne na tyle, że każdy bohater (nawet ten mniej ważny) rozmawiał czy to po angielsku, czy to po niemiecku, czy to po francusku. Kogo wtedy było stać na wyjazdy to tu to tam, kupowanie drogich rzeczy, kto znał języki obce? Nie chodzi mi o to, że tego nie było w ogóle w tamtych czasach, ale w tej książce to było tak powszechne, że miałam wrażenie jakby akcja książki toczyła się w latach o wiele późniejszych.

Paulo Coelho jest pisarzem, którego książki czytamy w sposób, który przenosi nas do jakiegoś innego świata, świata umysłu… Jego treści przenikają do naszego wnętrza, wchodzą głęboko w naszą podświadomość, marzenia, duszę. Czytając tę książkę mamy ochotę zamknąć oczy i przenieść się do niej choćby na moment, lecz wtedy nie będziemy wiedzieli co będzie dalej.

Autentycznie i prawdziwie opowiedziana "pewna" historia. Pióro autora ma mocną stalówkę i odbija się mocnym piętnem w umyśle czytelnika. Bardzo cenię sobie styl pisania i przekaz jakim charakteryzuje się Janusz Leon Wiśniewski. Tematyka wojenna jest moją ulubioną częścią czytanej literatury jednak sposób w jaki czyta się książki pisarza dodają koloryt do jakże czarnobiałej rzeczywistości tragicznego okresu wojennego.

Książka wciąga już od samego początku - napisana jest językiem dość lekkim, choć przy tym bynajmniej nie przesadnie prostym. Historia pozbawionego wszelkiej moralności, a jednocześnie wyjątkowo obdarzonego olfaktorycznie Jana Baptysty Grenouille'a jest dla autora także sposobem na krytykę podatnego na manipulacje i ceniącego pozory społeczeństwa. Powieść ukazuje nie tylko to, do czego może prowadzić geniusz bez moralności, ale również to, że nawet spełnienie się wszystkich ludzkich dążeń niekoniecznie prowadzi do szczęścia. --- > matka Grenouille'a, kobieta jeszcze młoda, ledwo dwudziestopięcioletnia, która całkiem ładnie jeszcze wyglądała, miała w ustach jeszcze prawie wszystkie zęby, a na głowie jeszcze nieco włosów, zaś poza podagrą, syfilisem i lekkimi suchotami nie cierpiała na żadną poważniejszą chorobę > Prawdopodobnie niemowlęta nie pachną, pomyślał, tak to musi być. Niemowlę, jeżeli jest utrzymane w czystości, nie pachnie, bo też i nie mówi, nie chodzi i nie pisze. Te rzeczy przychodzą dopiero z wiekiem. > Albo ten obłęd szybkości! (...) Po co? Czy to ma być dobrze, że w tydzień można zajechać do Lyonu? Komu na tym zależy? Komu to służy? > Być wielkim alembikiem, który zalewa świat własnej produkcji destylatami - oto o czym marzył Grenouille. > Nigdy w życiu jeszcze nie czuł się tak bezpieczny - a już zwłaszcza w brzuchu matki. > Najpierw zrobił sobie zapach niepozorności, zapach kogoś, kto się nie rzuca w oczy, mysioszary strój zapachowy na co dzień, gdzie wprawdzie obecna jeszcze była serowo-kwaśna woń ludzka, ale uzewnętrzniała się tylko jak gdyby przez grubą warstwę lnianej i wełnianej odzieży, włożonej na wyschłą skórę starca. Tak pachnąc mógł się swobodnie poruszać wśród ludzi.

Książka wysłuchana w interpretacji Dereszowskiej. Pozycja raczej nie zmieni mojego życia, nie wiem czy ze mną zostanie, ale napewno miło mi się jej słuchało .... Zwłaszcza 1 części ITALIA. Na pewwno daje nadzieję, myślę że każdemu czasem przyda się tak zwolnić choć nie każdy może to wdrożyć w życie w takiej formie. A pani Dereszowskiej miło się słucha:)

Naczelna feministka i autor kultowej „Samotności w sieci” w korespondencji mailowej to przecież murowany bestseller. Książka prowokuje do myślenia, do polemiki z autorami, i jak rzadko która do wyrażenia swojego zdania. Warto o tej książce pisać, warto ja przeczytać. Janusz L. Wiśniewski i Małgorzata Domagalik przez niemal dwa lata prowadzili korespondencję e-mailową. „Opowiadaliśmy sobie w ciągu tych dni i nocy o filozofach, feministkach, starości, młodości, biologii, chemii, matematyce, fizyce, zemście, wolnej woli, rozkoszy, orgazmach (i o ich braku), o mądrości, głupocie, pragnieniach, łzach, uśmiechu, naukowcach, badaczach, żebrakach, pisarzach i dziennikarzach, miłości i nienawiści. O śmierciach, narodzinach i poczęciach. O ustach, piersiach, udach, łechtaczkach i penisach. O prostytutkach i o zakonnicach. O ludziach prawych i o politykach. Kilobajtami tekstu opisywaliśmy sobie siebie”. Ten cytat stanowi w zasadzie streszczenie tej książki. Poza ostatnim zdaniem. To jest też największy zarzut pod jej adresem. Otóż czytając o tym jakie zdanie mają autorzy na dany temat można odnieść, że tak naprawdę chowają się za opiniami, własnymi teoriami i przemyśleniami. Pan Janusz stwierdza, że w tej książce o wiele bardziej niż w „Samotności w sieci” pisał o sobie. Nie podejmuję się oceny na ile Jakub z powieści jest odbiciem autora, wydaje się jednak, że w „188 dniach i nocach” autorzy nie dają się za bardzo poznać. Zanim zacząłem czytać tę książkę wiedziałem, że pretekstem do korespondencji między Małgorzatą Domagalik a Januszem Wiśniewskim było powstanie książki. To zdecydowanie wpływa na odbiór. Odnosi się wrażenie, że zarówno Pan Janusz jak i Pani Małgorzata nie piszą sobie tyle ile by chcieli. Osobiste pytania pojawiają się z rzadka, i z reguły odpowiedzi są zdawkowe (wszyscy czytelnicy chcieliby pewnie wiedzieć dlaczego żona Janusza Wiśniewskiego nie przeczytała „Samotności w sieci” albo czy dla Małgorzaty Domagalik ważniejszy był ten pierwszy czy może ostatni raz). Janusz Wiśniewski udowadnia swojej rozmówczyni, że skłonność mężczyzn do zdrady uwarunkowana jest biologicznie ale nie pisze jej o tym jak sam radzi sobie z tymi biologicznymi uwarunkowaniami. Małgorzaty nie przekonują te argumenty lecz też nie dowiemy się czy w jej życiu pojawiła się zdrada. Takich przykładów jest więcej. Autorzy w dyskusji szukają raczej argumentów w literaturze i nauce niż we własnym życiu. Ten dystans jest szczególnie wyczuwalny u Małgorzaty. Widać, że korespondencję tę traktuje z dziennikarskim podejściem. Jest dyplomatyczna, powściągliwa, raczej pyta niż odpowiada na pytania. Janusz Wiśniewski w swoich listach bardzo przypomina teksty felietonów znanych z „Intymnej teorii względności”. Mimo że autorzy unikają osobistych wątków książka jest ciekawa. Prowokuje do myślenia i do dyskusji, bo też tematy które poruszają autorzy prowokują do tego. Miłość, zdrada, wiara w Boga, śmierć to tematy w których każdy ma swoje zdanie i skłonność do dyskusji. Można polemizować ze zdaniem Janusza Wiśniewskiego, że można zdradzać z klasą i bez niej (tak jakby jedna zdrada mogła być usprawiedliwiona a druga nie). Autorzy piszą ciekawie i potrafią zainteresować tematem czytelnika. Imponuje erudycja i inteligencja autorów chociaż zdarzają im się irytujące błędy. Najprzyjemniejszym zaskoczeniem było dla mnie dowiedzenie się, że Małgorzata Domagalik jest fanką piłki nożnej. Jej opis pierwszych spotkań Mistrzostw Europy w Portugalii robi wrażenie. Blado w tym temacie wypada Janusz Wiśniewski, który w odpowiedzi na stwierdzenie, że chyba nie lubi piłki nożnej przytacza jakąś historię o Olivierze Khanie. Tak jakby bał się, że pisząc wprost, że nie zna się i nie interesuje go piłka pogrąży się w oczach Małgorzaty jako mężczyzna. Wspomnieć wypada jeszcze o bardzo niestarannym wydaniu tej książki, doprawdy rzadko można spotkać wydawnictwa, w których jest tyle literówek. Duży minus. Książka nie spełnia pokładanych w niej nadziei. Lektura listów rodzi nadzieję, na jakiś związek, osobisty ton autorów, niestety autorzy „188 dni i nocy” w pierwszej kolejności swoje listy kierują do czytelników książki a w następnej dopiero do siebie. Mimo wszystko polecam, bo książkę czyta się szybko, prowokuje do myślenia i zachęca do pisania recenzji

Kolejna książka z kolekcji z altany śmieciowej. Początek był dla mnie trochę irytujący i nieciekawy, ale jakoś później już się przyzwyczaiłem. Da się przeczytać, ale jakieś arcydzieło to dla mnie nie było, człowiek głównie przekonał się, że inni mają bardziej przerąbane w pracy ;)

Przyznam szczerze, że widziałem wiele razy kultowy film o tym, samym tytule z Danutą Stenką i Arturem Żmijewskim w roli głównej, a nie wiedziałem nic o książce. Niedawno wygrałem drugą część tej historii, ale żeby lepiej rozumieć, to sięgnąłem najpierw po pierwszą część. Cóż mam powiedzieć o tej książce? Nieco pokręcona historia, ale przecież samo życie takie jest, a jak przychodzi miłość, to życie jest pełne szaleństw. Nowe życie Judyty po zdradzie męża, jej własny punkt widzenia na wiele spraw. Doradza innym… specjalistka od wszystkiego. Widzę wiele podobieństw do filmu, lecz książka jest o dużo lepsza. W filmie nie ma pewnych scen… a książka jest bardziej apetyczna. Najgorsza jest bolesna prawda, niż słodkie kłamstwo, to każdy powinien sobie wyryć w najlepszym, widocznym miejscu. Tu Judytka popełniła błąd. Już pewnie większość wie, bo oglądało film. Adam to dobry gość. W książce pojawił się też Hieronim, była ciekawa przygoda. Namieszał trochę w życiu głównej bohaterki. O książce krótko, dowcipna, życiowa. Pokręcona, ale czasem życie takie jest, pełne szaleństw… Judyta mówiła, że nigdy więcej mężczyzn! A w życiu czasem zdarza się coś, co odmienia nasz los… wystarczyło tylko otworzyć się na nową znajomość. Dodaję, że sztuka pisania listów w książce jest znacznie lepsza niż w filmie. Weryfikacja szczerości Adama również. Nie tylko dla kobiet. Uważam, że my też możemy przeczytać i odkryć, co płeć piękna o nas sądzi.

Bardzo dobra chodź trzeba przyznać że ciężka książka. Sam nie wiem co o niej więcej napisać, z jednej strony chciałoby się więcej szczegółów, może więcej trochę dramatycznych informacji, a z drugiej strony, chciałem żeby książka się już skończyła, bo byłem trochę zmęczony tematami które poruszała. Jednakże bardzo mi się podobała i sądzę że sięgnął bym po nią jeszcze raz.

Uuaaa, iskrzyło między autorami na stronach tej książki! Trochę tam z dyskusji, trochę z flirtu. Spotkały się dwie mądre osoby, które omawiają masę zagadnień w sposób niekonwencjonalny - pisząc do siebie maile. Wiśniewski jest w tej książce porte parole swojego Jakuba z "Samotności...". Szkoda, że Domagalik nie wcieliła się w bezimienną Ją.

Nie ukrywam, ale uważam, że ta część jest już słabsza niż pierwsza. Może to wynika z sentymentu do filmów, a w filmie kilku wątków tu nie ma. Narracja jest trochę rozwleczona. Ciężko mi było uwierzyć w ślepą wiarę dla poradników. Postać mamy również jest już coraz bardziej męcząca. Przyjaciółki podobnie - az chwilami ich porady doprowadzały mnie na skraj nerwów.

„Dziennik nimfomanki” Valérie Tasso to odważna i szczera opowieść o kobiecie, która poprzez erotyczne doświadczenia poszukuje sensu życia, miłości i samej siebie. Autorka w bezpośredni sposób ukazuje emocje, samotność i wewnętrzne rozterki bohaterki. Choć książka budzi kontrowersje, skłania do refleksji nad wolnością i granicami pragnień. To stara, ale wciąż intrygująca lektura, do której warto wracać po latach.

Do czytania "Domu nad rozlewiskiem" podchodziłam z mieszanymi uczuciami, gdyż na lubimyczytac.pl przeczytałam wiele niezbyt pochlebnych opinii innych czytelników. Mimo wszystko zaryzykowałam. I uważam, że zrobiłam dobrze! Książka bardzo mi się podobała. Owszem, napisana jest prostym językiem, jednak dla mnie, osoby czytającej głównie kryminały, była to miła odskocznia. Fabuła umiejscowiona jest w jednej z moich ulubionych krain geograficznych w Polsce- na Warmii i Mazurach. Jest to dla mnie bardzo miłe doznanie- wrócić do krainy pełnej lasów i jezior. W miejsce, gdzie dużo zwiedzałam i w którym doznałam wielu miłych oraz romantycznych chwil z moim ś.p. mężem. "Dom nad rozlewiskiem" gloryfikuje rzeczy, o których nasze społeczeństwo już zapomina: wartości rodzinne, uczciwa praca, godność osobista i człowieczeństwo. Poza tym czuję się jak Gosia na początku książki: rozterki kobiety, która kolejne urodziny spędzi już z cyfrą "4" na początku. Dzięki temu jest mi łatwiej oswoić się z tą myślą, że nie tylko ja mam takie "dziwactwa".

„PS Kocham Cię” autorstwa Cecelii Ahern to wzruszająca i pięknie napisana opowieść o żałobie, miłości i odnajdywaniu siebie po stracie ukochanej osoby. Listy od zmarłego męża Holly, pełne ciepła i wskazówek, pomagają jej krok po kroku odzyskać radość życia. Autorka mistrzowsko łączy emocjonalną głębię z momentami humoru, tworząc historię, która potrafi zarówno wzruszyć, jak i rozbawić. To książka, która pokazuje, że nawet po największej stracie można znaleźć siłę, by iść dalej. Gorąco polecam tę wyjątkową powieść, która pozostaje w sercu na długo.

„Arytmia uczuć” jest zapisem wywiadu - rzeki. Pewnego dnia pewna kobieta zadała pewnemu mężczyźnie pytania... A tą kobietą była znana telewizyjna dziennikarka – Dorota Wellman – która przeprowadziła ten wywiad z Januszem Lenom Wiśniewskim. Człowiekiem, jak się okazuje, wszechstronnie wykształconym i uzdolnionym, mającym bogate życie wewnętrzne. Pytania, które Dorota W. zadaje, też do byle jakich nie należą. Są dociekliwe, błyskotliwe i odważne. Raz są aż nazbyt intymne, innymi razy zbyt ogólnikowe, znów raz są poważne, za chwilę - zabawne. Taki sposób prowadzenia rozmowy jest nie tylko ciekawy dla rozmówcy, ale i dla tego, kto się tej rozmowie „przysłuchuje”. Janusz Leon Wiśniewski daje się poznać jako człowiek niezwykle uczuciowy. Jego wypowiedzi – zawsze rozbudowane, szczerze, czasami wręcz nieco wylewne – przepełnione są rozmaitymi emocjami. Smutek miesza się w nich z radością. Duma z ambicją. Humor z cierpieniem. Dar mówienia, opowiadania o sobie i swoich odczuciach jest jedną z najpiękniejszych umiejętności – choć rzadko docenianą, a we współczesnym świecie coraz bardziej zdeformowaną i ułomną. Wielu ludzi nie potrafi już „normalnie” rozmawiać. Książka jest godna polecenia. W ciekawej i lekkiej formie przybliża postać Janusza Leona Wiśniewskiego, jednego z głośniejszych współczesnych pisarzy.

Pamiętam, że czytałam ten zbiór kilka lat temu w czasie wakacyjnego urlopu. Jedne lepsze, inne gorsze, tak właśnie często bywa z antologiami. Moim zdaniem to fajna lektura nie tylko na lato. Dobrze się przy niej relaksuje, może być też na jesienne i zimowe wieczory.

Wyznania gejszy” to prawdziwa bajeczka, ale napisana naprawdę ładnie i z ogromnym urokiem. Już od pierwszej strony wciąga czytelnika tak mocno, że trudno odłożyć książkę – po prostu musisz wiedzieć, co dalej stanie się z bohaterką. Historia młodej Chiyo, która z biednej rybackiej wioski trafia do świata gejsz i staje się słynną Sayuri, jest pełna emocji. Cały czas szczerze kibicujemy głównej bohaterce. Trzymamy kciuki, żeby przetrwała wszystkie trudności, żeby jej się udało i żeby w końcu odnalazła szczęście. Z kolei Hatsumomo to postać, którą po prostu nienawidzimy z całego serca. Jest piękna, ale jednocześnie toksyczna, złośliwa i okrutna – idealna antagonista, która dodaje powieści mnóstwo napięcia i sprawia, że czytamy z prawdziwą pasją. Największą zaletą książki są przepiękne, szczegółowe opisy życia gejsz i Japonii na początku XX wieku. Arthur Golden z wielką dbałością maluje ten świat: eleganckie kimona, misterne makijaże, ceremonie parzenia herbaty, tradycyjne tańce i atmosferę dzielnicy Gion. Dzięki tym opisom czytelnik naprawdę czuje klimat tamtych czasów – ich urodę, ale też surowość i skomplikowane reguły, które rządziły życiem gejsz. Te fragmenty są po prostu zachwycające i zostają w pamięci na długo. Kolejnym dużym atutem jest to, że książkę czyta się bardzo łatwo i szybko. Język jest lekki, przyjemny i płynny, bez zbędnych komplikacji. Strony mijają niemal same, więc nawet jeśli nie masz dużo czasu, spokojnie przeczytasz ją w kilka wieczorów. To idealna lektura na relaks i oderwanie się od codzienności.