Dom i dalekie ścieżki

Nudy, nudy, i jeszcze raz nudy. Do połowy dało się czytać, a potem cały czas ziewałam.

Nudy, nudy, i jeszcze raz nudy. Do połowy dało się czytać, a potem cały czas ziewałam.

Główną bohaterką powieści pt. "Dom i dalekie ścieżki" jest Hanna. Przebywająca w Domu Spokojnej Starości kobieta wspomina swoją przeszłość, gdy była znaną aktorką teatralną i filmową. Nie potrafiła znaleźć prawdziwej miłości i odrzucała pomoc od innych. Kobieta unika ludzi i ma problem z nawiązaniem jakiejkolwiek relacji. Stała się zgorzkniała i przygnębiona. Hanna nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że wkrótce jej życie odmieni się na lepsze, a na jej drodze pojawi się pewien mężczyzna.

Sam przyznam, że mam problem z jednoznaczną oceną tej powieści. Sam pomysł jest ciekawy. Nieczęsto bowiem zdarza się, że bohaterami książek są seniorzy. Autorka ukazała tutaj historię pensjonariuszy z hospicjum, którzy mają bagaż doświadczeń, ale jednocześnie starają się pielęgnować swoje wspomnienia, realizować swoje pasje oraz cieszyć się ze wspólnego towarzystwa. Sam szkic głównej bohaterki również zapowiadał się dobrze, gdyż pisarka pragnęła przedstawić losy kobiety z trudną przeszłością, która powoli otwiera się na innych i zaczyna interesować się otoczeniem.

Samo wykonanie jednak uważam za średnie. O ile na początku książka urzekła mnie swoją narracją, to z czasem zrobiła się dla mnie rozwlekła. Nostalgiczny, melancholijny klimat nagle się ulatnia, a sama treść zaczęła mnie nużyć. Spodziewałem się czegoś lepszego.

Główną bohaterką powieści pt. "Dom i dalekie ścieżki" jest Hanna. Przebywająca w Domu Spokojnej Starości kobieta wspomina swoją przeszłość, gdy była znaną aktorką teatralną i filmową. Nie potrafiła znaleźć prawdziwej miłości i odrzucała pomoc od innych. Kobieta unika ludzi i ma problem z nawiązaniem jakiejkolwiek relacji. Stała się zgorzkniała i przygnębiona. Hanna nie...

Powieść napisana jest w pierwszej osobie,w formie wspomnień,z dużą dawką nostalgii.Zgrabnie przeplatane wątki terażniejszości i przeszłościu pozwalają lepiej poznać osobowość i charakter głównej bohaterki.Powieść ta jest wyjątkowo wzruszająca z nutką humoru.Sporo w niej wątków smutnych wzruszających,dramatycznych,ale czyta się szybko.Polecam.

Powieść napisana jest w pierwszej osobie,w formie wspomnień,z dużą dawką nostalgii.Zgrabnie przeplatane wątki terażniejszości i przeszłościu pozwalają lepiej poznać osobowość i charakter głównej bohaterki.Powieść ta jest wyjątkowo wzruszająca z nutką humoru.Sporo w niej wątków smutnych wzruszających,dramatycznych,ale czyta się szybko.Polecam.

Do przeczytania książki skusiły mnie oleandry na okładce. Zawsze kojarzą mi się z latem w Hiszpanii. Ale książkę pt. "Dom i dalekie ścieżki" napisała Polka, p. Wanda Majer - Pietraszak, żona Leonarda Pietraszaka, znanego widzom w moim wieku głównie z serialu "Czarne chmury".

Bohaterką książki jest Hanna Winer, niegdyś aktorka teatralna, a obecnie rezydentka Domu (dopatruję się w nim domu aktora). Między tym, co dzieje się obecnie w jej życiu, kobieta wspomina przeszłość, m. in. odejście ojca, brak miłości ze strony matki, która wszystkie uczucia macierzyńskie ulokowała w tragicznie zmarłej pierwszej córce. Hania od małej dziewczynki czuła, że jest niekochana, a jedyną wspierającą ją osobą była sparaliżowana babcia. W dorosłym życiu Hanka będąca piękną aktorką miała duże wzięcie u mężczyzn. Ale los poskąpił jej szczęścia i miłości. Z jednej strony trudno się dziwić, bo kobieta była dość zaborcza i egocentryczna, z drugiej strony każda z nas chciałaby być tą jedyną w życiu swojego mężczyzny.
Mimo wielu ostrzegawczych sygnałów Hanka wyszła za Romana, artystę - muzyka. Małżeństwo krótko cieszyło się szczęściem.
Potem przyszli inni mężczyźni, chwile szczęścia, ale i troski związane z kolejnymi zdradami.
Życie Hanny upłynęło zatem na odgrywaniu ról na deskach teatrów, ale i ról w życiu prywatnym. Przez cały czas otaczana mnóstwem ludzi wiodła jednak bardzo samotne życie. Jedynymi stworzeniami, które obdarzała przywiązaniem były zwierzęta. Dopiero u schyłku swojego życia (tak naprawdę po wprowadzeniu się do Domu Cyryla, aktora znanego jej z przeszłości) zaczęła naprawdę wychodzić do ludzi, zrzucać pancerz osoby niedostępnej, niemrawie interesującej się innymi pensjonariuszami i pracownikami Domu.

Książka jest dość nostalgiczna, bo taktuje o przemijaniu, wspominaniu, niekiedy rozdrapywaniu dawno zabliźnionych ran.
Nie czytało się jej dobrze. Było sporo momentów, w których nie potrafiłam się skupić na treści i trzeba było wracać kilka nawet stron, by się zorientować, o co chodzi. Lektury nie ułatwia fakt, że nieraz kilka akapitów dotyczy jakiejś osoby, której personalia pojawiają się na samym początku i nie są powtarzane w kolejnych zdaniach. Trzeba zatem przerzucić kilka kartek wstecz, by się zorientować, o kim mowa.
Przyznaję, że pewnie książka bardziej by mnie ujęła, gdyby dotyczyła realnych postaci.
Mimo letniej okładki książka zdecydowanie na jesienne wieczory.

Do przeczytania książki skusiły mnie oleandry na okładce. Zawsze kojarzą mi się z latem w Hiszpanii. Ale książkę pt. "Dom i dalekie ścieżki" napisała Polka, p. Wanda Majer - Pietraszak, żona Leonarda Pietraszaka, znanego widzom w moim wieku głównie z serialu "Czarne chmury".

Bohaterką książki jest Hanna Winer, niegdyś aktorka teatralna, a obecnie rezydentka Domu (dopatruję...

Autorka wchodzi w świat,artystów i opowiada o ich życiu.
Aktorzy co prawda fikcyjni.Ale,jakże to autentyczne.Przecież są też tacy,artści naprawdę.
Zapomniani,o których świat powoli zapomina.
Książka jest smutna,ale nie pozbawiona pozytywnych aspektów pozytywnych,czyta się szybko.A powieść jest z gatunków,bardzo pozytywnie.

Autorka wchodzi w świat,artystów i opowiada o ich życiu.
Aktorzy co prawda fikcyjni.Ale,jakże to autentyczne.Przecież są też tacy,artści naprawdę.
Zapomniani,o których świat powoli zapomina.
Książka jest smutna,ale nie pozbawiona pozytywnych aspektów pozytywnych,czyta się szybko.A powieść jest z gatunków,bardzo pozytywnie.

Najlepsza z książek pani Wandy Majer-Pietrzak, jaka przeczytałam. Pełna ciepła refleksji i... nadziei. Polecam.

Najlepsza z książek pani Wandy Majer-Pietrzak, jaka przeczytałam. Pełna ciepła refleksji i... nadziei. Polecam.

Może zbyt wiele oczekiwałam po tej książce, może to nie ten czas? Walczyłam z nią prawie tydzień, nie mogłam się wczuć w odczucia bohaterki i wreszcie odłożyłam ją z ukrytą ulgą. Wiem jednak, że w którymś momencie do niej wrócę.

Może zbyt wiele oczekiwałam po tej książce, może to nie ten czas? Walczyłam z nią prawie tydzień, nie mogłam się wczuć w odczucia bohaterki i wreszcie odłożyłam ją z ukrytą ulgą. Wiem jednak, że w którymś momencie do niej wrócę.

"Dom i dalekie ścieżki" to wzruszająca powieść, w której na plan pierwszy wysuwa się tematyka związana z przemijaniem, popadaniem w zapomnienie, z myślami o nieuchronności śmierci. I nie ma w tym nic dziwnego, gdyż główną bohaterką jest leciwa aktorka Hanna, która jesień życia spędza w tytułowym domu starości dla byłych artystów.
W takim miejscu co krok pojawiają się wspomnienia i one - obok teraźniejszości - budują fabułę, która jest pełna niespodzianek. Burzliwe życie uczuciowe Hanny przeplata się z jej problemami i ambicjami zawodowymi. Ta przeszłość z kolei wciąż współistnieje z bieżącymi wydarzeniami i przeżyciami wewnętrznymi bohaterki, która na starość zamyka się w swoim świecie.

Interesująca jest historia Hanny, którą poznajemy stopniowo i nie zawsze w kolejności chronologicznej. Z odsłanianych przez nią powoli fragmentów wyłania się obraz wrażliwej kobiety, artystki i żony, kochanki, przyjaciółki, córki i wnuczki.

Za największy atut całości uważam refleksje narratorki na temat sztuki i przemijania. Są one ze sobą nierozerwalnie związane, często współgrają z opisami przyrody, które autorka kreśli niezwykle nastrojowo. To piękne fragmenty, także pod względem językowym.

Dałabym tej powieści wyższą ocenę, nawet osiem gwiazdek, gdyby nie zakończenie, które wydało mi się - zwłaszcza w zestawieniu z całością - zbyt cukierkowe, bardziej pasujące do prozy w stylu pani Ulatowskiej niż do dojrzałej, misternie zbudowanej fabuły, jaką można się raczyć na niemal czterystu stronach.

"Dom i dalekie ścieżki" to wzruszająca powieść, w której na plan pierwszy wysuwa się tematyka związana z przemijaniem, popadaniem w zapomnienie, z myślami o nieuchronności śmierci. I nie ma w tym nic dziwnego, gdyż główną bohaterką jest leciwa aktorka Hanna, która jesień życia spędza w tytułowym domu starości dla byłych artystów.
W takim miejscu co krok pojawiają się...

To już druga książka pani Wandy Majer-Pietraszak przeczytana przeze mnie.
Jest zupełnie inna niż " Kwitnący krzew tamaryszku" cięższa, z dużym ładunkiem emocjonalnym.
Główna bohaterka zmaga się z traumą dziecka niechcianego, nieudanym małżeństwem,samotnością. Gdy trafia do domu opieki dla Artystów, ta zamknięta kobieta otwiera się powoli na nowe przyjaźnie i znajomości, odpędza powoli demony przeszłości.
Książka dojrzała, ciężka, pełna refleksji o życiu i przemijaniu. Trzeba ją czytać z przerwami taki ma ładunek. Ale warto!

To już druga książka pani Wandy Majer-Pietraszak przeczytana przeze mnie.
Jest zupełnie inna niż " Kwitnący krzew tamaryszku" cięższa, z dużym ładunkiem emocjonalnym.
Główna bohaterka zmaga się z traumą dziecka niechcianego, nieudanym małżeństwem,samotnością. Gdy trafia do domu opieki dla Artystów, ta zamknięta kobieta otwiera się powoli na nowe przyjaźnie i znajomości,...

Sugerując się okładką, myślałam że będę miała do czynienia z lekką i niezobowiązującą lekturą. I tu zostałam zaskoczona. Książka okazała się wymagającą, mądrą powieścią dla dojrzałych kobiet. Na początku miałam problemy, by "wgryźć" się w tę książkę i odpowiednio skupić. Jest ona utrzymana w charakterze lirycznym, refleksyjnym, nostalgicznym - i dlatego myślę że potrzeba pewnej wrażliwości, aby docenić jej walory. Mamy tu wiele uniwersalnych mądrości i prawd, o których często w codziennym zabieganym życiu zapominamy. Teraźniejszość przeplata się z przeszłością, młodość ze starością, miłość z nienawiścią. Autorka w piękny sposób pokazała jesień życia, która wcale nie musi oznaczać samotności. Pokazuje, że warto mieć odwagę żyć i spróbować zmienić swoje poglądy na życie. Pojawia się również nutka humoru, czasem podszyta ironią, która sprawia, że książka nie jest tylko smutnym pasmem wspomnień.

To książka mądra, napisana bez pośpiechu, z przesłaniem, o miłości, przyjaźni, przemijaniu i zdradzie.

Powieść polecam zwłaszcza tym, którzy lubią delektować się słowem, szukają wytchnienia oraz tym, którzy cenią sobie wspomnienia.

Sugerując się okładką, myślałam że będę miała do czynienia z lekką i niezobowiązującą lekturą. I tu zostałam zaskoczona. Książka okazała się wymagającą, mądrą powieścią dla dojrzałych kobiet. Na początku miałam problemy, by "wgryźć" się w tę książkę i odpowiednio skupić. Jest ona utrzymana w charakterze lirycznym, refleksyjnym, nostalgicznym - i dlatego myślę że potrzeba...