Zjazd rodzinny

Interesująca.

Interesująca.

Lubię historie rodzinne, które snują się przez kilka pokoleń. czasem przyrownuję losy bohaterów do mojej sagi rodzinnej, czasem wolę wchodzić w ich świat.
Tu rozpoczynamy podróż stosunkowo niedawno bo w 2014, gdzie Ewa chce urządzić zjad dla całej rodziny. To jest początkiem opowieści o losach Jana i Leontyny Korzeńskich, a poznajemy ich w dwudziestoleciu międzywojennym. Jan jest byłym legionistą, dlatego mocno ma wpojony patriotyzm i tego też chce nauczyć swoją gromadkę dzieci.
Choć nie ma tu jakiś spektakularnych wydarzeń, al losy rodziny toczą się dosyć zwykłym torem, to jednak wciągają i skłaniają do przeżywania ich smutków i radości.
Jedyny minus tej całej historii to jest to, że urywają się i z tego co wiem od kilku lat nie ma żadnej kontynuacji, a szkoda. Czasem potrzeba w lekturze takiej po prostu zwyczajności, gdzie można sie przejrzeć jak w lusterku.

Lubię historie rodzinne, które snują się przez kilka pokoleń. czasem przyrownuję losy bohaterów do mojej sagi rodzinnej, czasem wolę wchodzić w ich świat.
Tu rozpoczynamy podróż stosunkowo niedawno bo w 2014, gdzie Ewa chce urządzić zjad dla całej rodziny. To jest początkiem opowieści o losach Jana i Leontyny Korzeńskich, a poznajemy ich w dwudziestoleciu międzywojennym....

Tak jak lubię : historia podana przez pryzmat życia pewnej rodziny. Okres XX dziestolecia międzywojennego, obserwujemy więc, towarzysząc Leontynie i Janowi, w ich codzienności we Włocławku. A, że jak to niegdyś bywało " co rok, to prorok", poznajemy też powiększającą się rodzinę, obyczaje, sposoby spędzania czasu, relacje między małżonkami i dziećmi. Zupełnie mimochodem, jesteśmy też świadkami bieżących wydarzeń historycznych i zmian obyczajowych. Bardzo przyjemna lektura. Wypatruję kolejnej części.

Tak jak lubię : historia podana przez pryzmat życia pewnej rodziny. Okres XX dziestolecia międzywojennego, obserwujemy więc, towarzysząc Leontynie i Janowi, w ich codzienności we Włocławku. A, że jak to niegdyś bywało " co rok, to prorok", poznajemy też powiększającą się rodzinę, obyczaje, sposoby spędzania czasu, relacje między małżonkami i dziećmi. Zupełnie mimochodem,...

Przez cały czas kiedy czytałam książkę czekałam aż coś się wydarzy. Jakaś sensacja, romans, zdrada, trup w szafie. Ale nic. Książka opowiada głównie o codzienności tamtych czasów. O relacjach rodzinnych, koleżeńskich, małżeńskich. Dużo jest nawiązań do aktualnych wydarzeń politycznych oraz wspomnień wojennych. Mimo braku moich wyczekiwanych sensacji książkę przeczytałam z przyjemnością. Niby zwykła codzienność a niezwykła opowieść.

Przez cały czas kiedy czytałam książkę czekałam aż coś się wydarzy. Jakaś sensacja, romans, zdrada, trup w szafie. Ale nic. Książka opowiada głównie o codzienności tamtych czasów. O relacjach rodzinnych, koleżeńskich, małżeńskich. Dużo jest nawiązań do aktualnych wydarzeń politycznych oraz wspomnień wojennych. Mimo braku moich wyczekiwanych sensacji książkę przeczytałam z...

Bardzo fajna książka, szkoda że od kilku dobrych lat nie może doczekać się obiecanej kontynuacji

Bardzo fajna książka, szkoda że od kilku dobrych lat nie może doczekać się obiecanej kontynuacji

Wojna nie omija również Włocławka w którym maja przyjemność mieszkać Korzeńscy.

"Rok 2014. Ewa Parelska, archiwistka i entuzjastka historii, postanawia urządzić zjazd swoich krewnych, tych z bliska i tych z daleka. A zbierze się ich trochę, bo protoplaści rodu Korzeńskich, Leontyna i Jan, mieli siedmioro dzieci.

W 1920 roku legionista Jan Korzeński ożenił się z panną Tokarzówną, córką zamożnego kupca z Włocławka. Założył luksusowy sklep kolonialny, by utrzymać szybko powiększa-jącą się rodzinę. Była ona duża, patriarchalna, złożona z rodziców, dzieci, babci Elwiry i ukochanego wuja Józefa. Jan zawsze powtarzał: „Pochodzimy z jednego pnia, musimy się kochać, szanować i wspierać”.
Niestety, w nowej, peerelowskiej rzeczywistości jego potomkowie poszli różnymi dro-gami, nie zawsze respektując zasady wyniesione z domu. Zabrakło czasu, a może nawet chęci, żeby poznać przeszłość, kiedy zaś ta ochota się pojawiła, było za późno. Ewa pró-buje zgłębić rodzinne archiwum, kryjące niejedną tajemnicę. I wtedy okazuje się, że bia-łe chyba nie zawsze bywa białe, a czarne może mieć różne odcienie. A jaka jest praw-da? Czy tylko jedna i oczywista?
Powoli wszystko się zmienia, zaczynają ożywać dawne animozje i strachy. "

Wojna nie omija również Włocławka w którym maja przyjemność mieszkać Korzeńscy.

"Rok 2014. Ewa Parelska, archiwistka i entuzjastka historii, postanawia urządzić zjazd swoich krewnych, tych z bliska i tych z daleka. A zbierze się ich trochę, bo protoplaści rodu Korzeńskich, Leontyna i Jan, mieli siedmioro dzieci.

W 1920 roku legionista Jan Korzeński ożenił się z panną...

Lubie tego typu opowieści. Chętnie przeczytam o dalszych losach rodziny.

Lubie tego typu opowieści. Chętnie przeczytam o dalszych losach rodziny.

Ta historia na prawdę miała potencjał. Można z niej było wycisnąć dużo. Bardzo dużo. W moim odczuciu autorce nie do końca się to udało. I choć opisywane czasy międzywojenne czyta się w miarę dobrze, tak historia współczesnej Ewy Parelskiej i jej córek była dla mnie niezjadliwa. Denerwowały mnie plastikowe bohaterki i skrótowo opisywane wydarzenia,tak jakby autorka sama męczyła się pisząc ten wątek.

Raczej nie dam Pani Matuszkiewicz kolejnej szansy. Ale Wy spróbujcie :)

Ta historia na prawdę miała potencjał. Można z niej było wycisnąć dużo. Bardzo dużo. W moim odczuciu autorce nie do końca się to udało. I choć opisywane czasy międzywojenne czyta się w miarę dobrze, tak historia współczesnej Ewy Parelskiej i jej córek była dla mnie niezjadliwa. Denerwowały mnie plastikowe bohaterki i skrótowo opisywane wydarzenia,tak jakby autorka sama...

Za 10 z,kupiłem chyba jedną z najpiękniejszych książek.Polskiej autorki,a dzieje się tu bardzo dużo ładnego.Mamy,piękny czas drugiej RP/.Mamy,opisy nie tylko życia rodzinnego.Ale i konfliktów polityczno-społecznych.
Autorka,opisuje dorastanie dzieci.
Na tle wydarzeń z czasów sanacji.Nawet napisano,że Piłsudski miał zapędy faszystowskie.
Jest też opisy gotowania i jedzenia wspólnych potraf.A ja to bardzo lubię.
Zjazd Rodzinny To piękna i mądra książka.

Za 10 z,kupiłem chyba jedną z najpiękniejszych książek.Polskiej autorki,a dzieje się tu bardzo dużo ładnego.Mamy,piękny czas drugiej RP/.Mamy,opisy nie tylko życia rodzinnego.Ale i konfliktów polityczno-społecznych.
Autorka,opisuje dorastanie dzieci.
Na tle wydarzeń z czasów sanacji.Nawet napisano,że Piłsudski miał zapędy faszystowskie.
Jest też opisy gotowania i jedzenia...

W 1920 roku legionista Jan Korzeński ożenił się z panną Tokarzówną, córką zamożnego kupca z Włocławka. Założył luksusowy sklep kolonialny, by utrzymać szybko powiększającą się rodzinę. Była ona duża, patriarchalna. Jan zawsze powtarzał: "Pochodzimy z jednego pnia, musimy się kochać, szanować i wspierać". Niestety w nowej, peerelowskiej rzeczywistości jego potomkowie poszli różnymi drogami, nie zawsze respektując zasady wyniesione z domu. Zabrakło czasu, a może nawet chęci, żeby poznać przeszłość.
Rok 2014 Ewa Parelska, archiwistka i entuzjastka historii, postanawia urządzić zjazd swoich krewnych. A zbierze się ich niemało, bo protoplaści rodu Korzeńskich, Leontyna i Jan, mieli siedmioro dzieci.
Ewa próbuje zgłębić rodzinne archiwum, kryjące niejedną tajemnicę. Jaka jest prawda? Czy tylko jedna i oczywista? Powoli wszystko się zmienia, zaczynają ożywać dawne animozje i strachy.

Książka bardzo fajna, fajnie się czyta. Szkoda tylko, że książka należy do sagi rodzinnej. Ponieważ, zanim zacznę czytać kolejny tom sagi to zapomnę o czym był i jak skończył się ten tom.

W 1920 roku legionista Jan Korzeński ożenił się z panną Tokarzówną, córką zamożnego kupca z Włocławka. Założył luksusowy sklep kolonialny, by utrzymać szybko powiększającą się rodzinę. Była ona duża, patriarchalna. Jan zawsze powtarzał: "Pochodzimy z jednego pnia, musimy się kochać, szanować i wspierać". Niestety w nowej, peerelowskiej rzeczywistości jego potomkowie poszli...