Kamienica

http://www.polskanapiechote.waw.pl/do-poduszki Nieśmiałość niejedno ma imię. W uroczej książeczce Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel i Pawła Pawlaka O Melanii, Melchiorze i panu Przypadku nieśmiałość ma dwa imiona: Melania i Melchior. Melania Kopytko to samotna świnka, która swoją nieśmiałość skrywa pod wielkim kapeluszem i ciemnymi okularami. I choć jest zbyt wstydliwa, by się uśmiechnąć, a nawet zrobić zakupy, to o nieśmiałość nikt by jej nie posądził, tak dobrze ją maskuje. Melchior Knurek to samotny prosiak, równie nieśmiały jak Melania, który – być może nie znając kobiecych sztuczek – nieśmiałości nie ukrywa. Wręcz przeciwnie, nieśmiałość wychodzi nawet przez dziurki od guzików przy jego sweterku. Oboje mieszkają w jednej kamienicy i chętnie by się zaprzyjaźnili, ale jak to z nieśmiałymi bywa – chcieliby, ale boją się… ośmieszenia, odrzucenia. Wprawdzie raz zdobyli się na odwagę i wysłali sobie kartki na Walentynki, ale że kartki były anonimowe, więc się nie poznali. I tak mijaliby się czasem na klatce schodowej „bez jednego chrumknięcia”, gdyby z pomocą nie przyszedł im sąsiad, pan Eligiusz Przypadek. Jak na pana Przypadka przystało, pomógł im przez przypadek. Za sprawą jego ukochanego elektrycznego podgrzewacza do butów (tak, tak, jest coś takiego – niedowiarki niech zerkną na rysunek w prawym dolnym rogu okładki) w kamienicy zgasło światło. W ciemnościach Melania i Melchior – przypadkiem – wpadli na siebie i, jak to mówią, zaiskrzyło między nimi. Na czwartej stronie okładki czytamy, że historia o Melanii i Melchiorze jest dla nieśmiałych, dużych i małych. Na pewno. Niejeden nieśmiały czytelnik, niezależnie od wieku, odkryje w sobie Melanię lub Melchiora. Niektórzy różnymi sposobami walczą z nieśmiałością, inni się jej poddają. Dla jednych i drugich nieśmiałość jest zmorą, która, utrudniając kontakty z ludźmi, skazuje ich na samotność, sprawia, że nie dostrzegają swych zalet, nie korzystają z życia, udają kogoś, kim nie są, lub zamykają się w czterech ścianach. Ale czy jest to historia tylko dla nieśmiałych? Może i ci odważni czegoś się z niej nauczą? Może zrozumieją, że osoby na pozór wyniosłe i nieprzystępne to często niepewne siebie, wstydliwe stworzenia, zmagające się z przypadłością, przez którą cierpią. I czasami wystarczy jeden przyjacielski gest, by wyszły ze swej skorupki. Historyjka o Melanii i Melchiorze ma optymistyczne zakończenie. Wprawdzie nagłe uczucie nie wyleczyło ich z nieśmiałości – świnki dalej się wstydzą, ale już razem, a nie w samotności. Ich perypetie dają nadzieję, że choć niektórych słabostek nie można całkiem pokonać, to poprawa losu jest możliwa, choćby przypadkiem. I tu kilka słów należy się panu Eligiuszowi Przypadkowi, który chociaż zjawia się tyko na chwilę, jest to chwila brzemienna w skutki. O doniosłości jego roli w życiu Melanii i Melchiora niech świadczy to, że obok nich pojawia się w tytule książki. Nie tylko w życiu świnek przypadek odegrał niebagatelną rolę. Wielu z nas robi coś, poznaje kogoś, znajduje coś albo gubi przez przypadek. Często, bojąc się skutków złej decyzji, składamy los w jego ręce. Ale czy warto zdawać się na przypadek? Może w następnym roku Melania i Melchior podpisaliby walentynkowe kartki? Niewielka książeczka, a tak wiele treści. A ja wcale nie przypadkiem w pierwszym zdaniu napisałam, że książka ma dwoje twórców. Subtelny tekst Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel i pastelowe ilustracje Pawła Pawlaka doskonale się uzupełniają, tworząc prostą, ciepłą opowieść, która skłania do przemyśleń jej czytelników, i dużych i małych. Książka wpisana na Listę Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej.

Zabawna opowieść o perypetiach rodzeństwa, tytułowej Klary i jej młodszego brata. Narratorem jest brat Klary, który czasami daje się siostrze przekonać do zrobienia rzeczy po których dostaje karę od rodziców. Rozdziały książki są krótkie, zabawne, idealnie nadają się do czytania przed snem. Książka graficznie ładna. W tym roku jest na liście lektur Wielkiego Maratonu Czytelniczego dla klas 2 i 3.

Perypetie Klary i jej brata wprost bawią do łez. W kolejnej części opisującej dni codzienne rodzeństwa związane z poznawaniem otaczającego ich świata dowiadujemy się w jaki sposób najszybciej pozbyć się mlecznych zębów, by w końcu móc stać się prawdziwym dorosłym. Okazuje się również, że jak się bardzo czegoś pragnie to Pan Bóg czasami jest w stanie w oka mgnieniu spełnić nawet najbardziej nieprawdopodobne prośby 😉 Pamiętajcie, że należy szczególną uwagę zwrócić na to czego sobie życzymy w prezencie, bo czasami można niektórych rzeczy mieć niepotrzebny nad stan jak Klara. Dzieci doświadcza również pewien zawód, gdy dociera do nich, że nie wszyscy możemy być bogaci, bo zwyczajnie nie bylibyśmy szczęśliwi. Ale za to w pewnym momencie wpadają wspólnie na doskonały patent na znajdywanie złotówek, których tak naprawdę się wcale, a wcale nie zgubiło. Klara i jej brat nie nudzą się nigdy. Każdy nowy dzień oznacza dla nich kolejną zupełnie nową przygodę. Bawią, może czasami trochę uczą i oszałamiają swoimi, nawet bardzo „głupimi” pomysłami. Ale to w końcu dzieci. Polecam lekturę, bo zwyczajnie jest pełna dobrego humoru.

Rewelacyjna i w formie książki (duże poczucie humoru autora, bardzo różnorodne kreacje bohaterów, zaskakujące zwroty akcji ),i w formie audiobooka (niezwykły głos Jarosława Boberka, a kreacja Raja to wprost mistrzostwo!) Oto pozornie niepozorna pachnąca kapustą, przygotowująca dania z kapusty i goszcząca wnuka deserami z ... kapusty babcia okazuje się ... zgodnie zresztą z sugestią tytułu ... rabusiem. W jaki sposób działa ta niepozorna kobieta? Jaka rolę odegra w całej przygodzie jej wnuk? Co ostatecznie stanie się z bezcennymi brytyjskimi kosztownościami? Jaka będzie reakcja Królowej Angielskiej na zaistniałe wydarzenia? Książka niezwykle lekka w lekturze, napisana z ogromnym poczuciem humoru, wspaniale zilustrowana przez Tony'ego Rossa, gorąco polecam!

Bardzo polecam! Ta książka mnie pozytywnie zaskoczyła, zwłaszcza jej forma. Sześć historii, które poruszają ważne dzisiaj problemy, jednocześnie przedstawionych na podobieństwo klasycznych bajek( Kopciuszek, Wilk i 7 koźlątek, Królewna Śnieżka). To historie które mówią o wartościach, o tym jak radzić sobie z problemami, co tak naprawdę w życiu jest ważne. Według mnie ważne by czytać je z dzieckiem i o nich rozmawiać. Książka którą będę polecać wszystkim, a i sama chętnie będę do niej wracać.

"Dzień czekolady" to książka skierowana do młodszych czytelników, poruszająca bardzo trudne egzystencjalne problemy, które dla dzieci siedmioletnich mogą być skomplikowane. Dlatego też autorka przedstawia w książce dwójkę bohaterów Dawida i Monikę, oboje mają siedem lat, dopiero się poznają, ponieważ Monika wprowadza się do żółtego domu obok Dawida. Zaprzyjaźniają się, rozmawiają ze sobą dzieląc się swoimi historiami i snami. Dawid niesie na swoich małych barkach wielki smutek utraty siostry Zuzi. Ta wyrwa śmierci dziecka, pozostawiła ślad na rodzicach i chłopcu. Chłopiec próbuje sobie z tym poradzić wspomina siostrę i widzi ją w rudej kotce w łatki, którą nazywa Zuzią. Jego siostra zawsze mu mówiła, że chciałaby być kotem. To, że chłopiec woła kota imieniem zmarłej córki, denerwuje mamę, z czasem jednak mama łagodnieje i już nie robi z tego powodu problemu. Monika z kolei też ma swoją trudną niejasną historię. Opiekuje się nią ciocia, nic nie wiemy o mamie, tylko o mieszkającej gdzieś daleko babci, z którą chciałaby zamieszkać wnuczka. Monikę odwiedza Wiedźma, tak dzieci nazwały kobietę, która wypytywała o sprawy rodzinne Monikę i jej ciocię i noszącą się z zamiarem zabrania Moniki, co może świadczyć, że jest pracownikiem socjalnym wykonującym swoje obowiązki. Monika nie chce się wyprowadzać, chce zostać z Dawidem, dzieci zatem planują wspólną ucieczkę i spotkanie z Pożeraczem Czasu, żeby zniknął z kalendarza "poniedziałek", w którym Wiedźma za zabrać Monikę. "Serce zabiło mi mocniej. Jeśli uda się odnaleźć pożeracza poniedziałków, Monika będzie uratowana." Dawid ma też troski związane z tatą, który od nich odszedł, chciałby, aby rodzice byli znowu razem. Czy to się uda, czy do siebie wrócą? Dawid prosi tatę o pomoc w sprawie Moniki. Postanawia, że się z nią ożeni, wówczas nikt nie będzie mógł mu odebrać żony, będą mogli zamieszkać razem. Dzieci sprytnie kombinują. Monika też zwierza się Dawidowi, że jej wielkim marzeniem, jest bycie starą. Żeby tak mogła mieć dwadzieścia pięć lub dwadzieścia siedem lat. Czy Dawidowi uda się spełnić to marzenie i wraz ze skoczkiem czasu kombinują w tej sprawie. Książka "Dzień czekolady" niesie w sobie wiele pozytywnych treści, wartości. Autorka delikatnie wplata temat śmierci, oczami dziecka, które nie rozumie prowadzi młodego czytelnika. Wiele rzeczy oczywiście jest zawiłych i niezrozumiałych, ale sympatyczny kotek Zuzia może stać się takim symbolem, że osoba zmarłą jest z nami, jest przy nas. Dzieci za pomocą zabaw, czy to z globusem, czy na śniegu, za pomocą dziecięcych, niewinnych marzeń starają się oswoić, to co jest realne, a dla nich niezrozumiałe. Książka zdobyła prestiżową nagrodę. Dzień czekolady” Anny Onichimowskiej jest książką, która została nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na podstawie książki powstał również film pod tym samym tytułem w reżyserii Jacka Piotra Bławuty, w którym występują m.in.: Leo Stubbs, Julia Odzimek, Marek Bukowski, Magdalena Cielecka i Tomasz Kot. Jacek Piotr Bławuta i Anna Onichimowska wspólnie stworzyli do niego scenariusz i dostali za niego prestiżową nagrodę. Polecam do przeczytania. Miłej lektury :)

Sznurek. Zwykły sznurek służący do przewiązania... czegoś. Okazuje się, że taki zwykły sznurek może z powodzeniem być głównym bohaterem książki dla dzieci. Pięknej książki o wyobraźni, nadziei i wierze. Sznurkowe historie po raz pierwszy wydała "Nasza Księgarnia" w 2004 r. Bajka na tyle podbiła serca małych czytelników, że stała się lekturą szkolną, a następnie... całkowicie o niej zapomniano. Na szczęście Wydawnictwo Bajka przypomniało sobie o niej i w ten sposób ponownie zawitała na księgarskie półki. Historia sznurka jest wprost czarująca. Pierwszym domem sznurka był sklep papierniczy. Jego mieszkańcy bardzo bali się, kiedy na zakupy przychodzili pracownicy Strasznego Urzędu i cieszyli się, gdy sklep odwiedzały dzieci. Każdy marzył o tym, aby być kupionym przez dziecko. Kiedy nadchodzi TEN dzień sklep odwiedza mała Marianna i kupuje sznurek. Sznurek jest bardzo podekscytowany ponieważ w domu Marianny okazuje się że poleci w długą podróż. Trafia do domu dziadka, trzymając w całości paczkę zawierającą prezent dla Seniora. Wzruszony dziadek rozpakowuje pakunek, a następnie chowa sznurek do Szuflady Rzeczy Zapomnianych. W szufladzie mieszka wyszczerbiona filiżanka, pęknięta muszla, dziurawa serwetka i wiele innych przedmiotów wrzuconych na zasadzie "...może się przyda". Sznurek początkowo zachowuje pogodny nastrój, ale po pewnym czasie jego również ogarnia uczucie panujące wśród wszystkich mieszkańców szuflady. Jest nim beznadzieja. Przedmioty czują się niepotrzebne, żyją wspomnieniami, są smutne i zniechęcone. Pewnego dnia marazm się kończy. Dziadka odwiedzają wnuki i wszyscy mieszkańcy szuflady stają się nagle wielkimi skarbami. Dziurawa serwetka odnajduje się w roli sukienki, wyszczerbiony widelec jest oryginalną bransoletką a filiżanka donicą na kwiaty. A sznurek? Sznurek był uzdą, skakanką i wszystkim tym, na co pozwoliła dziecięca wyobraźnia... Książka jest przepiękna. Napisana prostym językiem przedstawia małym czytelnikom wcale nieproste prawdy o tym, jak ważna jest wyobraźnia, że warto marzyć i nie można się zniechęcać. Co więcej: "Sznurek zrozumiał, że życie to przygoda, na którą składa się wiele, wiele chwil - i tych dobrych i tych gorszych. I że wszystkie, nawet te najpiękniejsze muszą się kiedyś skończyć, żeby zrobić miejsce innym. Ale to wcale nie jest smutne bo istnieją dwa czarodziejskie słowa: WYOBRAŹNIA I NADZIEJA". Piękną bajkę uzupełniają piękne obrazki. Pastelowe, łagodne, stanowią idealne wypełnienie historii. Ich autorka Agnieszka Żelewska tworzy niesamowite rzeczy. Warto zobaczyć. Na zakończenie dodam, że moje dzieci od ponad miesiąca ciągle powracają do "Sznurkowej historii" Starsza co chwilę się wzrusza i wymyśla "sznurkowe dyrdymały", a Młodszy pokochał ilustrację z pociągiem.

Hej. Ostatnio nakładem Wydawnictwa Harperkids ukazał się cykl powieści przygodowych dla dzieci w wieku 8+. To książki stworzone przez cenionych autorów i ilustratorów znanych z serii "Czytam sobie". Pierwsza z nich to książka autorstwa Natalii Usenko i Danuty Wawiłow "Wierzbowa 13. Opowieści z Wierzbowej 13" z ilustracjami Diany Karpowicz. Książka jest połączeniem mitologii słowiańskiej, współczesnych realiów i dużej dawki humoru, której młodzi czytelnicy nie będą mogli się oprzeć. Składa się z krótkich opowiadań w sam raz dla młodego czytelnika. Dzięki niej dzieci będą mogły się oczytać z fantastyką czerpiącą z mitologii słowiańskiej. Recenzja na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2022/09/czytam-bo-lubie-wierzbowa-13-opowiesci.html

Słodko-gorzka opowieść dla dzieci. A może jednak trochę dla dorosłych. Może żeby trochę pokazać, że dzieci jednak potrzebują obojga rodziców, albo chociaż informacji o tym, którego nie ma. Że przyjaźń może mieć różne kolory. A pomoc innym to najpiękniejszy kolor ze wszystkich.

Chcecie prawdziwej bajki, z królewną, królewiczem, smokiem i czarownicą? Do tego bajki z krwi i kości, z odpowiednio wyważonym humorem, zaskakującymi zwrotami akcji i morałem do przemyślenia? Zatem proszę bardzo! Możecie już raczyć się tą przeuroczą historią, która z okazji 15 - lecia doczekała się wznowienia w nowej, pięknej szacie graficznej. Czy wiecie jak wygląda życie królewny? Czy to eleganckie suknie, nieustanne bale, wykwintne posiłki, mężny królewicz na białym koniu i radosne pląsanie całymi dniami? Gdy Aurelia niespodziewanie zostaje królewną maleńkiego królestwa mieszczącego się w kartonie, jej wyobrażenie o byciu królewną zderza się z rzeczywistością. Suknia jest okropnie niewygodna, bale wymagają ogromu zachodu, królewicz narzeka i zrzędzi, ślub ma być w ekspresowym tempie, a do tego jakieś zarządzenia i obowiązki. Aurelka zupełnie inaczej wyobrażała sobie bycie królewną. Przekonała się, że musi wiele się nauczyć i zrozumieć, szczególnie, że nie wszystko jest takie jak wydaje się na pierwszy rzut oka oraz, że do wszystkiego trzeba dojrzeć. Jednocześnie również ona wiele nauczyła swoich poddanych, którzy przekonali się, że zabawa i swoboda potrafią przynieść uśmiech i radość, której tak często brakuje w zwykłej codzienności. Z tej książki bajkowa aura aż kipi na każdego, kto po nią sięga. Bawi, uczy i przynosi prawdziwą przyjemność z czytania. Wspomnę jeszcze, że to książka nagradzana - po jej lekturze już rozumiem dlaczego ❤️

Ela na plaży obserwuje kolegę, który robi pompki i sprawdza swoje bicepsy. Antek szykuje pociski z piasku. Ela myśli że to pączki chce się bawić z kolegą. Niestety słyszy "Wojna nie jest dla dziewczyn!" W rozmowie z tatą słyszy, że wojna nie jest dla dzieci. Wtedy jest zadowolona dodatkowo miłość taty i jego siła uspakajają dziewczynkę. Po kilku miesiącach rzeczywistość jest już zgoła inna. Taty nie ma w domu, mama całymi dniami pracuje w szpitalu, a na Elę spada przeogromna tajemnica. Ponowne spotkanie dzieci w czasie Powstania Warszawskiego jest dość zaskakujące dla obojga. II wojna światowa ukazana w taki sposób, że dzieci zadają pytania i proszą o dalsze losy bohaterów. Polecam.

Dobro i zło to książeczka z serii "Dzieci filozofują". Jest niezwykle... filozoficzna. Została podzielona na kilka rozdziałów, które mają formę zagadnień takich jak: uprzejmość, słowa, posłuszeństwo, pomoc innym, wolność, prawo. Każdy rozdział rozpoczyna się od pytania, np. Uprzejmość otwiera pytanie: Czy Czy musisz być miły dla innych? Potem następują alternatywne odpowiedzi, a po nich krótkie, rzekłabym, rozsądne podsumowanie. Ta książeczka to punkt wyjścia do filozoficznych rozmów z dzieckiem, do myślenia, refleksyjności. Całość ujęta została w bardzo dostępny język i niewymuszone, zabawne ilustracje. Bardzo dobra książka, obowiązkowa lektura dla wszystkich od 0+

Bardzo ciekawa forma napisania książki. Są to listy młodego Wilczka, który wysyła je do rodziców. Podobała mi się też mapa krainy umieszczona na początku książki. Przez to możemy śledzić drogę bohatera. Historia była okej, jednak mam drobne uwagi co do języka tam użytego. Uważam, że niektóre teksty i odzywki wilka są trochę dla starszych dzieci niż 4-6 letnie.

Pierwszy raz usłyszałam o Niedoparkach kiedy obejrzałam film na podstawie książek kiedy byłam mała. Bardzo podoba mi się ten film więc stwierdziłam teraz jak jestem starsza, że kupię książki na podstawie których powstał film. Sięgnęłam pierw po tę książkę i muszę powiedzieć że byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. Książka nie jest bardzo podobna do filmu oczywiście jak to zazwyczaj bywa. Ale bardzo szczególnie spodobało mi się to w jaki sposób jest napisana. A ilustracje w same w sobie są przepiękne. Hihlik który mieszka razem z dziadkiem w mieszkaniu pewnego pana Wawrzyńca natrafia na wiele przygód po tym jak jeden z jego kuzynów zostaje porwany przez Kudło Dederona i jego gang. Razem z bratem bliźniakiem kuzyna Ramzesem próbują go uratować chociaż nie kończy się to jak byśmy się spodziewali. Jest to naprawdę genialna historia która zdecydowanie zasługiwała na ekranizację. Jest uważana za książkę dla dzieci ale szczerze myślę, że każdy mógłby ją przeczytać

Piękne opowiadanie dla dzieci oparte na prawdziwej historii. Jego bohaterem jest pies Dżok, czekający przez kilka miesięcy na jednym z krakowskich rond na swojego pana, który niestety zmarł. Historia pieska utkwiła w pamięci wielu mieszkańców Krakowa i Dżok doczekał się nawet swojego pomnika niedaleko Wawelu.

Różowe środy? Z czym może kojarzyć się różowa środa? Na pewno z czymś miłym, przyjemnym, na co czekamy, choć zdawać by się mogło, że wymarzonym, ulubionym dniem na przyjemności, relaks i zabawę są weekendy, a więc sobota i niedziela. Czas, kiedy jest wolne od szkoły, w wielu wypadkach od pracy, kiedy można iść się pobawić, potańczyć i wyspać, spotkać z rodzina, przyjaciółmi, wyjść na rower, na spacer, na lody, do kina, na pływalnię czy do stadniny, by zachwycać się końmi. Ale to właśnie środa w barwie różu, jest ulubionym kolorem pewnej niezwykłej cioci, jest bardzo ważnym dniem dla Sary. Sara to dziewczynka raczej skryta, taka która nie biega za modą, czy trendami panującymi, by się komuś przypodobać, a szczególnie dziewczynkom, jej rówieśniczkom, które bardzo upodobały sobie naukę jazdy konnej. Praktycznie cały ich świat krąży wokół kucyków. Jeśli ktoś ma taką pasję i zamiłowanie, to proszę bardzo, ale Sarze takie hobby nie odpowiadało, nie czuła tej magii, tego uwielbienia. Była parę razy w stadninie, ale bez większego zachwytu. Zatem w wolnych chwilach, na podwórku, czy w szkole nie miała zbytnio z kim porozmawiać, więc czuła się odtrącona, samotna. Bardzo dobrze czuła się w domu, w swoim pokoju, tylko mama często wymagała od niej rzeczy, które Sarze nie sprawiały radości, matka narzucała swoje zdanie, byłą apodyktyczna surowa i sztywna, a ojciec zapracowany i nieobecny. Dlatego tak bardzo Sarę cieszyły środy!! Środa była dniem zarezerwowanym dla Cioci Huldy, wyjątkowej, niezwykłej, jednej jedynej takiej na świecie. Jest młodszą siostrą mamy Sary. Wielką radością i szczęściem, były dla nich obu te środowe spotkania, kiedy to Sara mknęła na rowerze do domu, w którym miała swój różowy pokoik Ciocia Hulda. Oprócz niej w tym niezwykłym starym domu z dzikim ogródkiem mieszkali przyjaciele: Horst, Willi, Jupp, którzy mieli jakieś trudności i żaden nie umiał sobie radzić samodzielnie. Dlatego też do tego domu przychodzili opiekunowie, jak Klaus, którzy pomagali w rozmaitych czynnościach. Ciocia Hulda jest jedyną i ulubioną ciotką Sary, do tego po prostu najweselszą, najmilszą osobą, jaką Sara zna. Hulda zawsze znajdzie czas, potrafi wysłuchać, interesuje ją wszystko, o czym Sara jej opowiada, inni dorośli nie poświęcają Sarze czasu i uwagi. Ciotka Hulda rozumie wszystko. Sarze często jest bardzo smutno, gdy jej rodzice, zwłaszcza tata źle wypowiadają się na jej temat, tłumacząc, że jest opóźniona w rozwoju, "coś jakby pluszak", że wariatka, upośledzona umysłowo. Sara bardzo to przeżywała, nie godziła się na słowa i jeszcze bardziej lgnęła i kochała swoją ciocię. Ciocia Hulda jest uprzejma dla ludzi, dla nieznajomych, zawsze znajdzie sposób, żeby ich zagadać, zadawać pytania, bo lubi wiedzieć. Nie boi się opowiadać też o sobie. Nie lubi hałasu, krzyku, uspokajają ją spokojne rozmowy, spacery i powtarzane rytuały, takie właśnie, jak środa z Sarą. Tymczasem matka Sary wymyśliła dla córki kurs tenisa w środę, na który ta wcale nie chciała chodzić Zatem Sara musiałaby pożegnać się z odwiedzaniem cioci na poczet nauki w grę, która absolutnie ją nudziła. Matka nie mogła zrozumieć dlaczego Sara jest taka uparta. Biedna Ciotka Hulda nie mając swojego stałego rytmu dnia, poczuła się zagubiona, wystraszona, niespokojna, więc dostała ataku i zamknęła się w swoim pokoju. Na wieść o tym matka Sary postanowiła bez uzgodnienia z nikim przenieść, a właściwie wywieźć Huldę na wieś, do innego ośrodka, w którym opieka byłaby profesjonalna. Matka uważa, że Hulda kompletnie sobie nie radzi w "normalnym" świecie i wymaga stałej opieki i nadzoru. Jak wybrnąć z tak trudnej sytuacji? Matka Sary, chce dla obu jak najlepiej, sama nie ma siły i nie chce opiekować się upośledzoną siostrą, to strasznie przykre, smutne i bolesne. Co zrobi ciocia Hulda? Co wymyśli Sara? Ułożyła ciekawy plan, który doczytacie w tej niezwykle pięknej i wzruszającej książce, pełnej dobroci, mądrości oraz poświęconej osobom niepełnosprawnym, tym że czują, myślą i też niekiedy świetnie sobie radzą! Koniecznie przeczytajcie jakie były dalsze losy i przygody Sary i jej ukochanej Ciotki Hildy! Jestem ogromnie poruszona przeczytaną książką, podróżą do duszy i serca drugiego człowieka, który pragnie żyć, kochać, decydować sam o sobie. Hilda nauczyła mnie, że można cieszyć się ze wszystkiego, że można kochać ludzi, o tym jak twórcze mogą okazać się rozmowy z nieznajomymi. Ona wie, że jest chora, ale pomimo to, chce sama stanowić o sobie, aby nikt jej nie przestawiał jak pionka i mówił, co jest dla niej dobre, a co nie. Sara z kolei, pokazała, jak pięknie potrafi opiekować się swoją niepełnosprawną ciocią, umiała przeciwstawić się naporowi rodziców i pokazać im zupełnie inną drogę, inne rozwiązanie.. Na szczególną uwagę zasługują postacie poznane w książce: Julia pielęgniarka, Pestka - dziewczyna zagubiona i smutna, Kali, który jest bezdomny i Szczur - utalentowany Punk, który maluje piękne obrazy, dodatkowo chłopak z pociągu - argumentator. Piszę o nich, żeby nie zapomnieć, żeby zawsze, kiedy będę chciała sobie przypomnieć, wejdę na zapisaną recenzję. Bardzo polecam do przeczytania tę książkę, jest i wesoła, ale też totalnie rozczulająca. W wielu miejscach płakałam ze wzruszenia. Idealna książka na prezent, albo w podróż. Uczy, bawi i wzrusza. Warto liczyć się ze zdaniem każdego człowieka, szanować każdego bez względu na to kim jest, czy bezdomnym czy punkiem z wielkim irokezem czy przede wszystkim taką Ciotką Hildą - osobą z niepełnosprawnością umysłową, ale jakże miłą, dobrą i kochaną. Miłej lektury :)

Książka, którą po prostu trzeba pokazać dzieciom. Jest wielowymiarowa, dlatego po jej przeczytaniu możemy porozmawiać zarówno o byciu grzecznym/niegrzecznym, o przyjaźni, o roli domów opieki dla sierot, o historii itd. Komiksowa forma podoba się także chłopcom, dlatego warto poświęcić jeden wieczór na lekturę i rozmowę. Polecam zarówno jako matka 7-latka, jak i pedagog. Wartościowy tytuł.

Minu - dziecięca książka opowiadają o kotce, która zmienia się w człowieka... czy sobie z tym poradzi? Czy wróci do bycia kotką? Czy miłośnik kotów postanowi ją zatrzymać? Czy ją polecam? W sumie to tak. Bardzo fajna dziecięca książka, serio nie mam żadnych uwag. Łatwy język, ciekawa fabuła. 7/10 :)