To tylko połowa oryginalnej książki, więc wystawienie oceny jest trochę niesprawiedliwe. Sprawiedliwe jest natomiast stwierdzenie, że to zdecydowanie najgorsza część Archiwum. Sanderson zaryzykował eksperymentalnym rozsmarowaniem 10 dni akcji po 1300 stronach i eksperyment ten spektakularnie nie wypalił. Ślimacze tempo i opisy niczego ciągnące się przez kilka stron sprawiały, że odpływałem myślami czytając Wiatr i Prawdę. Dowiemy się wszystkiego o tym, jakiego koloru była ściana w pokoju Adolina i ile pęknięć na tynku wystąpiło w przeciągu ostatnich kilku lat, a także małą retrospekcję z życia człowieka, który ten tynk kładł, jego rodziny i kremlika, którego pewnego dnia znalazł za domem, przygarnął i wychował. Dobry edytor wyciąłby jakieś 500 stron z tego potwora i może dałoby się to jeszcze jakoś uratować.
Swego czasu byłbym w stanie zatrzymać nieznaną osobę na chodniku, potrząsnąć nią i krzyknąć "musisz przeczytać Archiwum Burzowego Światła, to jedno z najlepszych fantasy ostatnich lat!". Teraz zastanowiłbym się dwa razy, czy warto marnować ich czas...

To tylko połowa oryginalnej książki, więc wystawienie oceny jest trochę niesprawiedliwe. Sprawiedliwe jest natomiast stwierdzenie, że to zdecydowanie najgorsza część Archiwum. Sanderson zaryzykował eksperymentalnym rozsmarowaniem 10 dni akcji po 1300 stronach i eksperyment ten spektakularn...

Rozwiń

Zwiń