nie wiem co ma wspólnego z kapitalizmem i jego krytyką (co jest podkreślane w każdym opisie i blurbie), ale czyta się to świetnie.

nie wiem co ma wspólnego z kapitalizmem i jego krytyką (co jest podkreślane w każdym opisie i blurbie), ale czyta się to świetnie.

bardzo ciekawa, nie miałam zupełnie pojęcia jak wygląda Północ Norwegii. widać ogromną pracę autorki. ale styl nie dla mnie, zbyt kwiecisty, zbyt ozdobny.

bardzo ciekawa, nie miałam zupełnie pojęcia jak wygląda Północ Norwegii. widać ogromną pracę autorki. ale styl nie dla mnie, zbyt kwiecisty, zbyt ozdobny.

bardzo wciąga, tak że pomimo grubości przeczytałam błyskawicznie. pod koniec tempo trochę siada, dlatego 7 gwiazdek a nie wyżej. nie czytałam wcześniej nic Zulczyka i nie wiem, czy po coś jeszcze sięgnę, ale po Wzgórzu Psów mam bardzo pozytywne zdanie.

bardzo wciąga, tak że pomimo grubości przeczytałam błyskawicznie. pod koniec tempo trochę siada, dlatego 7 gwiazdek a nie wyżej. nie czytałam wcześniej nic Zulczyka i nie wiem, czy po coś jeszcze sięgnę, ale po Wzgórzu Psów mam bardzo pozytywne zdanie.

poza rozdziałami Magdaleny, wspaniała. ależ się to czyta. budowanie postaci z cudzych słów genialne.

poza rozdziałami Magdaleny, wspaniała. ależ się to czyta. budowanie postaci z cudzych słów genialne.

jestem fanką tekstów Pablopavo, Mikrotyki mnie częściowo zachwyciły, ale Sierpień troszkę niestety zmęczył. wiem, że to moja kwestia, jestem na wskroś współczesna i zawieszona w dziś, jak to napisał Paweł Sołtys, a w tej książce za dużo jest przeszłości i to takiej odległej.

jestem fanką tekstów Pablopavo, Mikrotyki mnie częściowo zachwyciły, ale Sierpień troszkę niestety zmęczył. wiem, że to moja kwestia, jestem na wskroś współczesna i zawieszona w dziś, jak to napisał Paweł Sołtys, a w tej książce za dużo jest przeszłości i to takiej odległej.

na początku było mi trudno wejść, ale jak już zrozumiałam ten rytm i ten język, to bardzo tak.

na początku było mi trudno wejść, ale jak już zrozumiałam ten rytm i ten język, to bardzo tak.

świetna. a narastające tempo pod koniec i nieuchronne zbliżanie się do jakiegoś punktu kulminacyjnego fantastyczne.

świetna. a narastające tempo pod koniec i nieuchronne zbliżanie się do jakiegoś punktu kulminacyjnego fantastyczne.

kopalnia inspiracji. wszyscy, którzy wierzą albo raczej chcą uwierzyć w społeczną solidarność, powinni przeczytać.

kopalnia inspiracji. wszyscy, którzy wierzą albo raczej chcą uwierzyć w społeczną solidarność, powinni przeczytać.

czyta się szybko i łatwo, pytanie tylko - po co? ja akurat na spotkanie klubu książki, inaczej bym po nią sama nigdy nie sięgnęła. książka jest dla mnie zbyt - zbyt urocza; zbyt dowcipna; zbyt dokładnie taka, żeby stać się bestsellerem. rozwiązanie zagadki bardzo słabe. generalnie takie "muah". ale jak ktoś lubi lekkie czytadła na plażę, to idealna.

czyta się szybko i łatwo, pytanie tylko - po co? ja akurat na spotkanie klubu książki, inaczej bym po nią sama nigdy nie sięgnęła. książka jest dla mnie zbyt - zbyt urocza; zbyt dowcipna; zbyt dokładnie taka, żeby stać się bestsellerem. rozwiązanie zagadki bardzo słabe. generalnie takie "muah". ale jak ktoś lubi lekkie czytadła na plażę, to idealna.

fascynująca na tak wielu poziomach. nie dziwię się, że stała się hitem. można ją czytać jako książkę o rasizmie, o toksycznej relacji, o przemyśle literackim itd.

fascynująca na tak wielu poziomach. nie dziwię się, że stała się hitem. można ją czytać jako książkę o rasizmie, o toksycznej relacji, o przemyśle literackim itd.

na początku mnie męczyła, coś mi w niej potwornie nie pasowało, chciałam odłożyć. ten język, za dużo metafor w prawie każdym zdaniu. ale jak już w nią weszłam, to tak, że trudno się było oderwać.

na początku mnie męczyła, coś mi w niej potwornie nie pasowało, chciałam odłożyć. ten język, za dużo metafor w prawie każdym zdaniu. ale jak już w nią weszłam, to tak, że trudno się było oderwać.

matko jedyna, dawno mnie żadna książka tak nie zmęczyła i nie zirytowała. po pierwsze, jest strasznie egzaltowana, co drugie zdanie brzmi jakby było pisane z myślą o wpisaniu go później do pamietniczka i złotych myśli. w żadną z postaci nie byłam w stanie uwierzyć, bo wypowiadane przez nie zdania to głównie metafory i przypowieści, ale takie najsłabszego kalibru. po drugie, nagromadzenie elementów łączących wszystkie trzy historie ze sobą jest tak kolosalne i tak tanie, że w pewnym momencie miałam ochotę zacząć krzyczeć "JUŻ TO WIEM!!" (najgorsza kropla wody i płatek śniegu, no myślałam, że nie wytrzymam). po trzecie, mam wrażenie, że czasem niektóre zdania są napisane tylko po to, żeby je napisać, bo dobrze brzmią w tym momencie, ale nie są spójne z treścią książki. np o tym, że dni Arthura w wydawnictwie to były jego najszczęśliwsze dni w życiu, ale o tym miał się przekonać jak już dawno minęły... (kill me). no nie wiem, z tego co czytam to chyba jednak najszczęśliwszy był w Iraku szukając zaginionego fragmentu. albo imię Zaleekhah - że to pomysł jej mamy, pomimo tego, że ich drzewo genealogiczne osadzone było w Anglii, ale że korzenie ich przodków wywodzą się z Mezopotamii, więc żeby oddać im hołd. a pół książki później możemy przeczytać że ta mama przyjechała do Anglii z Iraku jako dorosła kobieta!
w każdym razie - nie polecam absolutnie. zostało mi jeszcze 90 stron i przemęczę się żeby zobaczyć, do czego to wszystko zmierzało (bo póki co nie wiem).

matko jedyna, dawno mnie żadna książka tak nie zmęczyła i nie zirytowała. po pierwsze, jest strasznie egzaltowana, co drugie zdanie brzmi jakby było pisane z myślą o wpisaniu go później do pamietniczka i złotych myśli. w żadną z postaci nie byłam w stanie uwierzyć, bo wypowiadane przez nie zdania to głównie metafory i przypowieści, ale takie najsłabszego kalibru. po drugie,...

na końcu ryczałam jak bóbr. piękna.

na końcu ryczałam jak bóbr. piękna.

nie wiem co to znaczy trashowa powieść. ale niektóre obserwacje niesamowicie trafne, w sposób bolesny i zabawny jednocześnie.

nie wiem co to znaczy trashowa powieść. ale niektóre obserwacje niesamowicie trafne, w sposób bolesny i zabawny jednocześnie.

niektóre zagadnienia bardzo osadzone w specyfice Stanów, więc trochę trudniej sobie przełożyć. ale jednocześnie tak bardzo uniwersalna, że warto.

niektóre zagadnienia bardzo osadzone w specyfice Stanów, więc trochę trudniej sobie przełożyć. ale jednocześnie tak bardzo uniwersalna, że warto.

wow! pochłonęłam.

wow! pochłonęłam.

rzeczywiście niektóre teksty bardzo insiderskie, ale i tak mam słabość do pióra Marcina Wichy. niektóre rozdziały zasługują na znacznie wyższą ocenę.

rzeczywiście niektóre teksty bardzo insiderskie, ale i tak mam słabość do pióra Marcina Wichy. niektóre rozdziały zasługują na znacznie wyższą ocenę.

wow.
ocena pomiędzy 8 a 9, świetny dramat. przeczytany w jeden dzień.

wow.
ocena pomiędzy 8 a 9, świetny dramat. przeczytany w jeden dzień.

opis i opinie nie zachęcają, a jest porywająca. świetna forma. bardzo dużo odwagi w mówieniu o niektórych kwestiach. oraz ciekawe do obserwowania, o ile później Polska zmaga czy zmagała się poszczególnymi tematami - jak na dłoni widać, że na co Francja miała 80 lat żeby przepracować, Polska jedynie 30.

opis i opinie nie zachęcają, a jest porywająca. świetna forma. bardzo dużo odwagi w mówieniu o niektórych kwestiach. oraz ciekawe do obserwowania, o ile później Polska zmaga czy zmagała się poszczególnymi tematami - jak na dłoni widać, że na co Francja miała 80 lat żeby przepracować, Polska jedynie 30.

strasznie mnie zmęczyła ta książka swoją pretensjonalnością.

pamiętam, że Słownik chazarski i Papierowy teatr bardzo mi się podobały, ale czytałam już ładne kilka lat temu. I teraz nie wiem, czy ten styl już jest nie dla mnie, czy ta książka po prostu Pavicovi nie wyszła.

strasznie mnie zmęczyła ta książka swoją pretensjonalnością.

pamiętam, że Słownik chazarski i Papierowy teatr bardzo mi się podobały, ale czytałam już ładne kilka lat temu. I teraz nie wiem, czy ten styl już jest nie dla mnie, czy ta książka po prostu Pavicovi nie wyszła.