Zbigniew Rokita po raz kolejny głaszcze moje śląskie tożsamościowe sentymenty, pokazując mi mój Śląsk przez nowe pryzmaty i dokładając kolejne kontekstowe cegiełki. Bo nigdy przecież ten tramwaj z Bytomia do Katowic nie był niczym wyjątkowym, zwykły środek transportu, trasa jak każda inna... aż wyjechałam poza Aglo na stałe i okazało się, że poza jest świat zupełnie inny.

Wiezie mnie autor przez mój-swój Śląsk, sinusoidą lawirując między romantyzowaniem go, a zupełnym odzieraniem z romantyzmu. Nabudowuje śląską tożsamość etniczno-narodową, żeby zaraz potem rozsypać ją w proch kolejnymi wątpliwościami.

Zadaje pytania, na które nie ma odpowiedzi. Albo raczej: jest ich zbyt wiele, żebyśmy mogli wybrać tę poprawną.

Zbigniew Rokita po raz kolejny głaszcze moje śląskie tożsamościowe sentymenty, pokazując mi mój Śląsk przez nowe pryzmaty i dokładając kolejne kontekstowe cegiełki. Bo nigdy przecież ten tramwaj z Bytomia do Katowic nie był niczym wyjątkowym, zwykły środek transportu, trasa jak każda inna... aż wyjechałam poza Aglo na stałe i okazało się, że poza jest świat zupełnie...