Karin Lednická

Nie ma już prawdziwej Karwiny. Zapadła się pod ziemię i pozostał tylko tytułowy krzywy kościół, stojący sam pośród niczego. Nie ma już mieszkańców Karwiny, którzy przeżyli swą śmierć przed śmiercią miasta. To ich pamięć wskrzesza Karin Lednicka w pierwszym tomie trylogii "Krzywy kościół", obejmującym lata 1894-1921. Jej książka to splecione losy rodzin Matuszków i Pospiszylów oraz rodziny Żebroków, ukazane na tle przemian Karwiny i końca monarchii austro-węgierskiej. Głównymi bohaterkami tej powieści są kobiety - to one wobec nagłej i tragicznej katastrofy w karwińskiej kopalni 14.06.1894 r. w wyniku której śmierć poniosło 235 górników, muszą podołać wyzwaniom, jakie postawił przed nimi los. Książkę czyta się łatwo i z przyjemnością, bo wypełniona jest dialogami, opisów nie tylko przyrody jest w niej mało, zwroty akcji są logiczne i przemyślane. Narrator jest czuły wobec swoich bohaterów, nawet jak błądzą czy dokonują złych wyborów, czytelnik jest w stanie zrozumieć ich decyzje, czy też im współczuć. Odczuwane przez czytelnika empatia i zrozumienie dla wyborów dokonywanych przez bohaterów książki, świadczą o tym, jak dobra jest ta proza dzięki swej autentyczności. W końcowych podziękowaniach, autorka wyraża wdzięczność za przekazane jej przez mieszkańców Karviny i okolic opowieści, za udostępnienie przez nich rodzinnych kronik i fotografii. I być może dlatego ta beletrystyczna, bądź co bądź, książka jest tak autentyczna. W postaciach Barbary Matuszek, Julki Żebrokowej czy Ludwika Pospiszyla ożywają rzeczywiście żyjący w przeszłości ludzie ze swoimi cechami i postawami. W szerszej ocenie, książka Lednickiej to również hymn pochwalny dla zwykłego ludzkiego, codziennego trudu, dla pokonywania w imię dobra bliskich i rodziny znużenia, bólu i szarości z którymi wiąże się codzienna praca. To pochwała więzi rodzinnych, bo w narracji Lednickiej zdrowa rodzina to wspólnota świadcząca pomoc nie tylko swoim członkom, ale również tym, którzydo niej nie należą, ale są w potrzebie. A na koniec Karin Lednickiej należy się uznanie za obiektywność. Jako Czeszka, nie wstydzi się pisać o trudnych dla jej rodaków wydarzeniach takich jak zbrodnia stonawska, brutalne samosądy nad przedstawicielami polskiej ludności cywilnej w czasie "wojny siedmiodniowej" czy brutalnej czechizacji po 1920 r. I chwała jej za to, bo historia nie jest biała ani czarna, jest szara, bo stanowi wypadkową decyzji i czynów społeczeństw i ich obywateli, które dość rzadko są obiektywnie dobre albo złe.